Q&A AND­REW RO­BERT­SON

De Schot kwam vo­rig jaar over van het ge­de­gra­deer­de Hull Ci­ty. Tot zijn ei­gen ver­ba­zing groei­de hij bij Li­ver­pool in no-ti­me uit tot smaak­ma­ker.

FourFourTwo (Netherlands) - - Liverpool -

Jür­gen Klopp kon­dig­de je komst naar Li­ver­pool aan met “weer een gro­te stap in een ra­zend­snel­le per­soon­lij­ke ont­wik­ke­ling”. Wat wa­ren des­tijds je ver­wach­tin­gen?

Zo­als ie­de­re spe­ler wil­de ik snel wen­nen en met­een een goe­de in­druk ach­ter­la­ten. Dat luk­te me eer­der bij Dun­dee Uni­ted en Hull. Ik be­sef­te hoe groot het ni­veau­ver­schil met Li­ver­pool was, maar toch duur­de het lan­ger dan ge­hoopt voor ik speel­tijd kreeg.

Was het las­tig om in de eer­ste maan­den een bij­rol te spe­len?

Het was zwaar. Ik was het niet ge­wend en ging er aan­van­ke­lijk niet al te best mee om. Ik haat niet spe­len. Ik ge­loof in mijn kwa­li­tei­ten, heb al­tijd het idee dat ik een bij­dra­ge kan le­ve­ren. Op de tri­bu­ne toe­kij­ken was geen pret­ti­ge er­va­ring. Ik was niet de mak­ke­lijk­ste in die pe­ri­o­de. Mijn vrien­din kon me waar­schijn­lijk niet uit­staan, maar ze bleef me wel mo­ti­ve­ren. Ik kwam niet uit een jeugd­op­lei­ding, waar spe­lers ge­wend zijn om rus­tig ge­bracht te wor­den. Ik werk­te me via la­ge­re di­vi­sies om­hoog, speel­de al­tijd. Toen ik een­maal een kans kreeg, wist ik dat ik die met­een moest grij­pen.

Hoe moei­lijk is het om Klopps ge­gen­press-sys­teem te le­ren?

Het kost tijd om je aan te pas­sen, maar je leert het van­zelf. Het be­lang­rijk­ste is dat je mee­jaagt als een ploeg­ge­noot be­gint te ja­gen. On­ze drie aan­val­lers kie­zen heel goed het juis­te mo­ment om druk te zet­ten. Dan be­gint het. We kun­nen te­gen­stan­ders al­leen pijn doen als we bal her­o­ve­ren. Som­mi­ge men­sen den­ken dat we als een stel mal­lo­ten rond­ren­nen. Er komt meer bij kij­ken.

Hoe krijgt Klopp het bes­te uit zijn spe­lers?

Ie­der­een kan zien hoe­veel ple­zier we sa­men heb­ben. Dat is geen toe­val. We heb­ben een ge­wel­di­ge groep spe­lers. Ie­der­een mag el­kaar. Dat is voor­al te dan­ken aan de ma­na­ger. Voor hem is het be­lang­rijk dat je lek­ker in je vel zit. Ik denk dat

het heel goed is om een trai­ner te heb­ben die zo­veel pas­sie toont. Ie­der­een heeft zijn ei­gen stijl van wer­ken en er zijn meer­de­re we­gen die naar Ro­me lei­den, maar dit werkt voor hem en voor ons.

Wat is het meest blij­ven han­gen van vo­rig sei­zoen?

De Cham­pi­ons Le­a­gue-fi­na­le na­tuur­lijk. Maar er wa­ren meer spe­ci­a­le mo­men­ten. Ik zal nooit ver­ge­ten dat mijn vader Ken­ny Dalg­lish ont­moet­te op het par­keer­ter­rein. Ie­der­een kijkt te­gen hem op, maar hij was mijn va­ders idool in zijn pe­ri­o­de bij Cel­tic en het Schot­se na­ti­o­na­le elf­tal. Het was prach­tig om zijn re­ac­tie te zien. Het komt niet vaak voor dat hij om woor­den ver­le­gen zit.

Niet veel jon­gens uit Clark­s­ton krij­gen de kans om een Cham­pi­ons Le­a­gue-fi­na­le te spe­len. Wat ging er door je heen voor de af­trap?

Om heel eer­lijk te zijn, voel­de het niet spe­ci­a­ler dan de aan­loop naar de Schot­se be­ker­fi­na­le met Dun­dee Uni­ted of de Cham­pi­ons­hip play-off fi­na­le met Hull. De wed­strijd zelf is het mak­ke­lijk­ste on­der­deel. Je stapt het veld op en pro­beert zo goed mo­ge­lijk te spe­len. De uren voor de af­trap is het las­ti­ge deel. Ik kreeg veel emo­ti­o­ne­le be­richt­jes van naas­ten, wat je al­leen maar meer doet be­sef­fen wat er op het spel staat. Na af­loop drong het pas echt tot me door. Toen de adre­na­li­ne was uit­ge­werkt, voel­de ik me uit­ge­put. Ik had een enor­me ka­ter en wil­de met nie­mand pra­ten. Rond een uur of zes ’s och­tends kwa­men we aan in Li­ver­pool. Ik sliep een half­uur­tje op de bank. Ach­ter­af be­zien was het een ge­wel­di­ge avond, dank­zij fa­mi­lie en vrien­den om me heen. Maar de eer­ste paar uur na het laat­ste fluit­sig­naal kon nie­mand me op­beu­ren. Het kost­te me een paar we­ken om dat rot­ge­voel vol­le­dig kwijt te ra­ken.

Hoe be­leef­de je die we­reld­goal van Ga­reth Ba­le, een vlie­gen­de om­haal in de krui­sing?

Als je thuis voor de tv zit, denk je: wauw. Op het veld blies die tref­fer het ge­loof bij ons weg, hoe we ook ons best de­den. We maak­ten ge­lijk, wer­den ster­ker en zet­ten Re­al on­der druk. En dan doet Ga­reth Ba­le dat … Daar­van her­stel­den we niet. Het sloeg ons knock-out. Van­af dat mo­ment stond de naam Re­al Ma­drid al in de be­ker ge­gra­veerd. En dat deed pijn.

Klopt het dat je dag na de fi­na­le in een doe-het-zelf-zaak in Form­by rond­liep met je vader om een bar­be­cue te ko­pen?

Er za­ten 27 man bij mij thuis. Het sei­zoen was af­ge­lo­pen. Ik wil­de een ham­bur­ger eten, maar had geen bar­be­cue. Het was goed om een fris­se neus te ha­len. En het bleek een waar­de­vol­le af­lei­ding. Dat ding in el­kaar zet­ten, put­te ons vol­le­dig uit. Een paar men­sen sta­ken me on­der­weg een hart on­der de riem, maar ik had oog­klep­pen op. Ik had twee da­gen niet ge­sla­pen en de fi­na­le spook­te nog steeds door mijn hoofd.

Wan­neer is het sei­zoen 2018/19 voor Li­ver­pool ge­slaagd?

We moe­ten mee­draai­en in de ti­tel­strijd en pro­be­ren een prijs te pak­ken. We kon­den er­aan rui­ken in de Cham­pi­ons Le­a­gue, maar stel­den te­leur in de FA Cup en Le­a­gue Cup. In de com­pe­ti­tie ein­dig­den we als vier­de. Dat had een plek­je ho­ger kun­nen zijn als we niet zo­ver wa­ren ge­ko­men in de Cham­pi­ons Le­a­gue. Man­ches­ter Ci­ty was vo­rig sei­zoen een klas­se apart. We moe­ten hen pro­be­ren zo dicht mo­ge­lijk te na­de­ren.

Je lijkt goed op te kun­nen schie­ten met Ja­mes Milner …

Ik zie Ja­mes, met zijn loop­baan, als een men­tor. Hij is van­af zijn zes­tien­de een vas­te waar­de in de Pre­mier Le­a­gue. Dat is fan­tas­tisch. Het is on­ge­loof­lijk hoe pro­fes­si­o­neel hij zich ge­draagt voor ie­mand met zo veel wed­strij­den ach­ter zijn naam: hij mist nooit een trai­ning of een du­el. Ie­der­een kijkt te­gen hem op.

Li­ver­pool heeft flink ge­ïn­ves­teerd om het elf­tal op be­lang­rij­ke po­si­ties te ver­ster­ken. Hoe be­le­ven jul­lie dat in de kleed­ka­mer?

Het geeft ver­trou­wen. De trai­ner heeft dui­de­lijk la­ten mer­ken wat hij wil­de en de club re­a­geer­de daar­op. Ons hield de slot­pe­ri­o­de van de trans­fer­markt daar­om nau­we­lijks be­zig. Pre­cies wat je wilt. Op al­les po­si­ties zijn we goed be­zet.

Hoe past Alis­son zich aan? Hem vast­leg­gen gaf een be­hoor­lijk sig­naal af.

Hij went snel. Er was veel te doen om de trans­fer­som, maar het re­cord werd al vrij snel weer ge­bro­ken. Hij kon er niets aan doen dat er zo veel voor hem werd be­taald en het lijkt hem wei­nig te de­ren. Hij is zelf­ver­ze­kerd, een ei­gen­schap die past bij goe­de kee­pers.

Cel­tic stuur­de je ooit weg om­dat ze je te klein von­den. Heb je ooit aan opgeven ge­dacht?

Ik hield me­zelf voor dat het slechts de me­ning van één in­di­vi­du was. Ik was nog zo jong, dat opgeven geen se­con­de door mijn hoofd speel­de. Ik was gek van het spel­le­tje, op welk ni­veau dan ook. In mijn eer­ste jaar bij Qu­een’s Park pres­teer­de ik niet goed. Even­tjes dacht ik dat voet­bal voor mij mis­schien meer een hob­by dan een baan zou wor­den. Maar ik bleef hard wer­ken en de we­reld zag er plot­se­ling heel an­ders voor me uit. Ik ben niet de eni­ge spe­ler die is weg­ge­stuurd van­we­ge zijn ge­rin­ge leng­te. Ik vond het al­tijd vreemd, om­dat niet ie­der­een op de­zelf­de leef­tijd een groei­spurt door­maakt. Door één me­ning liet ik me niet uit veld slaan, maar het zou dood­zon­de zijn als an­de­ren dat wel doen.

Kreeg je last van plaats­ver­van­gen­de schaam­te, toen een tweet op­dook waar­in je zocht naar een bij­baan­tje? En wan­neer bracht je die ga­re Re­nault Clio ein­de­lijk naar de sloop?

Ze­ker we­ten. Ik kan er niet bij dat ie­mand door al mijn ou­de tweets bla­der­de. Er moet een hoop saaie rot­zooi tus­sen heb­ben ge­ze­ten. Het kan geen kwaad dat men­sen een beeld krij­gen van wie ik toen was: net als veel jon­ge­ren, op zoek naar werk! Toen ik bij Dun­dee Uni­ted kwam, heb ik die Clio maar in de ga­ra­ge la­ten staan. Ik heb hem aan mijn opa ge­ge­ven en die rijdt er nog steeds mee.

Een ploeg­ge­noot van Dun­dee Uni­ted ver­tel­de over een ca­ra­mel­chee­se­ca­ke-ri­tu­eel voor el­ke wed­strijd. Wil je daar iets over kwijt?

In de flat die we deel­den, kon nie­mand ko­ken. De avond voor een wed­strijd be­stel­den we af en toe kip met rijst. Eén keer na­men Ry­an Gould en ik er als toe­tje ca­ra­mel chee­se­ca­ke bij. De vol­gen­de dag speel­de ik heel goed. Dus de vol­gen­de wed­strijd be­stel­de ik hem weer en in de vol­gen­de drie wed­strij­den scoor­de ik vier keer. Ik was er­van over­tuigd dat de chee­se­ca­ke de door­slag­ge­ven­de fac­tor was. Dus deed ik dat el­ke week, tot­dat ik er kots­mis­se­lijk van werd.

Je vader had geen mak­ke­lij­ke jeugd. Ver­tel daar eens over?

Mijn vader had als kind rug­pro­ble­men. Hij droeg een ij­ze­ren kor­set. Ter­wijl an­de­re kin­de­ren op straat rond­ren­den, deed bij hem het strik­ken van zijn ve­ters al pijn. Hij kon niet bij een club voet­bal­len, maar het weer­hield hem er niet van om op straat een bal­le­tje te trap­pen. Die er­va­rin­gen heb­ben hem ge­vormd tot een ster­ke per­soon­lijk­heid.

Tot slot, wel­ke drie din­gen kun je niet zon­der?

Fa­mi­lie niet mee­ge­re­kend? Fa­ji­tas. Ik maak fan­tas­ti­sche fa­ji­tas. Het is las­tig om zes da­gen te moe­ten wach­ten op een nieu­we af­le­ve­ring van Po­wer. En, na­tuur­lijk, Ja­mes Milner.

van Way­ne Rooney een punt weg­kaapt op An­field, ver­an­dert de Nor­mal One in de Narky One, de hu­meu­ri­ge. “Wie vindt dat het een pe­nal­ty was, moet zijn hand op­ste­ken”, vraagt Klopp aan de jour­na­lis­ten in de zaal. Ver­vol­gens sneert Klopp te­gen een pers­voor­lich­ter van The Tof­fees, die een de­fen­sie­ve muur op­trok­ken: “Ben jij te­vre­den met jul­lie op­tre­den?” Als de ver­slag­ge­vers van on­ge­mak stil­val­len, bitst de Duit­ser met in­ge­hou­den woe­de: “Heb­ben jul­lie moei­te met wat ik zeg? Jul­lie vroe­gen hoe ik er­over denk. Wat mijn me­ning is. Die heb ik net ge­ge­ven.”

Rech­ter­hand

Klopp kan niet lan­ger blind­va­ren op zijn rech­ter­hand. Zeljko Bu­vac vorm­de het tac­ti­sche brein van Klopp sinds de twee ploeg­ge­no­ten wa­ren bij Mainz. Vol­gens ge­ruch­ten maak­ten ze als spe­lers een deal: als de één be­noemd zou wor­den als hoofd­coach, zou de an­der hem as­sis­te­ren. Dat Klopp als eer­ste de kans kreeg, was puur toe­val. “Som­mi­gen noem­den hen broers, een twee­ling of zelfs een Sia­me­se twee­ling”, ver­telt de Duit­se voet­bal­jour­na­list Uli Hes­se aan FFT. “Toen Klopp een paar sei­zoe­nen ge­le­den was ge­schorst voor een du­el van Dort­mund en Bu­vac zijn plek in de dug-out over­nam, zei hij dat het geen pro­bleem weas, om­dat ze ‘te­le­pa­thisch’ met el­kaar kon­den ‘com­mu­ni­ce­ren’. On­danks de­ze band kon­den bei­de man­nen on­ge­loof­lijk ru­zie ma­ken.”

Bu­vac ver­laat Li­ver­pool en­ke­le we­ken voor de Cham­pi­ons Le­a­gue­fi­na­le, of­fi­ci­eel van­we­ge per­soon­lij­ke om­stan­dig­he­den, en keert niet meer te­rug. De Lim­bur­ger Pe­pijn Lijn­ders heeft zijn rol over­ge­no­men. “Tot voor kort zou ik heb­ben ge­zegd dat Klopp, op zijn naas­te fa­mi­lie na, nie­mand meer ver­trouwt dan Zeljko”, ver­telt Hes­se. “Ik vraag me echt af wat er pre­cies is voor­ge­val­len. Bu­vac was het stil­le, plan­nen sme­den­de ge­nie naast de men­se­lij­ke vul­kaan Klopp. Hij ver­mijdt de schijn­wer­pers, ter­wijl Klopp de aan­trek­kings­kracht van een ca­me­ra of een mi­cro­foon niet kan weer­staan. Als ik de trai­nin­gen van Dort­mund be­zocht, ob­ser­veer­de Klopp van een af­stand­je, ter­wijl Bu­vac het hand­werk ver­richt­te. Hij in­stru­eer­de spe­lers, gaf bal­len aan. Klopp was de­ge­ne die oe­fe­nin­gen stop­te om aan te ge­ven dat hij iets had ge­zien wat hem niet be­viel. Maar het was glas­hel­der dat Bu­vac de trai­nings­vorm had be­dacht. Hij zal het spar­ren met Bu­vac gaan mis­sen. Maar mis­schien zijn ze, als een kop­pel, uit el­kaar ge­groeid en werkt het niet meer.”

Het ver­trek van Bu­vac lijkt tot dus­ver geen pro­bleem te zijn. De sfeer op An­field voelt an­ders. Dat Li­ver­pool zon­der kleer­scheu­ren de trans­fer­pe­ri­o­de heeft over­leefd, zon­der de bes­te spe­ler kwijt te ra­ken aan een gro­te­re club, is een be­lang­rijk­ste aan­wij­zing van voor­uit­gang. Sa­lah te­ken­de in ju­li voor vijf sei­zoe­nen bij, zo­dat een nieu­we Su­a­rez- of Cou­t­in­ho-soap werd voor­ko­men.

“Het is zo fan­tas­tisch om coach van Li­ver­pool te zijn”, geeft Klopp toe. “Ik had nooit ge­dacht in de­ze po­si­tie te ver­ke­ren. We we­ten wat de ver­wach­tin­gen zijn – die heb­ben wij ook. We merk­ten tij­dens de voor­be­rei­ding hoe po­si­tief de sfeer rond de club was. Het is goed dat de men­sen op­ti­mis­tisch zijn, maar ook zij we­ten dat dit een on­ge­loof­lijk zwaar sei­zoen wordt.”

De 4-0 af­straf­fing op de eer­ste speeldag voor West Ham Uni­ted, dat in de zo­mer ook ruim 100 mil­joen pond uit­gaf, voelt als een sta­te­ment. “De he­le Pre­mier Le­a­gue is on­der de in­druk van Li­ver­pool”, zegt La­wren­son. “De mees­te men­sen zien hen mi­ni­maal als twee­de ein­di­gen. Ze zijn aan­zien­lijk be­ter ge­wor­den, ter­wijl ze vo­rig sei­zoen Ci­ty al de stui­pen op het lijf jaag­den.”

Eén man ver­an­der­de de club ooit van een sla­pen­de reus in een aan­vals­ma­chi­ne die bui­ten­aards voet­bal speel­de. Zijn stand­beeld staat voor het sta­di­on. “Klopp is een mo­der­ne uit­voe­ring van Bill Shan­kly”, geeft La­wren­son aan. “Niets is te veel voor hem. Hij vraagt je hoe het met je gaat en toont op­rech­te in­te­res­se in je ant­woord. Hij wil dat zijn ‘fa­mi­ly’ zich ge­luk­kig voelt, van de di­rec­teur tot de kof­fie­juf­frouw. Klopp is een goed mens en daar­mee kom je al een heel eind. Hij is groot, maakt in­druk en heeft cha­ris­ma. De spe­lers gaan voor hem door het vuur, net als ze vroe­ger de­den voor Shan­kly.”

Shan­kly won in zijn vier­de vol­le­di­ge sei­zoen op An­field de lands­ti­tel. Klopp is be­zig aan zijn der­de. Ver­geet al die praat over het schijn­sel van een nieu­we da­ge­raad in de ver­te – dit sei­zoen kan Li­ver­pool al het Be­loof­de Land vin­den.

“De Cham­pi­ons Le­a­gue-fi­na­le voel­de niet an­ders dan de Schot­se Cup Fi­nal met Dun­dee Uni­ted.”

Bo­ven Als di­rec­te te­gen­stan­der van Ba­le in de na­le – een be­kro­ning van een ge­wel­dig sei­zoen. Be­ne­den Een ont­moe­ting met Ken­ny Dalg­lish was voor pa­pa Ro­bert­son een waar hoog­te­punt.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.