Twen­ty One Pi­lots wil­de nieu­we al­bum niet ver­klo­ten

Na het me­ga­suc­ces van het al­bum Blur­ry­fa­ce vroeg het duo Twen­ty One Pi­lots zich af hoe ze dit in vre­des­naam moesten over­tref­fen met de op­vol­ger Trench. „Het ge­voel waar­mee ik de stu­dio in­ging, was: ik wil dit niet ver­klo­ten”, zegt zan­ger Ty­ler Jo­seph.

Metro Holland (Amsterdam) - - Voorzijde Pagina - PIER­RE OIT­MANN

Drie jaar ge­le­den be­te­ken­de Blur­ry­fa­ce de gro­te door­braak van Twen­ty One Pi­lots. Er zijn mil­joe­nen exem­pla­ren van het schijf­je ver­kocht, me­de dank­zij de hit­sin­gles Stres­sed Out en Ri­de. Daar­na kwam He­a­thens uit de film Sui­ci­de Squad er nog eens bo­ven­op. Om het plot­se­lin­ge suc­ces voort te zet­ten, heeft de band het heel even over­wo­gen om ge­re­nom­meer­de hit­pro­du­cers aan te trek­ken voor

Trench. „Als het je voor­naams­te doel is om iets niet te ver­klo­ten, dan is het slim om je met zo­veel mo­ge­lijk men­sen te om­rin­gen die er­voor zor­gen dat jij het niet kunt ver­klo­ten. Dat vond ik een in­tri­ge­ren­de ge­dach­te, maar als je het al­bum hoort, merk je dat we dat toch maar niet heb­ben ge­daan.”

In plaats van ster­pro­du­cers als Max Mar­tin of Ste­ve Mac koos het twee­tal voor de re­la­tief on­be­ken­de Paul Me­a­ny, zan­ger van de rock­band Mu­te­math en een idool van Twen­ty One Pi­lots. „Dit is het te­gen­over­ge­stel­de van wat ie­der­een van ons ver­wacht­te. Na het suc­ces van

Blur­ry­fa­ce had­den we ie­de­re song­schrij­ver en pro­du­cer tot on­ze be­schik­king, maar we ko­zen voor ie­mand die vrij­wel nie­mand kent. Ik ga niet ont­ken­nen dat ik er geen kop­zor­gen over had. Is dit wel zo’n goed idee? Al gauw merk­te ik dat het team om ons heen er he­le­maal ach­ter stond en de druk op on­ze schou­ders heeft er­voor ge­zorgd dat we nog meer ons best de­den. Ik ben blij dat het zo ge­gaan is.” De zan­ger wil niet ont­hul­len door wel­ke pro­du­cers de band be­na­derd is. „We heb­ben uit­no­di­gin­gen voor ge­sprek­ken ge­had, maar daar zijn we nooit op in­ge­gaan.”

Bas­gi­taar

Wat Trench on­der­scheidt van de eer­de­re al­bum­sm, is dat de lied­jes met be­hulp van een bas­gi­taar zijn ge­schre­ven. „Ik wil­de me op het po­di­um niet meer ver­stop­pen ach­ter mijn pi­a­no”, zegt Jo­seph. „Ik raak­te er net zo ver­slaafd aan om met een bas­gi­taar te com­po­ne­ren als toen ik net be­gon met pi­a­no­spe­len. Dat is ont­staan om­dat ik niet wist hoe ik het in­stru­ment moest be­spe­len. Nie­mand had me ooit la­ten zien hoe je het op de juis­te ma­nier moest doen, dus ik vond het leuk om dat zelf te ont­dek­ken. Dat vorm­de de ba­sis van veel van de lied­jes die ik ver­vol­gens ge­schre­ven heb. Je hoort nu mis­schien niet meer dat de mees­te lied­jes zijn be­gon­nen met de bas­gi­taar, om­dat ze een flin­ke trans­for­ma­tie heb­ben on­der­gaan, maar wat mij be­treft is dat in­stru­ment een van de be­lang­rijk­ste as­pec­ten van dit al­bum.”

Wat fans ver­der zal op­val­len, is dat de song­tek­sten van Ty­ler Jo­seph op Trench veel luch­ti­ger zijn dan op Blur­ry­fa­ce .De zan­ger weet dat zijn fans aan­dach­tig naar zijn tek­sten luis­te­ren, maar past geen zelf­cen­suur toe. „Ik pro­beer de bui­ten­we­reld te ver­mij­den wan­neer ik in mijn kel­der mijn lied­jes schrijf. Zo­dra je be­gint te ac­cep­te­ren hoe groot ons band­je in­mid­dels is ge­wor­den - wat on­voor­stel­baar is - kan dat het cre­a­tie­ve pro­ces op een ne­ga­tie­ve ma­nier be­ïn­vloe­den. We pro­be­ren ons wel voor te stel­len hoe een num­mer klinkt in een gro­te are­na, maar ik ga er niet over na­den­ken wat men bui­ten mijn ei­gen ka­mer­tje van mijn song­tek­sten zal vin­den.”

Van A naar B

Jo­seph heeft zijn twij­fels een plek kun­nen ge­ven. „Je groeit als mens. Lang­zaam­aan leer je over wat je aan­grijpt, wat je on­ze­ker­he­den zijn en hoe je die com­pen­seert. De ti­tel Trench (loop­graf, red.) is daar­aan ont­leend: ik ga nog niet vrij­uit en ik heb geen ant­woor­den, maar ik wel ge­leerd dat er be­paal­de wet­ten gel­den wat on­ze­ker­he­den be­treft. Ik kan daar­van weg­blij­ven en ik heb er iets meer con­tro­le over. Er zijn min­der din­gen die me van streek ma­ken, maar ik heb het pro­bleem niet op­ge­lost. Wat dat be­treft is

Trench wil­der en avon­tuur­lij­ker. Het ge­voel dat je hebt als je tus­sen punt A en B zit, is dat je weet dat je niet te­rug kan. Ik ga díe kant op, ook al is het al­le­maal nieuw en eng. Zo voel­de dit al­bum toen ik het aan het ma­ken was.”

Daar­naast be­vat Trench een aan­tal he­le di­rec­te bood­schap­pen. Aan het ein­de van het num­mer Ne­on Gra­ves­to­nes word je bij­voor­beeld op­ge­dra­gen je groot­ou­ders te eren. „Pay so­me res­pects for the path that they pa­ved”, zingt Jo­seph. „Met de mees­te lied­jes pro­beer ik aan de hand van een aan­tal kleu­ren een plaat­je te schil­de­ren. Niet met he­le dui­de­lij­ke lij­nen, maar ik spat wat idee­ën op je can­vas om een ge­voel of een ge­dach­te te schet­sen. Vaak dom­pel ik lied­jes on­der in me­ta­fo­ren om iets te zeg­gen, maar nu vond ik dat ik even heel zwart-wit moest zijn over iets. Van mens tot mens, heel di­rect: res­pec­teer je oma!”

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.