The Pro­di­gy gooit frus­tra­ties er­uit

The Pro­di­gy klinkt op zijn nieu­we al­bum No Tou­rists nog net zo ener­giek als ten tij­de van de gro­te hits uit de ja­ren 90. Op­rich­ter Li­am How­lett legt uit hoe dat komt: „Ik com­po­neer al­leen mu­ziek als ik boos ben, niet wan­neer ik me vro­lijk voel.”

Metro Holland (Amsterdam) - - Voorzijde Pagina - PIER­RE OITMANN

Beu­ken­de bas­lij­nen, sne­ren­de syn­the­si­zers, ver­vorm­de vo­ca­len en hy­per­ac­tie­ve hi-hats. Dat zijn een aan­tal van de ken­mer­ken van de be­ju­bel­de Pro­di­gy-al­bums Mu­sic For The Jil­ted Ge­ne­ra­ti­on (1994) en The Fat Of The Land (1997). The Pro­di­gy maak­te de ul­tie­me ni­ne­ties-pu­ber­mu­ziek, maar ook in 2018 klinkt de Brit­se dan­ce-act nog heel op­stan­dig. Mis­schien wel meer dan in lan­ge tijd, me­de van­we­ge de beel­den die How­lett in het nieuws ziet. Zijn frus­tra­ties vor­men de ba­sis voor No Tou­rists. „Blijd­schap be­te­kent lui­heid voor een cre­a­tie­ve geest”, is hij van me­ning. „Als ik me zor­gen maak, ben ik pro­duc­tie­ver. Daar­om kwa­men de num­mers voor dit al­bum me prak­tisch aan­waai­en. We heb­ben ze zo ge­maakt dat ze lek­ker agres­sief klin­ken als we ze li­ve spe­len, ook al is al­les elek­tro­nisch.”

De tracks zijn ge­maakt met de re­cen­te aan­sla­gen in Lon­den nog vers in het ge­heu­gen, al zijn ze net zo­zeer ge­ïn­spi­reerd door cy­ber­t­er­ro­ris­me, het op­ruk­ken van ex­treem­recht­se groe­pe­rin­gen en de vluch­te­lin­gen­cri­sis. „Ik woon in Lon­den, dus ik zit er mid­den­in. De an­de­re jon­gens (vo­ca­lis­ten Kei­th Flint en Maxim, red.) mer­ken er min­der van, want die wo­nen op het plat­te­land. Ik ben over­al van op de hoog­te en dat voedt mijn mu­ziek. Dat wekt woe­de in mij op, dus dat is een di­rec­te bron van in­spi­ra­tie. Wij dra­gen on­ze bood­schap uit in klan­ken, want het is niet dat ik po­li­tiek ge­tin­te tek­sten schrijf. We be­ste­den veel tijd aan on­ze song­tek­sten. Je zou het mis­schien niet zeg­gen, maar er zit al­tijd een die­pe­re be­te­ke­nis ach­ter.”

Con­cen­tra­tie­pro­ble­men

No Tou­rists ver­schijnt drie jaar na het laatste al­bum The Day Is My Ene­my, wat voor The Pro­di­gy re­la­tief snel is. In het ver­le­den duur­de het soms vijf tot ze­ven jaar voor er weer nieu­we num­mers uit­kwa­men. „Ik kan niet ver­kla­ren waar­om het in het ver­le­den zo­lang ge­duurd heeft, al­leen dat ik op een ge­ge­ven mo­ment niet meer zo­veel zin had om al­bums te ma­ken, om­dat het me zo­veel tijd kost­te. Ik zat er­aan te den­ken om ep’s te ma­ken, met als eni­ge re­den dat ik dan snel­ler mu­ziek kon uit­bren­gen. Al­les gaat te­gen­woor­dig snel­ler en je kunt er niet meer vijf jaar over doen om een plaat te ma­ken. Op een ge­ge­ven mo­ment be­gon ik met schrij­ven van nieu­we tracks en bin­nen een paar maan­den had ik er al een aan­tal klaar.”

„Toen ik een­maal be­slo­ten had wél een al­bum te ma­ken, was dat het eni­ge waar ik al mijn tijd in­stak. Ik heb vrien­den ge­ne­geerd en nach­ten­lang door­ge­werkt. Ik pro­beer­de het maxi­ma­le aan­tal uren per dag wak­ker te zijn dat fy­siek mo­ge­lijk was. Tij­dens tour­nees heb ik ook veel mu­ziek ge­schre­ven.” No Tou­rists kwam mak­ke­lij­ker tot stand dan de voor­gan­ger. How­lett legt uit dat de ti­tel The Day Is My Ene­my op hem­zelf van toe­pas­sing was. „Ik dronk be­hoor­lijk veel tij­dens de op­na­mes van de vo­ri­ge plaat. Toen we hal­ver­we­ge wa­ren, merk­te ik dat het me af­rem­de. Dat al­bum is voor­al in de nach­te­lij­ke uur­tjes ge­maakt, want over­dag kon ik me niet con­cen­tre­ren.”

Dag­jes­men­sen

„Op een ge­ge­ven mo­ment vond ik er

niks meer aan, dus toen ben ik er­mee ge­stopt”, zegt hij over zijn drank­ge­bruik. „Ik heb een ster­ke wil. Ik doe wat no­dig is om mijn mu­ziek te ma­ken. Mijn hoofd moet er­naar staan. Het is moei­lijk iets te cre­ë­ren wan­neer al­les het­zelf­de blijft. Er is ver­an­de­ring no­dig.” Met de ti­tel van het nieu­we al­bum uit The Pro­di­gy zijn zor­gen over de in­vloed van gro­te tech­be­drij­ven als Fa­ce­book en Goog­le. „Men­sen zijn lui­er ge­wor­den. Dat is de schuld van het in­ter­net. Al­les is mak­ke­lijk en al­les ze voor­ge­scho­teld krij­gen, vin­den ze leuk. Daar­door gaan ze niet meer zelf op on­der­zoek uit. Als­of het dag­jes­men­sen zijn in Lon­den. Wij van The Pro­di­gy zijn nooit toe­ris­ten ge­weest, maar ont­dek­kings­rei­zi­gers. We heb­ben al­tijd koers ge­zet naar nieu­we be­stem­min­gen.”

How­lett kijkt uit naar de aan­ko­men­de con­cert­reeks, waar veel nieu­we num­mers voor het eerst wor­den ge­speeld. „Het tou­ren houdt ons jong van geest. We heb­ben geen re­den om te stop­pen.” Toch heb­ben de band­le­den van The Pro­di­gy een paar keer bij­na op het punt ge­staan om de stek­ker er­uit te trek­ken. „Toen we be­gon­nen, kon ik me niet eens voor­stel­len dat we het drie maan­den met el­kaar zou­den uit­hou­den. Zo is het ei­gen­lijk al­tijd ge­ble­ven”, er­kent hij. „We heb­ben er twee of drie keer se­ri­eus over na­ge­dacht om er­mee te kap­pen. El­ke band heeft zijn ups en downs. Zo­lang de men­sen het nog steeds leuk vin­den wat we doen, wil ik er in elk ge­val nog mee door­gaan.”

The Pro­di­gy geeft op 9 de­cem­ber een con­cert in de Zig­go Do­me.

MI­KE VAN CLEVEN

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.