In­ter­view met land­schaps­fo­to­graaf Mi­cha Paw­litz­ki

Mi­cha Paw­litz­ki heeft hard ge­werkt om een suc­ces­vol land­schaps­fo­to­graaf te wor­den. In­mid­dels ver­trou­wen veel gro­te be­drij­ven op zijn fo­to­gra­fi­sche vaar­dig­he­den, die hij te­vens met an­de­ren deelt in work­shops.

CHIP FOTO Magazine - - Inhoud -

Fin­land, fe­bru­a­ri 2017: Mi­cha Paw­litz­ki staat op een berg van bij­na 500 me­ter, wan­neer er plot­se­ling mist op komt zet­ten. Aan­van­ke­lijk stoort hij zich er niet aan en is hij zelfs blij met het ex­tra beeld­ele­ment. Hij maakt zich geen zor­gen, want hij heeft een gps-ap­pa­raat in zijn tas. Maar lang­zaam­aan wordt het zicht min­der dan tien me­ter en hoe dik­ker de mist wordt, des te min­der hij zich op zijn ge­mak voelt in de kou van het enor­me na­ti­o­na­le park.

Wan­neer het gps-ap­pa­raat het voor ge­zien houdt en steeds een an­de­re rich­ting aan­geeft, pro­beert Paw­litz­ki kalm te blij­ven. “Ik wist dat ik nog een uur de tijd had om te over­le­ven, voor­dat de duis­ter­nis zou val­len. An­ders zou ik be­vrie­zen op de­ze berg”, ver­telt hij. Hij komt een in­for­ma­tie­bord van de om­ge­ving te­gen, maar niet al­le we­gen en plaat­sen zijn er in­ge­te­kend, en niet al­le aan­dui­din­gen klop­pen. Paw­litz­ki raakt zijn ori­ën­ta­tie vol­le­dig kwijt. Mist, in­val­len­de duis­ter­nis, een flin­ke laag sneeuw en zeer la­ge tem­pe­ra­tu­ren zor­gen er­voor dat hij in pa­niek raakt. “En dan denk je dat je je kin­de­ren niet meer te­rug zult zien – dat is het al­le­maal niet waard!”. Toe­val­lig her­kent hij een op­val­len­de boom die hij op de heen­weg ge­fo­to­gra­feerd had. Hij volgt een pad door het bos en dat leidt hem in­der­daad naar zijn par­keer­plaats. Der­ge­lij­ke ex­tre­me si­tu­a­ties heeft Paw­litz­ki de af­ge­lo­pen ja­ren al va­ker be­leefd: zo raak­te hij ver­dwaald in de woes­tijn, werd hij in een In­di­a­nen­re­ser­vaat aan­ge­val­len door een ra­tel­slang en waai­de hij door een ruk­wind bij­na een af­grond in. Toch weet hij van geen op­hou­den – zijn fas­ci­na­tie voor fo­to­gra­fie is te groot. In plaats daar­van pro­beert hij van zijn er­va­rin­gen te le­ren. In Fin­land stond hij een dag la­ter al­weer op de berg, de­ze keer met twee gps-ap­pa­ra­ten in zijn tas.

Kie­zen tus­sen fa­mi­lie en per­fec­tie

Als tie­ner was Mi­cha Paw­litz­ki al ge­ïn­te­res­seerd in fo­to­gra­fie en voor zijn eer­ste spie­gel­re­flex­ca­me­ra heeft hij zelfs zijn spaar­var­ken ge­slacht. Tij­dens een uit­wis­se­lings­jaar in En­ge­land volg­de hij fo­to­gra­fie­les op ad­vies van zijn toen­ma­li­ge le­raar en daar is hij hem nog al­tijd dank­baar voor. Als 17-ja­ri­ge pu­bli­ceer­de hij zijn eer­ste ka­len­der, maar toch koos hij na zijn eind­exa­men voor een stu­die be­drijfs­eco­no­mie. Te­ge­lij­ker­tijd werd hij zelf­stan­dig fo­to­graaf, ter­wijl hij op de uni­ver­si­teit bleef om daar te pro­mo­ve­ren. In plaats van een car­ri­è­re in het be­drijfs­le­ven, koos hij voor een moei­lij­ke­re weg: hij wil­de mid­dels fo­to­gra­fie in zijn le­vens­on­der­houd voor­zien.

De eer­ste ja­ren wa­ren zwaar – ook van­we­ge de fi­nan­ci­ë­le cri­sis. Aan­pas­sings­ver­mo­gen en flexi­bi­li­teit heb­ben hem er ech­ter

“Dan denk je dat je je kin­de­ren nooit meer te­rug zult zien. Dat is het

niet waard.”

door­heen ge­hol­pen en in­mid­dels be­hoort hij tot de bes­te land­schaps- en ar­chi­tec­tuur­fo­to­gra­fen ter we­reld. Be­drij­ven als Ap­ple, BMW en Sams­ung, maar ook tv-zen­der BBC, wer­ken met zijn foto’s. In­tus­sen heeft hij meer dan 140 boe­ken en ka­len­ders ge­pu­bli­ceerd, waar­van er tot nog toe meer dan 1,3 mil­joen zijn ver­kocht. Hij won al­ler­lei prij­zen en on­der­schei­din­gen, zo­als de gou­den me­dail­le bij de Gre­gor Ca­len­dar Award, de be­lang­rijk­ste wed­strijd voor ka­len­der­ma­kers in Eu­ro­pa.

Het suc­ces is Paw­litz­ki nog al­tijd niet naar het hoofd ge­ste­gen: “Ik heb nooit be­gre­pen waar­om je per se be­roemd zou moe­ten wor­den. Be­roemd­heid le­vert me niks op – ik wil schoon­heid zicht­baar ma­ken en mooie foto’s ma­ken. En ik wil men­sen le­ren om het­zelf­de te doen en ze daar en­thou­si­ast voor te ma­ken.” Bo­ven­dien is zijn fa­mi­lie erg be­lang­rijk voor hem. “Mijn kin­de­ren zijn blij wan­neer we sa­men thuis zijn – en er is niets dat je zo snel te­rug­brengt in de re­a­li­teit als een vol­le lui­er”, lacht hij. In plaats van be­roemd­heid is voor Paw­litz­ki per­fec­tie be­lang­rijk. En dat be­gint lang voor­dat hij de ca­me­ra op­pakt. Het be­gint al­tijd met een in­ten­sie­ve zoek­tocht naar de fo­to­lo­ca­tie en het on­der­werp. Voor­al bij fo­to­rei­zen moet el­ke stop per­fect ge­or­ga­ni­seerd zijn, zo­dat de trip niet al­leen maar heel erg duur is. Maar ook bij een op­ti­ma­le voor­be­rei­ding loop je al­tijd weer te­gen ver­ras­sin­gen aan, bij­voor­beeld wan­neer er een paar ki­lo­me­ter van de ei­gen­lij­ke lo­ca­tie een veel span­nen­der on­der­werp op­duikt. “Voor mij is dat vaak de sleu­tel naar suc­ces, want al­leen door de goe­de voor­be­rei­ding heb ik de kans ge­kre­gen om nog iets an­ders te ont­dek­ken”, ver­klaart hij. En wel­ke on­der­wer­pen fo­to­gra­feert hij uit­ein­de­lijk? Het moet es­the­tisch zijn en ge­schikt voor een com­po­si­tie. Als dat zo is, vindt hij zelfs een klei­ne ma­cro­fo­to aan­trek­ke­lijk.

Maar uit­ein­de­lijk blijft hij zijn ei­gen gen­re trouw: “Na­tuur- en ar­chi­tect­fo­to’s heb­ben mijn voor­keur.” Men­sen zul je op zijn foto’s dan ook bij­na niet te­gen­ko­men. Voor zijn fo­to­gra­fie­stijl zijn ze door­gaans eer­der sto­rend, ver­klaart hij. Hij let er al­tijd streng

op dat zijn foto’s zijn ge­re­du­ceerd tot het we­zen­lij­ke en dat ze rust uit­stra­len. Zijn stijl be­schrijft hij dan ook als ‘Ge­re­du­ceerd tot de es­sen­tie’. Op het eind ont­staat voor hem een per­fec­te foto wan­neer lo­ca­tie, on­der­werp, licht en kijk­hoek op­ti­maal sa­men­wer­ken.

De ver­schei­den­heid van de ba­sis

Wan­neer hij al tij­dens de com­po­si­tie van een foto zeer nauw­keu­rig werkt, pro­beert hij de beeldbewerking na­der­hand zo ge­ring mo­ge­lijk te hou­den. “Ik bouw de foto zo op dat het werkt bin­nen een be­paald for­maat. Wan­neer ik ver­vol­gens ga bij­snij­den, gaat de hele op­bouw als­nog ver­lo­ren”, zegt hij. Der­ge­lij­ke be­wer­kin­gen zijn dus geen op­tie. Deel­ne­mers aan zijn work­shops krij­gen dit dan ook met de pap­le­pel in­ge­go­ten. Sinds 2013 biedt Paw­litz­ki fo­to­work­shops, coa­chings en fo­to­rei­zen aan, waar­voor hij veel aan­vra­gen ont­vangt. Hij ge­niet er­van om zo’n 100 da­gen per jaar work­shops te ge­ven over zijn pas­sie. Het pro­gram­ma is be­hoor­lijk breed: met kin­de­ren fo­to­gra­feert hij in het Mer­ce­des-Benz­mu­se­um in Stuttg­art, met vol­was­se­nen fo­to­gra­feert hij or­chi­dee­ën, de Mer­ce­des 300 SL of de nooit in ge­bruik ge­no­men Kern­cen­tra­le Zwen­ten­dorf in Oos­ten­rijk. De work­shop ‘’s Nachts in de un­der­ground’ is bij­zon­der po­pu­lair. In die work­shop trekt Paw­litz­ki met zijn deel­ne­mers ‘s avonds laat de me­tro’s van gro­te ste­den in, on­der meer in Stock­holm. En om­dat hij nog een stap ver­der wil gaan, heeft hij nog iets nieuws be­dacht: met me­de­wer­king van een psy­cho­loog wil hij aan­ko­men­de fo­to­gra­fen hel­pen om een ei­gen stijl te ont­wik­ke­len.

“Voor mij is dat vaak de sleu­tel tot suc­ces, want al­leen door de goe­de voor­be­rei­ding heb ik de kans

ge­kre­gen om nog iets an­ders te ont­dek­ken.”

(on­der) Tas­ma­nië “Een be­lich­ting van 60 se­con­den maakt de wil­de zee rus­tig en het ro­de korst­mos trekt de aan­dacht.” (rechts) Ca­li­for­nië “On­be­gaan­ba­re rots­for­ma­ties in ge­re­du­ceer­de bruin­grij­ze nu­an­ces aan de west­kust van Ame­ri­ka.”

(links­bo­ven) Lo­fo­ten “Voor­bij­trek­ken­de wol­ken, een paar rot­sen en een lang be­lich­te zee: dit is te­rug­bren­gen naar de es­sen­tie.” (rechts­bo­ven) IJs­land “Herfst­ach­tig geel­groen mos vormt ba­nen van hon­der­den me­ters in een grijs vul­k­aan­land­schap.”

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.