Ont­wik­ke­ling, en geen rich­ting

CHIP FOTO Magazine - - Column -

Toen ik nog bij een be­drijf werk­te en een kans kreeg op een pro­mo­tie was ik aar­ze­lend daar­over. Het voel­de als ‘te hoog ge­gre­pen’ tot­dat mijn di­rec­teur de hel­de­re woor­den sprak: “als ie­mand zich wil ont­wik­ke­len, weet je nooit van te vo­ren waar naar­toe dat is”. Ge­woon doen dus. En dat bleek waar te zijn.

In 2010 zat ik op een re­gen­ach­ti­ge zon­dag­mid­dag mijn fotografie te over­den­ken. On­der het ge­not van een Bel­gisch bier­tje kwam daar een heel hel­der mo­ment. In­eens wist ik wat niet lek­ker zat – de fo­to’s die ik maak­te had ik ei­gen­lijk al­le­maal al. Soms fo­to­gra­feer­de ik een voor mij nieu­we soort, maar de fotografie bleef ge­lijk. Dat moest an­ders gaan zijn! Let­ter­lijk op die re­gen­ach­ti­ge mid­dag be­sloot ik dat het roer om moest. Zo ge­zegd, is niet zo maar ge­daan.

Mijn plan om cre­a­ti­vi­teit te sti­mu­le­ren be­stond uit me­zelf be­per­kin­gen op­leg­gen. Keu­zes uit ob­jec­tie­ven tij­dens de fo­to­shoots en het fo­to­gra­fe­ren van ver­schil­len­de soor­ten was niet meer mijn doel. Mijn nieu­we doel werd om en­kel met een 50 mm-ob­jec­tief fo­to’s gaan ma­ken. En dat in een stuk bos­per­ceel van 50 bij 50 me­ter.

En daar stond ik dan, die eer­ste keer. Geen idee wat te doen na­tuur­lijk. Daad­wer­ke­lijk an­ders en cre­a­tie­ver fo­to­gra­fe­ren luk­te niet in­eens. En om heel eer­lijk te zijn viel me dat te­gen, ik had ten­slot­te zo’n hel­der idee ge­had. Wel zijn toen de eer­ste stap­pen ge­zet in wat een heel creatief pro­ces is ge­wor­den.

Mijn eer­ste idee was om wat toe te voe­gen, om de fo­to’s wat ex­tra’s mee te ge­ven. Ik heb toen de ca­me­ra in­ge­steld op het ma­ken van dub­be­le be­lich­tin­gen, zo­da­nig dat de ca­me­ra steeds twee fo­to’s sa­men­voegt. Ver­vol­gens koos ik steeds voor de eer­ste fo­to een com­po­si­tie en maak­te ik met de twee­de fo­to een ef­fect. Daar­in ex­pe­ri­men­teer­de ik veel. De ef­fect­fo­to was soms ge­woon uit fo­cus, soms met een be­we­ging toe­ge­voegd tij­dens een lan­ge­re slui­ter­tijd (bijv. 1/30 s) en soms een zoom burst. De re­sul­ta­ten wa­ren vaak le­lijk en soms re­de­lijk, de truc werd voor mij om de po­ten­tie in de sa­men­ge­voeg­de fo­to’s te her­ken­nen en naar ge­nu­an­ceer­de ef­fec­ten te zoe­ken en die te ma­ken. Dat ging na­tuur­lijk niet in mijn eer­ste be­zoek aan mijn per­ceel van 50 bij 50 m. Ik be­sloot om net zo­lang te­rug te gaan naar het­zelf­de stuk­je bos tot­dat mijn fotografie echt ging ver­an­de­ren. Mijn mis­sie be­gon daar vorm te krij­gen en dat mo­ti­veer­de enorm.

Zo blij als ik was liet ik mijn eer­ste re­sul­ta­ten aan an­de­re men­sen zien. En ook dat werd een pro­ces. De kri­tiek was soms snoei­hard (er is niks scherp, dus von­den veel men­sen het fout), ik leer­de uit kri­tiek te ha­len wat er voor mijn fotografie in zit. En heel vaak zit daar niks in en som­mi­ge kri­tiek was wel heel waar­de­vol. Mijn les was dat fo­to’s zon­der scherp­te niet in een con­ven­ti­o­ne­le smaak vie­len. En dat is na­tuur­lijk pri­ma, ik be­gon sim­pel­weg se­lec­tie­ver te luis­te­ren. Wat ik ook leer­de is dat er men­sen zijn die dit wel waar­de­ren en die zelf een meer kunst­zin­ni­ge smaak heb­ben. Bij die groep vie­len mijn fo­to’s in de smaak en dat gaf steun.

Nu, acht jaar la­ter nog maar, is het veel meer ‘nor­maal’ om dit soort fo­to’s te ma­ken. Fotografie is in een paar jaar flink ver­an­derd, er zijn veel meer men­sen die na­tuur­fo­to­gra­fie doen en dat heeft in­vloed. Na­tuur­fo­to­gra­fie is in het al­ge­meen cre­a­tie­ver ge­wor­den.

En zo­als mijn di­rec­teur al zei: je weet nooit waar je naar­toe ont­wik­kelt. Nu, 8 jaar la­ter, heb ik een boek ge­schre­ven over het toe­pas­sen van meer­vou­di­ge be­lich­ting in na­tuur­fo­to­gra­fie. In vier hoof­stuk­ken leg ik ver­schil­len­de tech­nie­ken uit, zijn er tips en veel in­spi­ra­tie fo­to’s. Dat had ik 8 jaar ge­le­den nooit kun­nen voor­zien!

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.