Mal­le Mo­men­ten in de Eu­ro­pa Cup

De ‘heup­worp’ waar­mee Ser­gio Ra­mos Mo Sa­lah uit­scha­kel­de in de Cham­pi­ons Le­a­gue-fi­na­le van af­ge­lo­pen sei­zoen, was con­tro­ver­si­eel. Maar de Span­jaard pro­beer­de in elk ge­val niet de scheids­rech­ter om te ko­pen met een bont­jas, plant­te geen af­luis­ter­ap­pa­ra­tuur

FourFourTwo (Netherlands) - - Inhoud - Tekst And­rew Mur­ray, Nick Mil­ler, Paul Simp­son Il­lu­stra­ties Mar­tin Bowy­er

Om­ko­ping, vier­kan­te doel­pa­len en af­luis­ter­prak­tij­ken in Eu­ro­pa

ASTON VIL­LA RAAKT CUP MET GRO­TE OREN KWIJT

“Ik heet Eric Sykes en de Eu­ro­pa Cup ligt ach­ter in mijn au­to.” De op­mer­ke­lij­ke biecht aan een ver­baas­de Mick Gr­een­ough, de po­li­tie­agent van dienst op bu­reau West Bar in Shef­field die be­wus­te nacht in mei 1982, was slechts ten de­le waar. De be­zoe­ker had in­der­daad de be­ker in zijn be­zit, maar zijn naam was Adri­an Reed. De 28-ja­ri­ge man had de tro­fee weg­ge­grist uit de Fox Inn, een kroeg na­bij Tam­worth in de West Mid­lands, be­scha­digd en le­ver­de hem ver­vol­gens weer in.

De schuld van het bi­zar­re voor­val lag bij links­back Co­lin Gib­son en mid­den­vel­der Gor­don Co­wans van Aston Vil­la. Het twee­tal reed de vijf­tien ki­lo zwa­re be­ker na af­loop van de ge­won­nen fi­na­le te­gen Bay­ern Mün­chen (1-0) van De Kuip naar En­ge­land. Bij­na te­rug in Bir­ming­ham stop­ten ze bij de kroeg. Om de fans bin­nen te ple­zie­ren nam het duo de Eu­ro­pa Cup I mee naar bin­nen. Ze dron­ken wat en speel­den een pot­je darts, tot­dat ie­mand riep: “De be­ker is weg. Hij is ge­jat!”

VIER­KAN­TE DOEL­PA­LEN

Aan suc­ces in voet­bal hangt vaak sa­men met een vleug­je ge­luk. Een bal op de bin­nen­kant of de bui­ten­kant van de paal kan het ver­schil ma­ken tus­sen eeu­wi­ge roem of een le­vens­lang trau­ma. Voor­al als het hout­werk niet rond maar vier­kant is, zo­als in 1976 op Hamp­den Park, tij­dens de Eu­ro­pa Cup I-fi­na­le tus­sen Bay­ern Mün­chen en AS Saint-éti­en­ne (1-0). Tot op de dag van van­daag voe­len de Fran­sen zich be­sto­len. Ze zijn er­van over­tuigd als win­naars uit Glas­gow te zijn ver­trok­ken als de pa­len die dag ci­lin­der­vor­mig wa­ren ge­weest. Twee scho­ten van Les Verts zou­den in hun ogen dan de doel­lijn heb­ben ge­pas­seerd. De be­wus­te pa­len staan in­mid­dels in het club­mu­se­um van Saint-éti­en­ne. En in de stad draagt een res­tau­rant de naam van het ver­vloek­te doel: les po­teaux car­res.

WIE IS DIE MAN NAAST ANDY CO­LE?

Karl Po­wer maak­te er een sport van om stunts uit te ha­len bij gro­te eve­ne­men­ten. De man uit Man­ches­ter sloeg toe op het Cen­tre Court van Wim­b­le­don, tij­dens de Brit­se Grand Prix, bij een cric­ket­du­el tus­sen En­ge­land en Au­stra­lië én tij­dens het ma­ken van de team­fo­to van Man­ches­ter Uni­ted voor de Cham­pi­ons Le­a­gue-wed­strijd te­gen Bay­ern Mün­chen in 2001. Karl hield

zich in het te­nue van The Red De­vils op bij het veld in het Olym­pia Sta­di­on. Toen de spe­lers uit de tun­nel kwa­men, voeg­de hij zich tus­sen hen op het gras. Hoe­wel Ga­ry Ne­vil­le hem in de smie­zen had, kon hij on­ge­hin­derd naast Andy Co­le voor de fo­to­gra­fen po­se­ren. Po­wer ver­tel­de la­ter aan The Gu­ar­di­an: “Om eer­lijk te zijn was dit de bes­te dag van mijn le­ven.”

NIET DOOR DE MAND GE­VAL­LEN

Het is moei­lijk kie­zen uit de grab­bel­ton vol on­gein en vui­lig­he­den van Chel­sea sinds de eeuw­wis­se­ling. Het diep­te­punt (of hoog­te­punt, af­han­ke­lijk van hoe je het be­kijkt) vond plaats in 2005. Jo­sé Mour­in­ho be­schul­dig­de Bar­cel­o­na-trai­ner Frank Rijk­aard er­van in de rust van de acht­ste fi­na­le de kleed­ka­mer van scheids­rech­ter An­ders Frisk te heb­ben be­zocht. Frisk kreeg doods­be­drei­gin­gen na Di­dier Drog­ba van het veld te heb­ben ge­stuurd en ging ab­rupt met pen­si­oen. Ge­schorst voor de kwartfinale te­gen Bay­ern Mün­chen liet The Spe­ci­al One zich in een was­mand Stam­ford Brid­ge bin­nen­smok­ke­len om Chel­sea ver­vol­gens te in­spi­re­ren om met 4-2 te win­nen.

ZWAR­TE BLAD­ZIJ­DE VAN AC MI­LAN

Dank­zij een ra­ke vol­ley van Chris Wadd­le leid­de Olym­pi­que Mar­seil­le in de re­turn van de kwartfinale in 1991 met 2-1 (ge­re­kend over twee du­els), maar ver­der le­ver­de de ont­moe­ting met ti­tel­hou­der AC Mi­lan wei­nig hoog­te­pun­ten op. Tot, met twee mi­nu­ten bles­su­re­tijd te gaan, twee van de vier licht­mas­ten uit­vie­len. Er kon ver­der wor­den ge­speeld, maar Mi­lan, dat in ge­dach­ten een re­play zag op­doe­men, ging in gan­zen­pas de tun­nel in. Aan­ge­spoord door di­rec­teur Adri­a­no Gal­li­a­no, die ca­me­ra­ploe­gen be­schul­dig­de van hin­der­lijk ge­drag, wei­ger­den de Ros­so­ne­ri te­rug te ke­ren. De UEFA toon­de geen cle­men­tie, gaf Mar­seil­le een re­gle­men­tai­re 3-0 over­win­ning en schors­te de Ita­li­a­nen voor één Eu­ro­pees sei­zoen.

HALLO GE­OR­GIË! DAG GE­OR­GIË!

Di­na­mo Tbi­li­si kwa­li­fi­ceer­de zich in 1993 voor het eerst voor de voor­ron­de van de Cham­pi­ons Le­a­gue sinds Ge­or­gië zich had los­ge­maakt van de Sov­jet-unie. Dit heu­ge­lij­ke feit le­ver­de goed en slecht nieuws op. Het goe­de nieuws: het Noord-ier­se Lin­field werd over twee du­els met 3-2 ver­sla­gen. De Ge­or­gi­sche pre­si­dent Edu­ard She­var­nad­ze zei na af­loop: “Dit was niet zo­maar een voet­bal­wed­strijd, dit was het eer­ste te­ken van de we­der­op­bouw van Ge­or­gië.” Het slech­te nieuws: Tbi­li­si werd uit het toer­nooi ge­gooid toen bleek dat de club po­gin­gen had on­der­no­men de scheids­rech­ter om te ko­pen. Al­leen het slech­te nieuws blijft han­gen, niet?

DY­NA­MO MAAKT HET TE BONT

Dy­na­mo Kiev pro­beer­de de scheids­rech­ter om te ko­pen met vier bont­jas­sen en twee mut­sen.

Het eer­ste du­el in groep A in het sei­zoen 1995/96 le­ver­de een een­vou­di­ge 1-0 ze­ge op voor Dy­na­mo Kiev te­gen Pa­na­thi­nai­kos. Niets bij­zon­ders, ten­zij je de om­koop­po­gin­gen van scheids­rech­ter An­to­nio Lopez Nie­to mee­telt. De Span­jaard kreeg naar ei­gen zeg­gen vier bont­jas­sen en twee mut­sen toe­ge­stopt. Dy­na­mo be­twist­te de ver­sie van de leids­man. Vol­gens de club zou Nie­to de club heb­ben ge­vraagd de kle­ding­stuk­ken voor hem aan te schaf­fen. Toen hij bij de le­ve­ring er­van ont­dek­te dat hij ze moest be­ta­len, en dat ver­vol­gens wei­ger­de, be­schul­dig­de hij de Oe­kra­ï­ners van vuil spel. De UEFA ge­loof­de de ver­sie van de scheids­rech­ter, gooi­de Dy­na­mo uit het toer­nooi en liet het Deen­se Aal­borg de vrij­ge­ko­men plek op­vul­len.

TELRAAM VOOR DE ARBITER

We zijn al­le­maal wel eens op een cru­ci­aal mo­ment de tel kwijt­ge­raakt. Maar al­leen de Rus­si­sche scheids­rech­ter Va­len­tin Li­pa­tov kan zeg­gen dat het hem over­kwam in de eer­ste ron­de van de Eu­ro­pa Cup I in het sei­zoen 1972/73. Zo­wel de heen- als de te­rug­wed­strijd tus­sen CSKA So­fia en Pa­na­thi­nai­kos ein­dig­de in 2-1, waar­na een straf­schop­pen­se­rie volg­de. CSKA leid­de met 3-2, Pa­na­thi­nai­kos had slechts vier (van de vijf ) pe­nal­ty’s ge­no­men, maar Li­pa­tov riep CSKA tot win­naar uit. Op­mer­ke­lijk ge­noeg werd de blun­der niet de­zelf­de avond recht­ge­zet. De Grie­ken te­ken­den be­roep aan bij de UEFA, dat het twee­de du­el in zijn ge­heel liet over­spe­len. Pa­na­thi­nai­kos had zich de moei­te kun­nen be­spa­ren. Ze ver­lo­ren de re­play met 2-0 en wer­den als­nog uit­ge­scha­keld.

DE VLOEK VAN GUTTMANN

Een breed­ge­schou­der­de man van te­gen de vijf­tig kniel­de op 22 mei 1990 neer bij een graf op de Ween­se Al­ge­me­ne Be­graaf­plaats en be­gon te bid­den. Zijn stem brak, hij richt­te zijn blik op de he­mel en smeek­te de geest van de over­le­de­ne on­der zijn voe­ten na 28 jaar ein­de­lijk een vloek te ver­bre­ken.

De vloek kwam van Be­la Guttmann. We­gens een ge­schil over bo­nus­sen, stap­te de le­gen­da­ri­sche trai­ner in 1962 op bij Ben­fi­ca, vlak na­dat hij de Ade­laars naar de twee­de Eu­ro­pa Cup I op rij had ge­leid. “In geen hon­derd jaar zal Ben­fi­ca kam­pi­oen van Eu­ro­pa wor­den”, riep hij uit. Ben­fi­ca speel­de na­dien in vijf Eu­ro­pe­se fi­na­les en ver­loor ze al­le­maal.

De smeek­be­de van Eu­sé­bio, bij­na drie de­cen­nia la­ter, haal­de niets uit. Ben­fi­ca ver­loor de vol­gen­de dag van AC Mi­lan (1-0) in het Pra­ter­sta­di­on, dank­zij een doel­punt van Frank Rijk­aard. Zelfs de Zwar­te Parel kon de vloek van Guttmann niet op­hef­fen. Ook de Eu­ro­pa Le­a­gue-fi­na­les van 2013 en 2014 wis­ten de ban niet te bre­ken.

KAN HIJ DAN AL­LES?

Sco­ren­de kee­pers zijn geen nieuw ver­schijn­sel in de Cham­pi­ons Le­a­gue. Standard Luik-doel­man Si­nan Bo­lat maak­te in 2009 bij­voor­beeld een la­te ge­lijk­ma­ker te­gen AZ, waar­door de Bel­gen als der­de in de groep ein­dig­den en over­win­ter­den in de Eu­ro­pa Le­a­gue. Maar de groot­ste al­les­kun­ner is Cos­min Mo­ti. Een start­be­wijs voor de groeps­fa­se van de Cham­pi­ons Le­a­gue stond in 2014 op het spel, toen Lu­dogorets-kee­per Vla­dislav Stoy­a­nov in de 119de mi­nuut van de play-off met Steaua Boe­ka­rest rood kreeg. De Bul­ga­ren had­den al drie keer ge­wis­seld, zo­dat Mo­ti tus­sen de pa­len ging staan tij­dens de straf­schop­pen­se­rie. De cen­tra­le ver­de­di­ger schoot zelf raak van­af elf me­ter en keer­de twee in­zet­ten van Steaua. Lu­dogorets kwam dank­zij Mo­ti in een pou­le te­recht met Re­al Ma­drid. Niet slecht.

CHEL­SEA’S SPOOKWEDSTRIJD

Chel­sea - Djur­gar­dens is een Eu­ro­pa Cup-af­fi­che dat nooit werd ge­speeld. Na in 1955 voor het eerst kam­pi­oen te zijn ge­wor­den, kre­gen The Blues een uit­no­di­ging om deel te ne­men aan de net op­ge­zet­te Eu­ro­pa Cup voor lands­kam­pi­oe­nen. Chel­sea hoef­de al­leen toe­stem­ming te krij­gen van de Foot­ball Le­a­gue. Ge­schrok­ken van de te­gen­val­len­de be­zoe­kers­aan­tal­len, ad­vi­seer­de een spe­ci­aal co­mi­té Chel­sea-voor­zit­ter Joe Me­ars dat deel­na­me ‘af te ra­den’ viel. Me­ars gaf met te­gen­zin ge­hoor aan de op­roep, waar­door het Pool­se Gwar­dia War­schau de plek van Chel­sea in het toer­nooi in­nam. Het zou tot 1999 du­ren voor­dat de club uit Lon­den een twee­de kans kreeg. De Foot­ball Le­a­gue pro­beer­de in 1956 de­zelf­de truc uit te ha­len met kam­pi­oen Man­ches­ter Uni­ted, maar ma­na­ger Matt Bus­by sloeg er geen acht op.

HET CHARMEOFFENSIEF VAN CLOUGH

“Hel­mut Hal­ler is een vet var­ken.” Bri­an Clough beet, zo­als al­tijd, niet op zijn tong na Der­by Coun­ty met 3-1 te heb­ben zien ver­lie­zen van Ju­ven­tus, in het eer­ste deel van de hal­ve fi­na­le van de Eu­ro­pa Cup I. Hal­ler, West-duits in­ter­na­ti­o­nal en in­val­ler bij de Bi­an­co­ne­ri, had voor de af­trap en tij­dens de rust be­hoor­lijk wat tijd door­ge­bracht in de kleed­ka­mer van de Duit­se arbiter Ger­hard Schu­len­burg. Na aan­van­ke­lijk te­gen Ita­li­aan­se jour­na­lis­ten te heb­ben ge­zegd “niet met vui­le op­lich­ters te pra­ten”, spui­de hij zijn gal als­nog na een kop­je thee.

Clough kreeg met te­rug­wer­ken­de kracht ge­lijk. De Por­tu­ge­se scheids­rech­ter Fer­nan­do Lo­bo floot de

re­turn en be­ken­de dat hem steek­pen­nin­gen wa­ren aan­ge­bo­den om Ju­ven­tus te be­voor­de­len. De UEFA keek, zo­als Clough het om­schreef, “de an­de­re kant op”.

JUANITO GAAT DOOR HET LINT

Juanito stond be­kend als de slo­per van Re­al Ma­drid, maar zelfs voor ie­mand met zijn re­pu­ta­tie gold de be­ruch­te clash in de hal­ve fi­na­le met Lot­har Mat­thäus in 1987 als bruut. De co­lum­nist van Four­fourt­wo lag na een zwa­re tac­kle in de re­turn in Ber­na­béu te cre­pe­ren op de grond, maar Juanito maak­te zijn on­vre­de over het the­a­ter van de Duit­ser dui­de­lijk door zijn nop­pen in de zij van de Duit­ser te plan­ten. Nog al­tijd niet te­vre­den schreeuw­de de spits te­gen Mat­thäus, om ver­vol­gens met die­zelf­de nop­pen op zijn kaak te gaan staan. En dit al­les ge­beur­de ter­wijl de arbiter ge­bo­gen stond over de aan­ge­sla­gen mid­den­vel­der. Juanito kreeg rood en werd voor vijf sei­zoe­nen uit­ge­slo­ten van Eu­ro­pees club­voet­bal. Ser­gio Ra­mos, lees je mee?

KUNSTGEBIT

Not­ting­ham Fo­rest wist dat het Gou­den Bal-win­naar Ke­vin Kee­gan van zijn stuk moest bren­gen om eni­ge kans te ma­ken om in de fi­na­le van 1980 de ti­tel te ver­de­di­gen. In de tun­nel van Ber­na­béu nam ver­de­di­ger Lar­ry Lloyd zijn ex-ploeg­ge­noot van Li­ver­pool even apart. “Ik wil het ei­gen­lijk voor me hou­den”, fluis­ter­de Lloyd, “maar Ken­ny is niet erg op je ge­steld.” Migh­ty Mou­se draai­de zich om en Ken­ny Burns, een bonk Schots gra­niet, grijns­de naar hem met zijn uit­ge­spuug­de kunstgebit in zijn hand. “Sor­ry ma­te”, zei Lloyd, “Burn­sy gaat je aan­pak­ken.” Kee­gan raak­te geen bal. Fo­rest won de wed­strijd met 1-0.

ITA­LI­AANS THE­A­TER

Borus­sia Mön­chen­g­lad­bach is de eni­ge ploeg in de ge­schie­de­nis van de Eu­ro­pa Cup die het eer­ste du­el van een twee­luik met 7-1 won en als­nog werd uit­ge­scha­keld. De slacht­par­tij in de twee­de ron­de van 1971 werd door de UEFA on­gel­dig ver­klaard, toen een co­la­blik­je In­ter-spits Ro­ber­to Bon­in­seg­na raak­te en hem, na eni­ge ver­tra­ging, vel­de als­of hij door een me­te­oor was ge­trof­fen. De Neraz­zur­ri gin­gen door naar de vol­gen­de ron­de na winst in Gi­u­sep­pe Meaz­za (4-2) en een re­mi­se van het over­ge­speel­de du­el in West-duits­land (0-0). Een me­de­wer­ker van het Ro­de Kruis kon geen af­druk van het blik­je vin­den op het li­chaam van Bon­in­seg­na. De Oos­ten­rijk­se trai­ner Max Mer­kel, als toe­schou­wer aan­we­zig, zei hier la­ter over: “Bon­in­seg­na in­stru­eer­de zijn ploeg­ge­no­ten be­zwaar te ma­ken. Sinds dat mo­ment weet ik dat in het voet­bal een lig­gen­de Ita­li­aan vaak ge­vaar­lij­ker is dan een staan­de.”

KRA­KER ZON­DER PU­BLIEK

Door de eer­der ge­mel­de on­ge­re­geld­he­den in het du­el tus­sen Re­al Ma­drid en Bay­ern Mün­chen in 1987, moesten Los Blan­cos hun eer­ste Eu­ro­pe­se wed­strijd in het daar­op­vol­gen­de sei­zoen spe­len zon­der pu­bliek. De iro­nie wil dat juist de­ze ont­moe­ting uit­ein­de­lijk zou lei­den tot de oprich­ting van de Cham­pi­ons Le­a­gue.

On­danks de le­ge tri­bu­nes, ver­veel­de het du­el zelf geen mo­ment. Aan­ge­spoord door aan­voer­der Ma­ra­do­na, pro­beer­de Na­po­li Ma­drid ‘een kop­je klei­ner’ te ma­ken. Die taak na­men ze zo se­ri­eus dat Re­al-coach Leo Been­hak­ker een zak ijs naar zijn hoofd kreeg ge­slin­gerd. On­danks het vu­ri­ge op­tre­den van de Ita­li­a­nen won de thuis­ploeg met 2-0. AC Mi­lan-baas Sil­vio Ber­lus­co­ni baal­de er zo van dat twee su­per­mach­ten el­kaar in de eer­ste ron­de kon­den tref­fen, dat hij voor­stel­de om een nieu­we Eu­ro­pe­se su­per­com­pe­ti­tie op te zet­ten. Dit plan mond­de uit­ein­de­lijk uit in het toer­nooi zo­als we dat nu ken­nen.

LI­VER­POOL ZWIJNT BIJ DE TOS

“Munt”, zei Li­ver­pool-aan­voer­der Ron Ye­ats te­gen scheids­rech­ter Robert Schaut bij de toss die zou be­pa­len of The Reds of FC Kö­ln naar de hal­ve fi­na­le van de Eu­ro­pa Cup in 1965 door­gin­gen. In het tijd­perk voor de in­tro­duc­tie van de be­slis­sen­de pe­nal­ty­reeks, be­paal­de het lot welk team zich kwa­li­fi­ceer­de voor de vol­gen­de ron­de. En dat was dat sei­zoen het ge­val in de kwartfinale, na­dat drie wed­strij­den geen win­naar

had­den op­ge­le­verd (2-2). “De munt bleef vast­zit­ten in een plag”, ver­tel­de Ye­ats la­ter. “Ik zei te­gen de arbiter: ‘Het moet over.’” Een woe­den­de Kö­ln­aan­voer­der Wolf­gang Over­ath, die door­had dat het munt­stuk op het punt stond op kop te val­len, leek van plan Schaut een hengst voor zijn hoofd te ge­ven. Bij de twee­de po­ging be­stond er geen twij­fel: munt. Li­ver­pool ging door.

BUFFONS SCHELDKANONNADE

Gi­gi Buf­fon had als spe­ler van Ju­ven­tus nog nooit de Cham­pi­ons Le­a­gue ge­won­nen. Het kwam dan ook niet als een ver­ras­sing dat hij vol­le­dig door het lint ging, toen zijn laat­ste kans op suc­ces ver­vloog in de kwartfinale van 2018. Diep in bles­su­re­tijd kreeg Re­al Ma­drid een straf­schop toe­ge­kend, na­dat de Ou­de Da­me net de 3-0 ne­der­laag, op­ge­daan in Ber­na­béu, had weg­ge­poetst. Ra­zend over de plot­se­lin­ge wen­ding van het lot vorm­de Buf­fon het epi­cen­trum van een op­stoot­je op het veld, kreeg hij rood, be­schul­dig­de hij scheids­rech­ter Mi­chael Oli­ver er­van een “vuil­nis­bak als hart” te heb­ben en beet hij de En­gels­man toe dat hij be­ter “chips kon gaan vre­ten op de tri­bu­ne”. Door een Eu­ro­pe­se schor­sing van drie wed­strij­den kreeg Buf­fon de kans zijn raad aan Oli­ver zelf op te vol­gen.

STASI LUIS­TERT BAY­ERN AF

Na een ze­ge op ei­gen veld te­gen Dy­na­mo Dres­den (4-3), in het eer­ste du­el van de twee­de ron­de in 1973, was Bay­ern Mün­chen zo bang te wor­den af­ge­luis­terd – of er­ger nog, te wor­den ver­gif­tigd – dat de ploeg pas op de dag van de re­turn naar Oost-duits­land af­reis­de. Het ge­lach om de pa­ra­noia van Die Ro­ten ver­stom­de, toen bleek dat hun kleed­ka­mer in­der­daad werd af­ge­luis­terd. Voor­dat Dy­na­mo-coach Wal­ter Fritzsch aan zijn wed­strijd­be­spre­king be­gon, over­han­dig­de een man in een don­ker pak hem een pa­pier­tje. Na de no­ti­tie te heb­ben ge­le­zen zei Fritzsch: “La­ten we de op­stel­ling en de tac­tiek van Bay­ern door­ne­men.” On­danks de uit­ge­lek­te plan­nen sleep­te Bay­ern een ge­lijk­spel (3-3) uit het vuur, waar­door de club zich met de hak­ken over de sloot plaatste voor de vol­gen­de ron­de, op weg naar de eer­ste van drie op­een­vol­gen­de Eu­ro­pa Cup-ze­ges.

TANKS IN BOED­A­PEST

Bud­a­pest Hon­véd FC speel­de in We­steu­ro­pa oe­fen­wed­strij­den ter voor­be­rei­ding op de ont­moe­ting met Athle­tic Bil­bao, toen stu­den­ten­pro­tes­ten in Boed­a­pest uit­mond­den in de Hon­gaar­se Op­stand, waar­door het com­mu­nis­ti­sche re­gime zou omvallen. Ter­wijl in Honga­rije een bur­ger­oor­log woed­de en Sov­jet­tanks de re­vo­lu­tie in de kiem pro­beer­den te smo­ren, koos Hon­véd er­voor niet in Boed­a­pest maar in Bil­bao te be­gin­nen aan het twee­luik. On­der­tus­sen spoor­den de spe­lers hun vrou­wen en kin­de­ren aan de hoofd­stad te ont­vluch­ten. Op een 3-2 ne­der­laag in Span­je volg­de een ge­lijk­spel (3-3) op neu­traal ter­rein in Brus­sel. De ploeg moest ver­vol­gens be­slis­sen te­rug te ke­ren naar huis of in bal­ling­schap te gaan. Joz­sef Boz­sik, een van de Ma­gi­sche Ma­gy­a­ren, koos voor het eer­ste. Een an­der ge­nie van het elf­tal voor het laat­ste. Zijn naam? Fe­renc Pus­kás.

TAPIE SPEELT VALS

Met ta­len­ten als Mar­cel De­sail­ly en Di­dier De­schamps tot zijn be­schik­king, hoef­de Olym­pi­que Mar­seil­leei­ge­naar Ber­nard Tapie de Cham­pi­ons Le­a­gue in 1993 he­le­maal niet te fixen. Maar hij deed het toch. Twee over­win­nin­gen op weg naar de fi­na­le – een 6-0 veeg­par­tij te­gen CSKA Moskou en een 1-0 winst op Club Brug­ge – kwa­men on­der een ver­groot­glas te lig­gen tij­dens de la­te­re rechts­zaak te­gen Tapie. Ran­gers-spits Mark Ha­te­ley gaf toe geld te zijn ge­bo­den om niet aan de af­trap te ver­schij­nen. On­danks de­ze duis­te­re prak­tij­ken mocht Mar­seil­le de Eu­ro­pa Cup hou­den.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.