Ame­ri­kaan­se schut­ters zijn Sl­augh­ters in­spi­ra­tie­bron

Eén van de po­pu­lair­ste thril­ler­schrijf­sters is de­ze week te­rug met een nieuw boek: Waar komt de fas­ci­na­tie voor bloed en moord bij Karin Sl­augh­ter van­daan?

Metro Holland (Rotterdam) - - NEWS - DAMLA KAYGUSUZ d.kaygusuz@tmg.nl

De lob­by van het Am­ster­dam­se Wal­dorf As­to­ria ho­tel heeft een English so­ci­e­ty­sfeer­tje. De kleu­ren blauw, wit en grijs sie­ren de ruim­te en meu­be­len. Op de ron­de ta­fels staan ou­der­wet­se, wit­te thee­kop­jes met een gou­den rand. Daar­om­heen staan uit­no­di­gen­de gro­te fau­teuils. De gro­te ra­men bie­den uit­zicht op de tuin die een beet­je som­ber kleurt door de wol­ken voor de zon. Je hoopt bij­na op re­gen om je te nes­te­len op zo’n gro­te stoel met een goed boek zo­als Ge­sple­ten.

Al twee de­cen­nia komt de Ame­ri­kaan­se thril­ler­schrijf­ster Karin Sl­augh­ter naar Ne­der­land en ook dit jaar is ze er weer. Me­tro schoof in dat so­ci­e­ty­sfeer­tje bij haar aan.

In veel van je boe­ken zijn je slacht­of­fers vrou­wen, ook in

Waar­om?

Vrou­wen zijn nu een­maal va­ker slacht­of­fer, maar ik zet vrou­wen niet neer als het zwak­ke­re ge­slacht, vind ik. Ik heb nog geen boek ge­schre­ven waar­in de vrouw ge­red moest wor­den door een man. Toen ik op­groei­de en boe­ken las, wa­ren de vrou­wen juist meest­al een ac­ces­soi­re voor de man­nen. Ze wa­ren er om de man­nen er goed uit te la­ten zien. Ik pro­beer wel voor af­wis­se­ling te zor­gen in mijn ver­ha­len. In het ene boek is de vrouw het slacht­of­fer, in het vol­gen­de boek de man.

In je nieu­we boek leg je na­druk op het feit dat de schut­ter een wit­te jon­gen is. Waar­om heb je dat ge­daan?

Het zijn meest­al wit­te jon­gens die dit soort mis­da­den ple­gen. Het is een pa­troon dat we in Ame­ri­ka zien. Wan­neer hun ach­ter­grond en jeugd wor­den ge­a­na­ly­seerd, zijn er in­di­ca­ties waar­uit blijkt waar­om ze zo zijn ge­wor­den en dit heb­ben ge­daan. Wat voor­al naar vo­ren komt is dat ze af­wij­zing heel moei­lijk ver­wer­ken. Het is ei­gen­lijk het erg­ste wat hen kan over­ko­men. Dit heb ik ge­bruikt in Ge­sple­ten .De schut­ter schiet zijn ex-vrien­din en moe­der dood om­dat de ex het heeft uit­ge­maakt. Dat is hier de af­wij­zing.

We­der­om is je boek een lek­ke­re puz­zel. Plot twis­ten zijn ken­mer­kend bij jou. Hoe komt dat?

Dit is hoe mijn hoofd werkt. Ik lees al van kleins af aan mis­daad­ro­mans. Ik ben daar­door be­kend met plot twists en hoe ik ze moet schrij­ven. Ik be­gin met een plot en la­ter be­denk ik hoe ik het in­te­res­san­ter kan ma­ken en din­gen kan om­draai­en. Ik houd er­van om dit te doen.

Hoe zorg je er­voor om steeds weer tot unie­ke ka­rak­ters te ko­men?

Ik zie mijn ka­rak­ters als ech­te men­sen. Ik pro­beer er­voor te zor­gen dat ze niet op mij lij­ken. In het boek Ge­sple­ten de hoofd­per­soon An­dy heel an­ders dan ik. Zij is meer ie­mand die een beet­je rond­dwaalt. An­dy is heel ver­an­der­baar als per­soon en neemt het heft over haar le­ven niet in ei­gen hand. Ik denk dat 30ja­ri­ge vrou­wen zich goed kun­nen iden­ti­fi­ce­ren met An­dy. Zij krij­gen ook veel keus in het le­ven. Zo­veel zelfs dat ze net als An­dy soms niet we­ten wat ze moe­ten kie­zen en bang zijn de ver­keer­de is keu­ze te ma­ken. Ik vond dat in­te­res­sant om te ge­brui­ken in haar ka­rak­ter­vor­ming.

Je ziet er zo lief en on­schul­dig uit, maar toch ko­men er uit jou de meest bloe­de­ri­ge ver­ha­len. Waar komt je fas­ci­na­tie van­daan?

Als kind had ik de­ze fas­ci­na­tie al. Mijn va­der vond het ge­wel­dig om ver­ha­len te ver­tel­len die ge­woon vre­se­lijk wa­ren. Hij ver­tel­de me ver­ha­len waar een hand af­ge­hakt wordt of iets an­ders bloe­de­rigs. Het is nor­maal in de zui­de­lij­ke sta­ten in Ame­ri­ka om grie­ze­li­ge ver­ha­len te ver­tel­len. Dat is dus waar mijn lief­de van­daan komt en ik ben dank­baar dat ik er mijn werk van heb kun­nen ma­ken.

Te­rug naar de schut­ter en zijn bloed­bad: wat vind jij ei­gen­lijk van de wa­pen­wet in je land?

Ik vind het te gek voor woor­den. Ik heb zelf ook twee wa­pens in mijn be­zit (om zich in haar af­ge­le­gen schrijf­hut in de ber­gen te kun­nen be­scher­men, red.), maar ik heb het ge­voel dat er meer re­gels zijn voor mijn baar­moe­der dan voor mijn wa­pens. Als ik abor­tus wil ple­gen krijg ik een heel pa­pier­werk voor de kie­zen. Twee tot drie da­gen lang la­ten ze je eerst door een hel gaan en krijg je bij­voor­beeld de hart­slag van je foe­tus te ho­ren. Toen ik een hand­pi­stool wil­de ko­pen was dat an­ders. Ik liep de win­kel bin­nen en tien mi­nu­ten la­ter liep ik weg met een pi­stool.

‘Het zijn meest­al wit­te jon­gens die dit soort mis­da­den ple­gen. Het is een pa­troon dat we in Ame­ri­ka zien.’

Karin Sl­augh­ter

MARC BRESTER

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.