Herf­sti­ge ge­dach­ten

De herfst dus. De tijd dat stamp­pot­ten weer echt sma­ken en de ro­de wijn niet don­ker en ste­vig ge­noeg kan zijn. En die van ADE.

Metro Holland (Amsterdam) - - News -

De herfst, ant­woord ik stee­vast als me ge­vraagd wordt wat voor sei­zoen ik zou zijn, als ik een sei­zoen zou zijn. On­voor­spel­baar, storm­ach­tig. Vaak nat. Ik knip­oog er­bij als ik dat zeg.

De herfst. Een woord waar­op niets rijmt, net als ‘twaalf ’. Een sei­zoen waar­mee je al­le kan­ten op kunt, let­ter­lijk ook, als de wind je weet te pak­ken on­der je pa­ra­plu.

Het luidt het de­fi­ni­tie­ve ein­de van de zo­mer in, waar­in al­les kon en mocht. Maar toch houd ik nog meer van de herfst, mis­schien ook wel om­dat het de un­der­dog der sei­zoe­nen is. Óf je houdt het meest van de zo­mer, óf van de win­ter,en dan zijn er ook nog van die lich­te len­te­ty­pes. Ik niet. Geef mij de gril­len van de herfst maar. En het ril­len, wan­neer je be­seft dat au­tumn is co­ming, maar dat thuis de ver­war­ming op je wacht, net als je war­me kruik en het wel­be­ken­de de­ken­tje om on­der te Net­flixen. En na­tuur­lijk ro­de wijn. ,,Don­ker en ste­vig, daar houd ik van”, zei ik vo­rig ok­to­ber­maand nog te­gen mijn Gall & Gall-ver­ko­per. Een jon­gens­ach­ti­ge grijns sier­de de mond van de veer­tig­plus­ser, ,,dan ben je bij aan het juis­te adres.” Hij smaak­te heer­lijk (de wijn).

Ik zet­te net m’n fiets bij m’n huis neer en zag een klein jon­ge­tje met blon­de krul­len, bij­na in de­zelf­de kleur als de ver­za­me­ling bla­de­ren die hij in z’n knuist­jes had ver­za­meld. Hij liep er­mee naar de af­val­con­tai­ner en gooi­de ze er al neu­ri­ënd in. Om daar­na weer vol en­thou­si­as­me, en snel even ach­ter­om kij­kend of hij wel meer had dan z’n zus­je met de­zelf­de haar­kleur, een vol­gen­de ver­za­me­ling op te ra­pen. Vech­ten te­gen de herfst­bok-bier­kaai, want ter­wijl hij het deed, vie­len nieu­we bla­de­ren van de bo­men. De herfst hult de stad in een laag­je, net zo­als de men­sen zich weer be­dek­ken met meer kle­ren en al­les weer veel meer aan de ver­beel­ding wordt over­ge­la­ten.

De herfst is voor mij het sei­zoen dat de stamp­pot­ten weer echt sma­ken. Voor­al die van de moe­der van een vriend­je van ve­le herf­sten te­rug. Met spi­na­zie, gor­gon­zo­la en zon­ge­droog­de to­ma­ten, die ik ei­ge­nijk over­ge­waar­derd vind, maar niet in de­ze herfst­stamp­pot, die smaakt zo­als mijn lie­ve­lings­sei­zoen. Erg lek­ker, en naar meer. Het is ook de tijd van mijn vijf lie­ve­lings­da­gen van het jaar. Am­ster­dam Dan­ce Event, waar tijds­gren­zen ver­va­gen en je naar huis fietst in het don­ker, niet meer we­tend of het nou ze­ven uur ’s avonds is of in de och­tend. Ja, de herfst is span­nend, ik houd van span­nend.

De­ze maan­den bren­gen ook herf­sti­ge ge­dach­ten bij me naar bo­ven. Wat gaan de­ze maan­den me bren­gen? Breng ik de avon­den zo­als voor­gaan­de herfst­ja­ren al­leen door, of zal ik mijn fles rood op een zwoe­le herfst­avond de­len met ie­mand on­der m’n de­ken­tje en wor­den de kou­de win­ter­maan­den die vol­gen daar­na min­der koud?

De herfst dus. Ik ver­lang er naar. Ik heb zelfs mijn wacht­woord ver­an­derd in Mooi­eHerfst1! Met uit­roep­te­ken ja, geen vraag­te­ken, want het is geen vraag. De herfst is ge­woon mooi.

‘Een tran­si­tie­pe­ri­o­de tus­sen warm en koud. Bui­ten en bin­nen. Al­les ligt weer, of nog, open.’

IRIS HERMANS

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.