Jeugd­zorg geeft mi­nis­ter De Jon­ge uit­fluit­con­cert

Metro Holland (Holland) - - Voorzijde Pagina - MEREL DRIESSEN nieuws­re­dac­[email protected]­tro­nieuws.nl

Met een nieuw ka­bi­net in 2017 zou er dan mis­schien ein­de­lijk weer meer geld naar jeugd­zorg gaan, hoop­te de sec­tor waar in 2015 flink op be­zui­nigd werd. Maar niets is min­der waar: de jeugd­zorg wordt als­maar duur­der, de werk­druk ho­ger en de wacht­lijs­ten lan­ger. Zo’n 500 jeugd­zorg­me­de­wer­kers ver­za­me­len zich daar­om van­daag in Den Haag om mi­nis­ter Hu­go de Jon­ge (Volks­ge­zond­heid) een uit­fluit­con­cert te ge­ven. „Er moet nu écht iets ge­beu­ren.”

Al 38 jaar werkt Pe­tra de Vries in de jeugd­zorg, de laat­ste tien jaar als jeugd­be­scher­mer bij de re­gio Am­ster­dam. Ze be­ge­leidt ge­zin­nen die al hulp heb­ben ge­had van een wijk­team of een so­ci­aal team. „Bij de­ze ge­zin­nen is het één en an­der aan de hand. Jeugd­be­scher­ming is het laat­ste red­mid­del om te kij­ken of ze nog van­uit een vrij­wil­lig ka­der ge­hol­pen kun­nen wor­den of dat ze naar een dwang­ka­der moe­ten. Dan ko­men ze bij­voor­beeld on­der toe­zicht te staan.”

Dat de jeugd­zorg in 2015 ge­de­cen­tra­li­seerd werd naar de ge­meen­te, vond Pe­tra juist een goed idee. Ma­scha Hor­nung, ook werk­zaam in de jeugd­zorg, is het eens: „Ze wil­den dat ie­der ge­zin een re­gie­voer­der kreeg die al­le lijn­tjes houdt. Dat is een heel mooie ge­dach­te.” Ma­scha werkt al 25 jaar in de jeugd­zorg, mo­ment als am­bu­lant wer­ker. Ze gaat ge­sprek­ken aan met ou­ders die in vecht­schei­ding lig­gen en on­der­steunt ge­zin­nen in de op­voe­ding van hun kin­de­ren. „Maar op dit mo­ment ben ik zo veel be­zig met ad­mi­ni­stra­tie, dat ik bij­na niet aan de ge­zin­nen zelf toe­kom.”

Het is één van de re­de­nen waar­om Pe­tra en Ma­scha van­daag in Den Haag staan. Met hon­der­den jeugd­zorg­me­de­wer­kers doen ze mee aan de la­waai­ac­tie van FNV. Ze vin­den dat het tijd wordt dat mi­nis­ter Hu­go de Jon­ge iets aan de pro­ble­men in de jeugd­zorg gaat doen en dat 750 mil­joen eu­ro ex­tra voor de sec­tor moet wor­den uit­ge­trok­ken. „De re­or­ga­ni­sa­tie van de jeugd­zorg is te­ge­lij­ker­tijd met een be­zui­ni­ging in­ge­voerd en dat is ge­woon niet oké. We ko­men geld te kort om al­les weer op or­de te krij­gen. Daar heb­ben we die 750 mil­joen eu­ro voor no­dig”, ver­telt Pe­tra.

Voor de twee jeugd­zorg­me­de­wer­kers is de werk­druk in­mid­dels ont­zet­tend hoog. Al­les wat ze doen, moe­ten ze ver­ant­woor­den aan de ge­meen­te, om­dat ze daar het geld van krij­gen. Ma­scha: „Ik vind het pri­ma om een stuk­je te rap­por­te­ren. Maar nu moet ik el­ke vijf mi­nu­ten dat ik een ge­sprek of een bel­le­tje heb ge­had, ver­ant­woor­den. Dat is ge­woon te gek.” Bo­ven­dien wer­ken er te wei­nig men­sen in de sec­tor, waar­door er nog min­der tijd is, ver­telt Pe­tra. „Daar­door ont­staan er weer wacht­lijs­ten en die druk­ken gi­gan­tisch op je ver­ant­woor­de­lijk­heids­ge­voel. Je wordt daar als team en or­ga­ni­sa­tie na­me­lijk ver­ant­woor­de­lijk voor ge­steld.”

Die wacht­lijs­ten kun­nen er­voor zor­gen dat de pro­ble­men in ge­zin­nen of bij jon­ge­ren juist nog gro­ter wor­den, ver­telt Mar­gre­tha*. Haar zoon moest een half jaar lang wach­ten op hulp. „Het is toen he­le­maal ver­keerd ge­gaan. Hij was in die ma­te slecht dat hij ei­gen­lijk geen hulp meer wil­de. En de hulp die hij uit­ein­de­lijk aan­ge­bo­den kreeg, was niet goed voor hem, waar­door het nog meer es­ca­leer­de.”

Voor de ge­zin­nen die hulp no­dig heb­ben zijn niet al­leen de wacht­lijs­ten die het moei­lijk ma­ken. Mar­gre­tha ver­telt dat het door de re­or­ga­ni­sa­tie een dool­hof is ge­wor­den. „Je gaat eerst naar de ge­meen­te, maar in ons ge­val kwa­men we bij ie­mand te­recht met wei­nig er­va­ring. We moesten zelf over­al ach­ter aan gaan en al­les na­vra­gen. En als je dan denkt dat iets kan wer­ken, kom je bij het vol­gen­de pro­bleem: de fi­nan­cie­ring is er niet. Het pot­je bij de ge­meen­te is leeg.”

Ook de twee jeugd­zorg me­de­wer­kers zien dat. Sinds de re­or­ga­ni­sa­tie moe­ten de ge­meen­tes de jeugd­zorg in­ko­pen. Ze kun­nen zelf een or­ga­ni­sa­tie kie­zen die bin­nen hun bud­get past. Het ge­volg is dat de ge­meen­tes op zoek gaan naar or­ga­ni­sa­ties die zo goed­koop mo­ge­lijk zijn, maar daar­door gaat de kwa­li­teit van zorg ach­ter­uit. Ma­scha: „Er wordt he­le­maal niet ge­ke­ken naar wat het kind no­dig heeft. Als je hulp no­dig hebt, kost dat ge­woon wat.” Pe­tra is het met haar eens: „Als hulp duur is, maar het kind heeft dat no­dig, dan moet je dat re­ge­len. Het gaat er­om dat het goe­de hulp is, niet goed­ko­pe hulp.”

Pe­tra en Ma­scha ver­tel­len ie­der dat ze het werk wat ze doen, nog al­tijd met veel pas­sie uit­voe­ren, maar ze vin­den het al­le­bei moei­lijk. Het is dui­de­lijk dat er ver­an­de­rin­gen no­dig zijn en dat de jeugd­zorg­me­de­wer­kers be­reid zijn het sys­teem op de schop te ne­men. Pe­tra: „Men­sen in de jeugd­zorg wil­len het al­le­maal veran­de­ren, maar dan moe­ten we wel geld krij­gen om dat te kun­nen doen.”

’Nu moet ik el­ke vijf mi­nu­ten dat ik een ge­sprek of een bel­le­tje heb ge­had, ver­ant­woor­den. Dat is ge­woon te gek.’

Ma­scha Hor­nung

*De ech­te naam van Mar­gre­tha is bij re­dac­tie be­kend.

ANP

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.