Naar Br­etag­ne met een Al­fa Ro­meo Gi­ulia

Een Al­fa Ro­meo Gi­ulia uit­kie­zen voor een road­trip zal nie­mand vreemd vin­den. Maar om met zo’n au­to op rus­tie­ke cam­pings te over­nach­ten, roept ver­ba­zing op bij de nieuws­gie­ri­ge gas­ten in Br­etag­ne en Nor­man­dië.

Auto Review - - INHOUD - Tekst: Jaap Pe­ters · Fo­to’s: Jaap Pe­ters, Igor Stuif­zand

Een van de char­mes van kam­pe­ren is het ob­ser­ve­ren van al­le men­sen die de he­le dag langs je tent open. Aan het ein­de van de dag is het al­tijd weer spannend wie ver­trok­ken zijn en wie er­voor in de plaats zijn ge­ko­men. De cam­ping is een dorps­plein: ie­der­een houdt el­kaar nauw­let­tend in de ga­ten. Als je enigs­zins on­han­dig met de tent­stok­ken in de weer bent, weet je dat ve­le ogen je be­we­gin­gen vol­gen. Ter­wijl de an­de­re gas­ten zich nog eens een goed glas wijn in­schen­ken, sta jij – ui­ter­aard zon­der die han­di­ge ha­mer die al­le an­de­re men­sen wél heb­ben – als een be­ze­te­ne ha­rin­gen in een kurk­dro­ge grond te ram­men. Als de tent is op­ge­zet, kun je zelf ook gaan rond­kij­ken. Je kijkt tij­dens het pas­se­ren even wat men­sen eten, of ze li­te­rai­re mees­ter­wer­ken of Bou­quet-reeks­jes le­zen, of hun ca­ra­van of tent net­jes is op­ge­ruimd, en hoe­veel (al­co­ho­li­sche) ver­sna­pe­rin­gen er­door­heen gaan. Ga je niet voor de stamp­vol­le cam­pings met ver­maak, dan maak je steeds va­ker mee dat je de au­to niet op het kam­peer­ter­rein mag par­ke­ren. Daar­mee is een nieu­we vorm van ver­maak ge­bo­ren: wel­ke au­to hoort bij wie? Uit ons be­schei­den cam­ping­on­der­zoek bleek dat Al­fa Ro­meo-rij­ders geen kam­peer­ders zijn. Wij za­gen in krap drie we­ken tijd geen en­ke­le Al­fa Ro­meo in de na­bije om­ge­ving van een cam­ping. Als men­sen dan toch on­ze Gi­ulia kop­pe­len aan een cam­ping­gast, gaan ze meest­al voor de men­sen met de mooi­ste tent en de bes­te spul­len. De link met ons klei­ne tent­je en on­ze paar hoogst nood­za­ke­lij­ke kam­peer­spul­len werd niet snel ge­legd. Dat merk­ten we tij­dens de ty­pi­sche cam­ping­ge­sprek­ken met land­ge­no­ten. Eerst pas­se­ren theu­su­als­us­pects de re­vue “Wat spre­ken Fran­sen toch slecht En­gels/ wat is hun eten vies/wat zijn die su­per­mar­chés toch groot/wat rij­den ze roe­ke­loos/ waar­om ver­ko­pen ze hier geen duo pe­not­ti?” Vroeg of laat komt het dan toch tot de vraag die el­ke cam­ping­gast zich stelt: wel­ke au­to heb je mee? Nie­mand leg­de het ver­band tus­sen de Gi­ulia en ons mi­ni­ma­lis­ti­sche tent­je. “Is die au­to van júl­lie? Dat had­den we niet ver­wacht.”

EERBETOON

Dat de Gi­ulia niet gel­inkt wordt aan cam­pings, moet goed nieuws zijn voor Al­fa Ro­meo. De Gi­ulia straalt nog al­tijd gran­deur uit, en dat was pre­cies de be­doe­ling van Ser­gio Mar­chi­on­ne, die 14 jaar lang CEO was van Fi­at. Bij de ve­le fij­ne mo­men­ten die we met de 200 pk ster­ke Gi­ulia 2.0T Su­per be­le­ven – vol­gens klas­siek Al­fa-re­cept met ach­ter­wiel­aan­drij­ving – is Mar­chi­on­ne nooit ver weg. Een week voor ons ver­trek was hij on­ver­wacht over­le­den na com­pli­ca­ties bij een schou­der­ope­ra­tie. Eerst kwam op 21 ju­li het eerste treu­ri­ge be­richt naar bui­ten dat hij ern­stig ziek was en per di­rect zijn werk­zaam­he­den als hoog­ste baas van Fi­at-Chrys­ler en Fer­ra­ri zou neer­leg­gen. Slechts vier da­gen la­ter over­leed hij, op 66-ja­ri­ge leef­tijd. De baas van Jeep, Mi­ke Man­ley, is hem in­mid­dels op­ge­volgd.

On­ze Gi­ulia wordt be­won­derd als Sop­hia Lo­ren in haar bes­te da­gen.

We den­ken vaak aan Ser­gio Mar­chi­on­ne, om­dat we ons re­a­li­se­ren dat het aan hem te dan­ken is dat Al­fa Ro­meo über­haupt nog be­staat. Hij emi­greer­de op zijn 14de met zijn ou­ders van Ita­lië naar Ca­na­da en stu­deer­de daar on­der meer fi­lo­so­fie. In 2003 trad hij toe tot de Fi­at-groep (waar­toe ook Al­fa Ro­meo en Lan­cia be­hoor­den), een jaar la­ter kreeg hij de lei­ding. In Tu­rijn ging het niet zo lek­ker op dat mo­ment. Ons Duitse zus­ter­blad Au­toZei­tung schreef des­tijds niet óf Fi­at fail­liet zou gaan, maar wan­neer. Ei­gen­lijk zat ie­der­een er­op te wach­ten. Mar­chi­on­ne ver­richt­te zijn eerste won­der: hij liet Ge­ne­ral Mo­tors af­stand doen van de aan­de­len in Fi­at en liet de Ame­ri­ka­nen daar ook nog 2 mil­jard dol­lar voor be­ta­len. Met dat geld kon Fi­at vaart ma­ken met de ont­wik­ke­ling van nieu­we mo­del­len, zo­als de bui­ten­ge­woon suc­ces­vol­le re­ma­ke van de 500. On­der­tus­sen sneed Mar­chi­on­ne flink in de ma­na­ge­ment­la­gen van zijn be­drijf. In het be­gin ont­sloeg hij een ma­na­ger per dag, hij zag lie­ver dat men­sen di­rect aan hem rap­por­teer­den. In 2009 nam hij tij­dens de fi­nan­ci­ë­le cri­sis Chrys­ler over, de meest nood­lij­den­de van de gro­te drie Ame­ri­kaan­se au­to­con­cerns. Mar­chi­on­ne’s be­lang­rijk­ste er­fe­nis is dat hij Fi­at en Chrys­ler van de on­der­gang wist te red­den en bei­de mer­ken om te sme­den tot

een van de groot­ste, winst­ge­ven­de au­to­con­cerns ter we­reld.

MAR­CHI­ON­NE EN MAN­DE­LA

Als Ser­gio Mar­chi­on­ne op de cam­ping had ge­staan, had­den de an­de­re gas­ten on­ge­twij­feld op­ge­merkt dat hij al­tijd de­zelf­de kle­ren draagt. Zwar­te trui, zwar­te broek. Maar­ten van Ros­sem, maar dan met Ita­li­aan­se flair. Mis­schien dat hij ’s avonds met zijn vrouw een pot­je po­ker zou spe­len voor de tent, want daar was hij gek op. Si­ga­re­tje er­bij, het Gro­te Ci­ta­ten­boek naast het lucht­bed. Mar­chi­on­ne ci­teer­de graag fi­lo­so­fen en be­roemd­he­den als Nel­son Man­de­la tij­dens zijn pers­con­fe­ren­ties. Der­ge­lij­ke ka­rak­ter­trek­jes kun­nen wij wel waar­de­ren. Al­fa Ro­meo was een van de pa­ra­de­paard­jes van Mar­chi­on­ne: het merk moest zijn sta­tuur van wel­eer te­rug­krij­gen en niet al­leen Eu­ro­pa, maar ook Ame­ri­ka weer gaan ver­o­ve­ren. Dat gaat nog al­les­be­hal­ve ge­mak­ke­lijk, de Gi­ulia en de Stel­vio ver­sche­nen veel la­ter dan ei­gen­lijk de be­doe­ling was en zijn geen best­sel­lers. Toch zijn de plan­nen groots. In ju­ni pre­sen­teer­de Mar­chi­on­ne nog een vijf­ja­ren­plan voor Al­fa Ro­meo, waar­in hij twee nieu­we suv’s aan­kon­dig­de én de te­rug­keer van de 8C. Aan de uit­stra­ling van Al­fa Ro­meo zal het niet lig­gen; on­ze Gi­ulia werd be­won­derd als Sop­hia Lo­ren in haar bes­te da­gen. Op weg naar Br­etag­ne, gro­ten­deels via bin­nen­we­gen, stop­pen we in het dorp­je Ma­lon­ne, vlak on­der Na­men. Daar ko­men we met de Gi­ulia voor­rij­den bij de plaat­se­lij­ke piz­ze­ria. De ei­ge­na­ren blij­ken ech­te Ita­li­a­nen te zijn. Eerst komt ober I naar bui­ten met zijn te­le­foon. Ver­vol­gens ver­schijnt ober II ten to­ne­le en even la­ter stormt de kok uit de keu­ken. Als­of hun jeugd­lief­de zo­juist on­ver­wacht voor hun neus is ver­sche­nen, he­le­maal uit Pug­lia of Ca­la­bria. Je kunt het ook als min­der goed nieuws er­va­ren: de au­to is na ruim twee jaar blijk­baar nog al­tijd zo zeld­zaam dat het bij­zon­der ge­noeg is om de piz­za­oven voor te ver­la­ten. Toch ne­men we de lof­tui­tin­gen en de gra­tis al­co­hol­vrije cock­tail vrien­de­lijk in ont­vangst. Zo gaat het vaak tij­dens de reis. Op een be­ruch­te Ai­re langs de Fran­se au­to­rou­te be­kijkt een Italiaans echt­paar met een Volks­wa­gen Pas­sat de au­to aan al­le kan­ten. Als­of ze zich nu pas re­a­li­se­ren dat ze ook de­ze au­to had­den kun­nen kie­zen, in plaats van iets ri­si­co­loos Duits. Hier en daar stui­ten we ook in Nor­man­dië en Br­etag­ne op een Gi­ulia. De ont­moe­tin­gen zijn klei­ne ri­tu­e­len:

stee­vast wordt ge­groet of even met de lich­ten ge­knip­perd. De 2.0T met 200 pk is de in­stap­per van de Gi­ulia-reeks. Be­stel je het Per­for­man­ce Pack, waar­bij je voor 2595 eu­ro scha­kel­ped­dels, een adap­tief on­der­stel en een me­cha­nisch slip­dif­fe­ren­ti­eel krijgt, en je hebt een heer­lij­ke po­werse­dan. Aan al­les is te zien dat Al­fa Ro­meo zijn best heeft ge­daan. Zo is de start­knop op het stuur al­vast een fijn de­tail. Het on­der­stel is ste­vig af­ge­stemd, maar ook heel goed ge­schikt voor lan­ge af­stan­den. De zit­po­si­tie is per­fect, met heer­lij­ke stoe­len en een fijn in de hand lig­gend klein stuur. De acht­traps au­to­maat heb­ben we nooit op een fout be­trapt. Scha­kel je zelf met de ped­dels, dan is hij al net zo alert. De DNA-knop is stan­daard, waar­bij D staat voor Dy­na­mic. De mo­tor re­a­geert dan nog snel­ler op het gas­pe­daal, het ge­luid wordt krach­ti­ger en de bak scha­kelt pas bij een ho­ger toe­ren­tal naar de vol­gen­de ver­snel­ling. Scha­kel je te­rug, dan gaat dat ge­paard met een fij­ne stoot tus­sen­gas. Te­ge­lijk valt het prak­tijk­ver­bruik ons mee: 1 op 12 is mo­ge­lijk als je niet al te gek doet. AL­FA 33 SPORTWA­GON Van­uit Bel­gië gaat de rou­te via het re­la­tief kou­de noor­den van Br­etag­ne naar het war­me­re zui­den, met toe­ris­ti­sche lo­ca­ties als Car­nac en Presqu’île de Qui­be­ron. We ra­ken ge­wend aan de goed­keu­ren­de blik­ken en ook aan de ver­ba­zing van on­ze land­ge­no­ten dat het klei­ne tent­je bij die op­win­den­de au­to hoort. Bij on­ze laat­ste stop op weg naar Al­fa Ro­meo Gi­ulia 2.0T Su­per Ne­der­land, vlak bij Oma­ha Beach in Nor­man­dië, wor­den we nog een­maal be­dol­ven on­der de be­won­de­ren­de blik­ken. We staan op een cam­ping met Brit­se ei­ge­na­ren en 90 pro­cent van de plek­ken wordt door Brit­ten be­zet. In­eens is de Gi­ulia geen exoot meer: wie wel eens op de Le Mans-cam­pings is ge­weest, weet dat zelfs Brit­ten met een Fer­ra­ri 488 hun au­to zo in de mod­der naast een klein koe­pel­ten­tje par­ke­ren en aan het bar­be­cu­een slaan. Nu wordt on­ze Gi­ulia ge­flan­keerd door een Mi­ni Jo­hn Coo­per Works en een Audi RS 6 Avant. De ove­ri­ge 10 pro­cent van de gas­ten is Ne­der­lands en speelt het raad­spel­le­tje: wel­ke Ne­der­lan­der hoort bij wel­ke au­to? Het mooie is dat de meest en­thou­si­as­te re­ac­tie van de he­le road­trip van een Maas­tricht­se post­bo­de kwam. Ook hij had ons klei­ne tent­je niet aan de gro­te Gi­ulia ge­kop­peld, maar hij bleek wel een Al­fist. De 33 SportWa­gon die hij ooit be­zat, had hem ve­le te­le­foon­tjes met de ANWB ge­kost, maar toch sprak hij er vol lief­de over. En of we voor ons ver­trek naar Ne­der­land mis­schien één keer gas wil­den ge­ven? Ser­gio Mar­chi­on­ne zal het ta­fe­reel te­vre­den heb­ben ga­de­ge­sla­gen van­uit de he­mel.

Dat Al­fa Ro­meo nog be­staat, is te dan­ken aan Ser­gio Mar­chi­on­ne.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.