ONTHEMOVE

Auto Review - - REPORTAGE BAVO MAAKT EEN TIJDREIS - Tekst en foto’s Ba­vo Ga­la­ma

Het be­roem­de ge­bouw van Cit­ro­ën aan het Sta­di­on­plein in Am­ster­dam ligt op een steen­worp van mijn huis. Wat ge­beurt daar ei­gen­lijk sinds het Fran­se merk in 2014 naar een an­der pand ver­trok? Ik ga ein­de­lijk eens kij­ken en word op een tijd­reis naar ver­le­den en he­den ge­trak­teerd.

De Cit­ro­ën-ga­ra­ge aan het Sta­di­on­plein is een van de wei­ni­ge ico­ni­sche ge­bou­wen uit de au­to­mo­biel­his­to­rie van ons land. Het werd in 1930 ont­wor­pen door de­zelf­de ar­chi­tect die een paar jaar daar­voor ver­ant­woor­de­lijk was voor het naast­ge­le­gen Olym­pisch sta­di­on (1928). Om­dat het ge­bouw in de loop der ja­ren steeds min­der goed kon vol­doen aan de ei­sen voor een mo­dern im­por­teurs­be­drijf, ver­liet Cit­ro­ën in 2014 dit ar­chi­tec­to­ni­sche hoog­stand­je. Het pand ging ge­luk­kig niet ver­lo­ren voor de au­tolief­heb­ber. Pon Hol­ding, het over­koe­pe­len­de be­drijf van de im­por­teurs van on­der meer Volks­wa­gen, Audi, Sko­da, Seat en Por­sche, kocht het ge­bouw. Aan de hand van de ­mer­ken die Pon be­zit of ver­te­gen­woor­digt, werd een Huis van de Toe­komst ge­bouwd. Of moet ik zeg­gen mu­se­um? Of mo­bi­li­ty-ex­pe­rien­ce? Het heeft in elk ge­val de naam MO­VE mee­ge­kre­gen.

“How da­re you”

Duur­za­me mo­bi­li­teit is een in­te­res­sant on­der­werp, maar wordt he­laas te vaak in po­li­tie­ke cor­rect­heid ge­smoord en als een bi­o­lo­gi­sche bloem­kool van de MakroBi­oSu­per tot een saaie grij­ze pap ge­kookt. Je zet je als au­tolief­heb­ber al schrap te­gen de aan­klacht dat jouw au­to ver­ant­woor­de­lijk is voor de te­loor­gang van de aar­de en dat jouw voor­lief­de voor au­to’s een Bij­bel­se Zon­de is. Je ver­wacht dat elk mo­ment Gre­ta Thun­berg met ge­bro­ken stem in je oor komt toe­te­ren: “How da­re you!”

Ik lees het pers­be­richt: “Met Mo­ve wil ini­ti­a­tief­ne­mer Pon be­zoe­kers uit­da­gen om na te den­ken hoe in de ­toe­komst om te gaan met mo­bi­li­teit in de steeds druk­ker wor­den­de ste­den”. Wan­neer ik ga kij­ken, stuit ik in de hal al meteen op een schit­te­ren­de Por­sche 356 C uit 1965. De zil­ver­grij­ze klas­sie­ker staat hier niet vast­ge­ke­tend aan

De Por­sche 356 staat niet vast­ge­na­geld aan de CO2-schand­paal.

een CO2-schand­paal, maar is lou­ter neer­ge­zet om­dat hij adem­be­ne­mend mooi is. Men­sen die een der­ge­lijk ob­ject van schoon­heid pon­ti­fi­caal in de hal zet­ten, kun­nen geen au­to­ha­ters zijn. Dat stelt mij al be­hoor­lijk ge­rust.

Ik wan­del het edu­ca­tie­ve ge­deel­te bin­nen en zie een zo­ge­naam­de Wit­kar staan, een soort van elek­trisch ­golf­kar­re­tje waar­mee de pro­vo’s en hip­pies in de ja­ren ze­ven­tig de lucht­kwa­li­teit in Am­ster­dam wil­den op­krik­ken. De al­ter­na­tie­ve­lin­gen van toen blij­ken voor­lo­pers te zijn ge­weest op twee ter­rei­nen: die van elek­trisch vervoer in de bin­nen­ste­den en die van de deel­au­to-pro­jec­ten.

Rij­den in 2040

Op een lan­ge ho­ri­zon­ta­le mo­ni­tor die als een gro­te stam­ta­fel in de ruim­te staat, kun je op speel­se wij­ze al­ler­lei in­for­ma­tie la­ten ver­schij­nen. Die ver­telt bij­voor­beeld dat de elek­tri­sche au­to be­paald geen re­cen­te ­uit­vin­ding is. Al in 1897 bouw­de een ze­ke­re Al­bert Po­pe elek­tri­sche au­to’s in Bos­ton om­dat hij to­taal niet ge­loof­de in de ver­bran­dings­mo­tor: “You can’t get pe­o­p­le to sit over an ex­plo­si­on.”

Ver­der­op staat de au­to die op lou­ter zon­ne-ener­gie rijdt en ont­wik­keld is door de TU Eind­ho­ven. Dit be­ken­de voer­tuig blijkt in het echt nog veel le­lij­ker dan op de foto’s. De vorm­ge­ving deed er over­dui­de­lijk niet toe, al­leen de actieradiu­s tel­de. Je kunt er op een zon­ni­ge dag wel 650 ki­lo­me­ter lang gra­tis mee voor schut rij­den. Dan kom ik aan bij de Cedric, die door Volks­wa­gen werd ont­wik­keld als stu­die­mo­del in het ka­der van zelf­rij­den­de au­to’s. Het voer­tuig lijkt meer op een mo­dern vorm­ge­ge­ven tram­stel dan op een au­to. Je mag niet in de knal­ge­le fu­tu­ris­ti­sche school­bus gaan zit­ten. In een nis in de wand is het in­te­ri­eur van de Cedric ech­ter na­ge­bouwd en kun je als be­zoe­ker plaats­ne­men. De ra­men en het gla­zen dak zijn ver­van­gen door mo­ni­to­ren en als je dan op de start­knop drukt, be­gint een on­ver­ge­te­lij­ke rit. De Cedric neemt je mee op een di­gi­ta­le toer door het Am­ster­dam van 2040. Het mooie is dat de ­pro­jec­ties op de ver­schil­len­de ‘ra­men’ per­fect op el­kaar aan­slui­ten. Als een voer­tuig ons gaat in­ha­len, ver­schijnt hij eerst links­ach­ter. Dan glijdt hij naar het lin­ker voor­raam, om ten slot­te via de voor­ruit uit het zicht te ­ver­dwij­nen. De Cedric-trip voert langs ge­bou­wen die er nog niet staan, maar ook door de his­to­ri­sche bin­nen­stad en dat al­les via de meest fan­tas­ti­sche ver­voer­mid­de­len. Er zijn zweef­mo­bie­len op elek­tro­mag­ne­ti­sche ba­sis en al­les en ie­der­een wordt di­gi­taal op el­kaar af­ge­stemd. In­druk­wek­kend.

Een elek­trisch bus­je

Op de vol­gen­de ver­die­ping staan de toe­komst en het ­ver­le­den te­gen­over el­kaar. Eerst stuit ik op een oran­je

De Cedric neemt je mee door Am­ster­dam, langs ge­bou­wen die er nog niet staan.

Volks­wa­gen-bus­je (mo­del T2) uit de se­ven­ties in een elek­tri­sche uit­voe­ring. De ac­cu’s wo­gen maar liefst 850 ki­lo en moesten via een spe­ci­a­le ij­ze­ren con­struc­tie uit het bus­je wor­den ge­scho­ven als je ze wil­de op­la­den of ver­van­gen. Een heel ge­doe voor een mi­ni­ma­le actieradiu­s. Daar­te­gen­over staat de ID.BUZZ, de elek­tri­sche re­tro­ver­sie van het be­faam­de T1-bus­je met een actieradiu­s van 400 tot 500 ki­lo­me­ter. Of hij echt zo ver komt, we­ten we pas ze­ker wan­neer hij in 2022 op de markt ver­schijnt, maar in MO­VE kun je hem nu al be­kij­ken. De ID.BUZZ wordt ver­ge­zeld door mo­del­len van de sa­tel­liet­mer­ken van Volks­wa­gen. Zo toont Audi zijn AI:RA­CE, een elek­trisch aan­ge­dre­ven sport­mon­ster dat in de ra­ce­stand de be­stuur­der au­to­ma­tisch op­schuift naar het mid­den van de au­to, zo­dat de ge­wichts­ver­de­ling be­ter is. Ver­der­op staat de toe­komst­vi­sie van Sko­da in de vorm van de VISION E. De au­to is vol­ge­han­gen met ca­me­ra’s en sen­so­ren die hem in staat tel­len au­to­noom te rij­den. Op­val­lend de­tail zijn de ge­kris­tal­li­seer­de gla­zen licht­units, die ver­wij­zen naar de tra­di­ti­o­ne­le Ts­je­chi­sche glas­in­du­strie. Tus­sen de au­to­mo­bie­len staan dan weer al­ler­lei com­pu­ter­spel­le­tjes klaar waar­mee je bij­voor­beeld de snel­ste en mi­li­eu­vrien­de­lijk­ste rou­tes door een stad kunt kie­zen. Daar­bij kun je het ook te­gen el­kaar op­ne­men. En­ter­tain­ment voor het he­le ge­zin.

Van Tay­can tot Vey­ron

Dan gaan we door naar het Por­sche-do­mein waar de For­mu­la E-ra­ce­wa­gen van het merk staat op­ge­steld, de 99X elec­tric. Ook de nieu­we Tay­can (zie pagina 36) staat hier te schit­te­ren. Ik wan­del ver­der langs de reus­ach­ti­ge 16-ci­lin­der W-mo­tor van de Bu­gat­ti Chi­ron en kom te­recht bij een Lam­borg­hi­ni Huracán Spy­der EVO en een Bent­ley Con­ti­nen­tal GT Con­ver­ti­ble. Die pas­sen niet zo naad­loos in het the­ma van schoon en be­taal­baar vervoer als de Por­sche Tay­can. De pu­rist zal zich er mis­schien aan sto­ren, maar ik vind het juist heer­lijk, als af­slui­ting van een zin­nig ver­haal dat ner­gens ­pre­ten­deert ál­le ant­woor­den in pet­to te heb­ben.

Op die fiets

De Ri­de Out is het laat­ste on­der­deel. Pon be­zit een aan­tal fiet­sen­mer­ken, zo­als Ga­zel­le en Union. In dit ge­deel­te kan de fiets­lief­heb­ber zich tot het laat­ste ­vin­ger­koot­je la­ten op­me­ten om tot de juis­te fiets­keu­ze te ko­men. Je kunt de mo­dern­ste fiet­sen be­kij­ken en uit­pro­be­ren, of op je ei­gen fiets mee­gaan op de we­ke­lijk­se fiets­tocht. Maar een fiets ko­pen kan hier dan weer niet. Dat lijkt vreemd, maar toch klopt dat bin­nen het con­cept. MO­VE is na­me­lijk geen pu­re re­cla­me­zuil voor de Pon-pro­duc­ten. Ner­gens vind je merk­lo­go’s op de wan­den, ner­gens wor­den pro­duc­ten aan­ge­pre­zen of ver­koop­praat­jes ge­hou­den. Ster­ker nog, mijn eni­ge ­kri­tiek op MO­VE is ei­gen­lijk het ont­bre­ken van de naam Pon. Een klein hoek­je met een fa­mi­lie­ge­schie­de­nis had niet mis­staan. Al was het maar om aan te ge­ven dat MO­VE geen 100 pro­cent on­af­han­ke­lij­ke ten­toon­stel­ling her­bergt, die pre­ten­deert een com­pleet en vol­le­dig beeld te ge­ven van de ge­schie­de­nis en de toe­komst van mo­bi­li­teit.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.