Weer grie­ze­len bij film over Hal­lo­ween

Veer­tig jaar na het ori­gi­neel weet Hal­lo­ween op­nieuw mas­sa’s men­sen naar de bios­coop te trek­ken. Re­gis­seur Da­vid Gor­don Gr­een en Ja­mie Lee Cur­tis leg­gen uit hoe. „Het is al­le­maal heel sim­pel.”

Metro Holland (Amsterdam) - - Voorzijde Pagina - DANIËLLE KOOL

De oor­spron­ke­lij­ke ti­tel van Hal­lo­ween uit 1978 was The Ba­by­sit­ter Mur­ders en dat had wel zo’n beet­je de la­ding ge­dekt. In de film jaagt een ge­mas­ker­de man drie op­pas­sen­de tie­ners over de kling, tot­dat hij bij Lau­rie Stro­de (Ja­mie Lee Cur­tis) be­landt en zij een ein­de maakt aan zijn moord­lus­ti­ge avond.

De ba­by­sit­ter­kil­ler is Mi­chael My­ers, een psy­cho­paat die op zes­ja­ri­ge leef­tijd zijn ou­de­re zus om­bracht met een keu­ken­mes. Maar waar­om hij dat deed en de re­den dat hij maar niet kan stop­pen met moor­den blij­ven een mys­te­rie. En dat is pre­cies de kracht van Hal­lo­ween, al­dus Da­vid Gor­don Gr­een.

De re­gis­seur van de ge­lijk­na­mi­ge se­quel van de film die de­ze week uit­komt is groot fan van het ori­gi­neel, al was dat niet al­tijd zo. „De eer­ste keer dat ik Hal­lo­ween zag, was bij een vriend­je. Ik was veel te jong, moest over­ge­ven van angst en heb mijn moe­der ge­beld om me te ko­men ha­len”, lacht Gr­een.

Een­maal op de film­aca­de­mie kreeg hij steeds meer waar­de­ring voor de een­voud van de hor­ror­film. „Heel veel films in dit gen­re moe­ten nog­al wat ver­kla­ren. Neem Fred­dy Krue­ger, die in je dro­men ver­schijnt in Nightma­re on Elm Street. Dan moet je he­le­maal uit­leg­gen hoe dat zit en wat de re­gels zijn. Of in IT: een clown in de goot is toch ook best ver­war­rend. Hal­lo­ween is een ge­mas­ker­de man met een mes in je huis. Dat is al­tijd slecht nieuws, lijkt me. We spe­len in op een he­le pri­mai­re, rau­we, on­ge­com­pli­ceer­de angst.”

Gr­een was, sa­men met ac­teur en co­me­di­an Dan­ny McBri­de, ook ver­ant­woor­de­lijk voor het script van de nieu­we film. Dat moest hij pit­chen bij zijn gro­te held Jo­hn Car­pen­ter, de re­gis­seur van de eer­ste film die als pro­du­cent en com­po­nist is be­trok­ken bij het nieu­we pro­ject. „Dat was wel even peen­tjes zwe­ten, maar hij was di­rect en­thou­si­ast. Welk ad­vies hij mee­gaf ? ‘Hou het een­vou­dig en maak het mee­do­gen­loos’.”

Ook Ja­mie Lee Cur­tis, die voor de nieu­we film weer de rol van Lau­rie Stro­de op­pak­te, ziet dat als de sterk­ste kant van Hal­lo­ween. „Het is al­le­maal heel sim­pel, op een goe­de ma­nier. Het draait om dit dood­ge­wo­ne meis­je. Ze is dro­me­rig, in­ge­to­gen, maag­de­lijk. Ter­wijl haar vrien­den seks ont­dek­ken, zingt zij een lied­je over de lief­de. Dus je zet dit lie­ve meis­je neer, ie­mand waar de kij­ker van houdt en om gaat ge­ven. Ver­vol­gens zet je daar de slecht­heid zel­ve te­gen­over en je hebt een klas­sie­ker.”

Hal­lo­ween ken­de al maar liefst ne­gen ver­volg­films. Gr­een gooi­de de ver­haal­lij­nen van de­ze pre­quels, se­quels en re­ma­kes al­le­maal over­boord, juist om te­rug te ke­ren naar de sim­pe­le kern van Hal­lo­ween .In­de nieu­we film in de fran­chi­se is niets uit de­len 2 tot en met 9 ge­beurd. In plaats daar­van zat Mi­chael My­ers in een ge­slo­ten ge­van­ge­nis­in­rich­ting, ter­wijl Lau­rie Stro­de haar le­ven vol­le­dig in het te­ken zet­te van zijn - in haar ogen - on­ver­mij­de­lij­ke uit­braak.

Het hor­ror­gen­re staat er­om be­kend niet al­leen men­se­lijk ge­drag bloot te leg­gen - on­der gro­te stress la­ten we on­ze wa­re aard zien - maar ook te to­nen wel­ke ang­sten er spe­len in een maat­schap­pij. In de na­sleep van de moor­den van Char­les Man­son en z’n sek­te neig­den hor­ror­films naar het oc­cul­tis­me, zo­als The Exor­cist (1973). Eind ja­ren ’70, toen Hal­lo­ween uit­kwam, was de VS in de ban van een aan­tal se­rie­moor­de­naars­za­ken. En na de uit­bra­ken van ziek­tes als Ebo­la of SARS zat het zom­bie­gen­re in de lift.

Ook in de nieu­we Hal­lo­ween komt een ac­tu­eel the­ma aan bod: trau­ma. Cur­tis: „De film is ge­schre­ven vóór de #MeToo-be­we­ging, maar dit af­ge­lo­pen jaar is weer zo dui­de­lijk ge­wor­den wat een im­pact ge­beur­te­nis­sen kun­nen heb­ben op le­vens. En hoe be­lang­rijk het is dat je din­gen ver­werkt.”

Het trau­ma van Lau­rie kwam hard aan bij Cur­tis. „Ik had er in de aan­loop naar de film na­tuur­lijk wel over na­ge­dacht dat ze ge­trau­ma­ti­seerd zou zijn. Maar ik re­a­li­seer­de me niet hoe emo­ti­o­neel ze was. Pas toen ik op de set was, weg van mijn fa­mi­lie en in mijn rol, kwam dat bij me bin­nen. De eer­ste da­gen moest ik bij el­ke scè­ne die we op­na­men hui­len. Soms echt tra­nen met tui­ten.”

Het heeft de film iets ex­tra’s ge­ge­ven, vindt de ac­tri­ce. „Na­tuur­lijk is het ook ge­woon een ver­ma­ke­lij­ke, en­ge hor­ror­film. Maar de­ze Hal­lo­ween gaat uit­ein­de­lijk over trau­ma en hoe dat nog ge­ne­ra­ties lang door kan spe­len als je er niets mee doet. Lau­rie heeft geen hulp ge­kre­gen, maar ge­luk­kig zien we in de ech­te we­reld dat we ein­de­lijk pra­ten over din­gen die veel te lang ver­zwe­gen zijn.”

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.