Le­vens­doel

Katholiek Nieuwsblad - - KNINSPIRATIE - Brech­je Loe­nen

Sylvia Wit­te­man tweet­te de­ze week een bij­zon­der film­pje over een dak­lo­ze in Lon­den. Ja­ren­lang ging de bes­te man de ge­van­ge­nis in en uit om­dat hij zijn he­ro­ï­ne be­kos­tig­de met cri­mi­ne­le da­den. Ge­luk­kig kreeg hij een hond, Bai­ley. Die weer­hield hem er­van om van de brug te sprin­gen en zelf­moord te ple­gen. Vlak voor de sprong be­dacht de man dat hij niet het recht had om Bai­ley mee de dood in te ja­gen. Ster­ker nog, hij voelt het als zijn ver­ant­woor­de­lijk­heid om voor de­ze hond te zor­gen: “Ik moet ’s mor­gens op­staan, voor Bai­ley zor­gen en me goed ge­dra­gen an­ders raak ik hem kwijt.” Van­we­ge zijn hond ge­bruikt hij zelfs geen drugs meer. Bai­ley geeft hem een le­vens­doel. Een mooi ver­haal, waar­in een wijs­heid van wij­len neu­ro­loog en psy­chi­a­ter Vik­tor Frankl wer­ke­lijk­heid wordt: de mens moet een doel, een zin heb­ben in zijn le­ven. Ze­ker als er spra­ke is van een groot lij­den, an­ders dreigt de wan­hoop. Frankl wist waar hij het over had. Hij over­leef­de als Jood de Ho­lo­caust. Vier con­cen­tra­tie­kam­pen had hij op zijn tel­ler staan. Wat hem op de been hield in het kamp wa­ren zijn werk (hij wil­de nog een boek schrij­ven), de lief­de voor zijn vrouw (die het kamp niet over­leefd heeft) en het be­hou­den van zijn waar­dig­heid te mid­den van zijn lij­den. Dat laat­ste lijkt wel­licht vaag, maar hij ver­tel­de: “We den­ken aan de man­nen die door de ba­rak­ken lie­pen en hun laat­ste stuk brood weg­ga­ven.” En dat na twin­tig uur dwang­ar­beid. “Knet­ter­gek”, zou je den­ken, maar dat was hun waar­dig­heid. Al­les kan een mens ont­no­men wor­den, be­hal­ve één ding: de vrij­heid om zijn ei­gen hou­ding te kie­zen in wel­ke om­stan­dig­heid dan ook… Ik weet niet hoe het met u is, maar mijn le­ven is niet al­tijd ro­zen­geur en ma­ne­schijn. Soms is er een piep­schui­men kruis­je en soms is het iets­je zwaar­der. De­ze over­we­gin­gen hel­pen me dan om mijn mo­ti­va­tie en le­vens­doel voor ogen te hou­den. Nu moet ik eer­lijk zeg­gen dat dit doel me nu nog komt aan­waai­en: drie op­groei­en­de da­mes een ge­luk­ki­ge jeugd be­zor­gen is een aar­dig per­spec­tief. Maar wat als je niet meer zo’n mooi le­vens­doel hebt? En je op zoek moet naar de zin van je le­ven? Hij-met-een-hoofd­let­ter heeft die zin wel ge­von­den, an­ders had Hij zich wel drie keer be­dacht voor Hij stierf aan het kruis. Bo­ven­dien liet Hij ons niet doel­loos ach­ter, maar gaf Hij een mooie op­dracht waar we nog steeds niet klaar mee zijn: “Gaat uit over de he­le we­reld en ver­kon­digt het evan­ge­lie aan heel de schep­ping” (Mc. 16,15). En als dat te voet, te paard, per vlieg­tuig of per au­to niet meer gaat, dan kun­nen we het Evan­ge­lie óók de­len met on­ze buur­vrouw. En als zelfs dát niet meer lukt, van­we­ge ziek­te en lij­den, dan heb­ben we mis­schien wel de sterk­ste troef in han­den: er zijn waar­schijn­lijk wei­nig men­sen die zo­veel zie­len heb­ben ge­red als Mart­he Ro­bin, met haar ge­bed en op­ge­dra­gen lij­den. We bof­fen: als ka­tho­lie­ken heb­ben we al­tijd een doel om voor te le­ven en te lij­den.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.