Red­ding of het oor­deel

Katholiek Nieuwsblad - - KNOPINIE - Pe­ter van Duy­ven­voor­de

Voor­af­gaand aan mijn ka­tho­lie­ke wen­ding had ik een pe­ri­o­de waar­in ik steeds die­per af­daal­de in de don­ker­te van het vlees – de wei­nig flo­ris­san­te de­tails zal ik jul­lie be­spa­ren – met stee­vast de schaam­te tot ge­volg. Een schaam­te waar­in ik, mis­schien te­gen­strij­dig, God vond. Tot ik zelfs de schaam­te op­zocht op Hem te vin­den. Def­tig was het niet. Uit­ein­de­lijk bracht het me wel tot dat fun­da­men­te­le ge­voel ‘Zo kan het toch niet lan­ger?’. Daar­door ont­dek­te ik dat Hij ook vind­baar is op plek­ken zon­der schaam­te; in het rui­sen van de wind, in de kou die on­ver­wachts je huid streelt als je naar bui­ten loopt, in Bach, daar na­tuur­lijk ook. En ik ont­dek­te voor­al dat Hij zich­zelf toont in de ver­ge­ving. In de ka­tho­lie­ke traditie vond ik de meest diep­gaan­de, krach­ti­ge taal om­trent schuld, boe­te­doe­ning en ver­ge­ving. Mis­schien is dat te­ge­lij­ker­tijd een oor­zaak van het zo­veel­ste mis­bruik­schan­daal: de pries­ter be­gaat een fout, toont be­rouw bij zijn biecht­va­der, doet boe­te en ont­vangt ver­gif­fe­nis. De Kerk draait im­mers om red­ding, de recht­spraak draait om het oor­deel. Juist wat de Kerk hier voor de in­di­vi­du­e­le kerk­gan­gers en in haar be­grip van de mens zo bij­zon­der maakt, slaat naar bin­nen en raakt ge­per­ver­teerd. De mis­daad die de pries­ters be­gaan, is na­me­lijk wei­nig me­ta­fy­sisch. Het is een heel wer­ke­lij­ke mis­daad, in een heel wer­ke­lij­ke we­reld, met heel wer­ke­lij­ke slacht­of­fers; dat vraagt mis­schien om ker­ke­lij­ke ver­ge­ving en red­ding – maar het oor­deel moet ook ge­veld wor­den. Niet in het hier­na­maals, niet door Hij die aan de rech­ter­hand ze­telt van de Va­der, maar nu, in de­ze we­reld, door een we­reld­lij­ke rech­ter, met een we­reld­lij­ke straf. Het lijkt als­of de Kerk dat pro­beert te ver­mij­den. En waar­om? Om­dat be­lang­rij­ker dan de schuld op zich ne­men – en de Kerk weet als nie­mand an­ders dat er pas ver­ge­ving kan ont­staan wan­neer je de schuld op je schou­ders draagt als een lam naar de of­fer­ta­fel – het be­scher­men van het merk Kerk is; en dan dur­ven men­sen het nog een mid­del­eeuws in­sti­tuut te noe­men… Eén ma­nier om dat merk te be­scher­men is door te stel­len dat ho­mo­sek­su­a­li­teit het pro­bleem zou zijn. Nou; laatst las ik een van de ve­le on­der­zoe­ken waar­in de cor­re­la­tie tus­sen ho­mo­sek­su­a­li­teit en pe­do­fi­lie wordt ont­kracht. De in­lei­ding: de krach­tig­ste ma­nier om de An­der tot vij­and te ma­ken, is door hem het grootste ge­vaar te ma­ken voor de meest kwetsbare groep. Jo­den die chris­te­lij­ke kin­de­ren zou­den of­fe­ren, is daar een voor­beeld van. Of door te stel­len dat ho­mo­sek­su­a­li­teit ten grond­slag ligt aan het mis­bruik van kin­de­ren. Nog even iets an­ders: gis­te­ren werd in de kerk tij­dens de voor­be­de aan­dacht be­steed het mis­bruik op de eni­ge mo­ge­lij­ke ma­nier: dit is een tra­ge­die. Niet voor de Kerk. Maar voor de slacht­of­fers. En an­ders niet. De le­ken die dur­ven te dra­gen wat de Kerk van zich af pro­beert te la­ten glij­den. Mooi is het niet, hoop­vol is het wel.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.