Wandelen naar de ster­ren van de hemel

Gloss - - Inhoud -

13 voor­de­len van wandelen

Nooit heb ik kun­nen be­den­ken dat ik de Oos­ten­rijk­se Al­pen op een an­de­re ma­nier zou zien dan dat ze met sneeuw be­dekt zijn. Met een ski­lift naar bo­ven en heer­lijk ski­ënd naar be­ne­den. Zo dacht ik al­tijd over het prach­ti­ge ski­oord Isch­gl, maar daar is sinds het ope­nings­week­end van de Cu­li­nai­re Ja­cobsweg in het­zelf­de dorp, een ex­tra di­men­sie bij­ge­ko­men: wandelen én vlie­gen door de ber­gen en je ogen uit­kij­ken …

Na­tuur­lijk gaat het ons luk­ken”, zei ik stoer te­gen col­le­ga Chan­tal, toen we aan de start ston­den van de berg­wan­de­ling van 2,5 uur, de Cu­li­nai­re Ja­cobsweg op. Het is dat ik wist dat op 2,2 ki­lo­me­ter hoog­te in de Jam­tal­h­üt­te Mi­che­lin-koks de ster­ren van de hemel ston­den te ko­ken om ons van een voor­tre elij­ke lunch te voor­zien, an­ders was ik er mis­schien niet aan be­gon­nen. Chan­tal had al avon­den van te vo­ren ge­oe­fend door ge­woon een paar uur te gaan wandelen. Ik na­tuur­lijk niet. Ik vind het on­zin­nig om zon­der doel zo­maar te gaan wandelen. En met een doel be­doel ik dat er een eind­punt moet zijn, dat je dus er­gens naar toe moet wandelen. “Dát is dus on­zin”, zegt fo­to­gra­fe Do­ret, die zelf een fa­na­tiek wan­de­laar­ster is. “Wandelen is zo ont­zet­tend ge­zond voor li­chaam én geest, dat dát dus uit­ein­de­lijk het doel is.” In­mid­dels in een kort broek­je ge­he­sen (wel met kan­ten rand er­aan), rug­tas om én goe­de loop­schoe­nen in een hip kleur­tje aan (ik ga na­tuur­lijk niet op die gro­ve berg­schoe­nen lo­pen...), gaan we met zijn al­len op stap, de ber­gen in. “Ver­geet voor­al niet om je heen te kij­ken”, roept fo­to­gra­fe nog even snel, ter­wijl ze al een ki­lo­me­ter voor­op loopt.

Hoofd leeg, buik vol

Het be­gin valt best wel mee. On­danks dat het smal­le berg­paad­jes zijn met veel rots­ste­nen, hou ik het aar­dig uit. Ik ben de oud­ste van de groep, dus ik mag hal­ver­we­ge uit­pu en. Ik kijk voor mij uit en zie de kop­groep lang­zaam om­hoog stij­gen, zon­der te we­ten waar het ein­digt en je niet ziet wat er ach­ter die berg­top nog meer te­voor­schijn komt. Het eni­ge wat je kunt doen is door­stap­pen. Tij­dens het stij­gen én da­len leer je heel wat over je­zelf, je li­chaam en over die an­der die naast je loopt. Dat is dus ook een van die ve­le voor­de­len van wandelen. Je kunt na­me­lijk ver­der dan je denkt. Als je met adem te­kort de eerste berg­top over bent, je weer over­zicht hebt waar je naar­toe gaat, krijgt je li­chaam van­zelf weer ener­gie. En ik merk dat ik tij­dens het wandelen aan niets an­ders denk dan aan het feit dat ik bo­ven wil ko­men, dat ik mijn voe­ten goed neer­zet en van al het na­tuur­schoon om me heen moet ge­nie­ten. De da­ge­lijk­se zor­gen be­staan even niet, je loopt je hoofd leeg.

Mooie koei­en

Het be­gint in de buik ook een beet­je te rom­me­len. Nog een uur en we mo­gen proe­ven van het ge­recht van on­ze 3-ster­ren kok Ja­cob Jan Boer­ma van res­tau­rant De Leest, aan het eind van de­ze rou­te. En dat is niet te ver­sma­den. Op het ter­ras bo­ven in de ber­gen prik­ken in de kalfs­tong van Ja­cob Jan, met een bub­bel­tje er­bij. Niet te­veel na­tuur­lijk, want we moe­ten nog te­rug­lo­pen, 2,5 uur. Het is dan wel da­len, maar toch. Dat je hier weer an­de­re spie­ren voor gebruikt, merk ik aan mijn knie­ën en een zwab­be­rend rech­ter­been. Die steeds er­ger wor­den­de spat­ader moet ik toch eens weg la­ten ha­len. Als je daalt, heb je be­ter zicht op de om­ge­ving, zie je in­eens dat er mooie, apart ge­kleur­de koei­en los in het wild lo­pen. Dat ik ooit een koe bij­zon­der zou vin­den … De­ze koei­en zijn dat wel, al­le­maal met een bel om hun nek en po­se­rend voor de ca­me­ra’s van die gek­ke Hol­lan­ders (als­of ze nog nooit een koe heb­ben ge­zien!).

Aan het eind van de dag blijk ik 18,6 ki­lo­me­ter te heb­ben ge­lo­pen, 28.752 stap­pen te heb­ben ge­zet en 58 ver­die­pin­gen te heb­ben ge­klom­men. Han­dig zo’n ge­zond­heids­app, een beet­je jam­mer dat de­zelf­de app bij de fo­to­gra­fe en haar col­le­ga aan­geeft 24,4 ki­lo­me­ter te heb­ben ge­lo­pen. Maar ja, zij had­den ’s mor­gens vroeg al twee uur ‘in­ge­lo­pen’. Dus dat telt ei­gen­lijk niet …

De vol­gen­de dag

De bla­ren­pleis­ters ko­men te­voor­schijn, het op­staan van de ont­bijt­ta­fel gaat wat moei­lij­ker, maar we gaan weer een bergrond­je lo­pen. Als je na­me­lijk de Cu­li­nai­re Ja­cobsweg be­loopt, ga je ‘all the way’. Van­daag gaan we weer 2,5 uur wandelen naar de Hei­del­ber­ger Lod­ge. Een an­der ge­berg­te, een an­de­re rou­te. Ik heb er meer moei­te mee en merk dat ik 56 ben en te wei­nig ge­traind heb. Of ei­gen­lijk he­le­maal niet. Mijn me­de-wan­de­laars zien er ogen­schijn­lijk weer he­le­maal t uit en lo­pen al bab­be­lend hon­der­den me­ters voor me uit. Nor­maal loop ik al­tijd met mijn mo­biel in mijn hand, want je kan niet we­ten wie er belt, of er nog be­lang­rij­ke mail­tjes bin­nen ko­men of dat Fa­cebook nog even ge­checkt moet wor­den. Tij­dens de­ze wan­de­ling vroeg ik mij hal­ver­we­ge af of ik hem wel bij me heb. Hoe­zo hoofd leeg­ma­ken? Het is echt zo, je ruimt al­les op tij­dens het wandelen, je li­chaam kan veel meer dan je denkt en je ziet ein­de­lijk hoe mooi de na­tuur kan zijn. Ik moet dit mijn kin­de­ren la­ten zien, ik wil ze dit ge­voel mee­ge­ven. Ik pak na uren mijn te­le­foon en stuur ze een ap­pje. Geen be­reik. Ach, dat kan la­ter op de dag ook nog wel, als we weer in de be­woon­de we­reld zijn …

Ik heb het ge­haald ! De Jam­tal­h­üt­te is in­zicht.

Ster­ren­koks aan het werk.

Het kalfs­tong­ge­recht van Ja­cob Jan Boer­ma.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.