Won­der­schoon Wa­les: na­tuur en pret zó dicht bij huis

Me­tro’s

Metro Holland (Rotterdam) - - BRANDED CONTENT -

Wie een be­zoek­je brengt aan Groot-Brit­tan­nië, moet voor­al het schit­te­ren­de Wa­les niet over­slaan. Li­sa en Dai­sy brach­ten een be­zoek aan het land en merk­ten dat Wa­les niet al­leen prach­tig is, maar ook nog eens tal van ac­ti­vi­tei­ten te bie­den heeft voor ie­der­een. Já, ook als je on­der de 50 jaar oud bent! Met ‘Char­les’ naar Brid­gend

Voor een prik­kie vlieg je naar Wa­les en je bent er ook nog eens bin­nen de kort­ste ke­ren. In een uur en twin­tig mi­nu­ten staan we al op het klei­ne vlieg­veld van Car­diff, waar we on­ze huur­au­to op­ha­len bij En­ter­pri­se. Dood­eng, want het stuur zit rechts en je rijdt links in Wa­les. Ge­luk­kig krij­gen we een Hyun­dai I10, een au­to waar­in Dai­sy thuis ook rijdt. We do­pen de wa­gen om tot ‘Char­les’ en gaan op pad.

Links rij­den went re­de­lijk snel (al blij­ven de ro­ton­des de vol­le­di­ge mid­week dood­eng) en de we­gen in Wa­les zijn re­de­lijk rus­tig. On­ze eer­ste be­stem­ming? Het prach­ti­ge Coed y Mwst­wr Ho­tel in Brid­gend. Het is soort van enorm land­huis, waar om de ha­ver­klap men­sen in het hu­we­lijks­boot­je stap­pen. Ook als wij met Char­les ar­ri­ve­ren staat er een dol­ge­luk­kig stel klaar voor de dag van hun le­ven. Het to­vert meteen een glim­lach op je ge­zicht.

Op een dik­ke fiets door Porth­cawl

Veel tijd om te rus­ten heb­ben we niet, want we moe­ten op pad naar Porth­cawl, waar we met een fat­bi­ke over het strand gaan cros­sen. Het is mis­tig in het bad­plaats­je, waar­door het ver­rek­te rus­tig is. Dat neemt niet weg dat de plek iets schat­tigs heeft. Bij Porth­cawl lijkt het een beet­je als­of je twin­tig jaar te­rug in de tijd gaat. We be­lan­den in een ou­der­wet­se ar­ca­de hall waar we een sand­wich eten voor­dat we sa­men met de ei­ge­naar van Porth­cawl Bi­ke Hi­re, Corum Cham­pi­on (‘you can call me Champ’) uit fiet­sen gaan.

Want dat is het wel een beet­je: uit fiet­sen gaan. On­der­ge­te­ken­den blij­ken niet zul­ke hel­den op hun fat­bi­kes, want de eer­ste zand­heu­vel die Cham­pi­on uit­kiest om van­af te cros­sen blijkt voor bei­den let­ter­lijk ‘te hoog’ ge­gre­pen. Mis­schien had­den we van te­vo­ren toch wat moed moe­ten in­drin­ken, want we dur­ven niet. Dus tuf­fen we bei­den een paar mi­nu­ten la­ter van een soort ver­e­del­de mest­hoop af, kir­rend van ple­zier, om ver­der als twee ou­de da­me­tjes door Cham­pi­on rond­ge­leid te wor­den op on­ze ‘dik­ke’ fiet­sen.

Echt een span­nen­de tour zal het niet ge­weest zijn voor Champ, maar de ei­ge­naar geeft ons een prach­ti­ge rond­lei­ding van het ge­bied, showt nog even zijn ver­rekt tof in­ge­rich­te huis aan het strand en als het zon­ne­tje door­breekt en we even la­ter met een kop kof­fie bij zijn shop zit­ten, kun­nen we al con­clu­de­ren dat de eer­ste in­druk van Wa­les very good is.

Ver­rek­te aar­dig

In het Coed y Mwst­wr Ho­tel ge­nie­ten we die avond van een pri­vé di­ner in één van de eet­za­len van het ho­tel. Op­val­lend in Wa­les: de men­sen zijn hier zó ver­rek­te aar­dig. Als we het ge­luid van de spe­ci­aal voor ons ge­plaatste ste­reo­to­ren iets zach­ter wil­len zet­ten, maar het ding op hol slaat en juist kei­hard mu­ziek door de ruim­te schalt, komt een ober scha­ter­la­chend bin­nen met de bood­schap dat we ze­ker de brui­loft naast ons wil­den ver­sto­ren. En op ie­de­re vraag die je stelt aan ie­mand, wordt uit­ge­breid en op­recht lief ge­re­a­geerd. Hoe tof !

De vol­gen­de dag krij­gen we in de och­tend een rond­lei­ding door het Ken­fig Na­ti­o­nal Na­tu­re Re­ser­ve van David Car­ring­ton, cen­tre ma­na­ger van het park. Sa­men met zijn vrouw en twee hond­jes la­ten ze ons het prach­ti­ge duin­ge­bied van Ken­fig zien. Car­ring­ton en zijn vrouw zijn vrij­wil­li­gers en ver­tel­len dat ze in hun vrije tijd vaak door het ge­bied wan­de­len en af­val prik­ken. Veel af­val valt er in on­ze ogen niet te zien: het ge­bied is brand­schoon en wer­ke­lijk waar bloed­mooi. Je kunt hier niet al­leen lek­ker hi­ken, maar het na­tuur­ge­bied heeft ook fij­ne pa­den om te paard­rij­den. En even ver­der­op een goe­de plek om te sur­fen.

En dat is ook pre­cies wat wij even la­ter gaan doen: sur­fen! Wel een tik­kel­tje ge­haast, want door­dat de wan­del­tocht een beet­je uit­loopt ko­men we een kwar­tier te laat bij on­ze les bij de Porth­cawl Surf School aan. En haas­ti­ge spoed is zel­den goed, want in al­le haast en van­we­ge een ge­brek aan er­va­ring trek­ken we ons surf­pak ook nog eens ver­keerd om aan. Whoops!

Geen tijd, plons

De su­per­grap­pi­ge le­raar Hugh Mur­ray kan er wel om la­chen, maar nog meer tijd om ons om te kle­den is er niet. We heb­ben haast, want drie an­de­re mei­den doen ook mee met on­ze sur­fles, en wach­ten al een tijd­je, dus dan maar met een om­ge­draaid pak op de plank. Gie­rend van de lach stor­ten we ons uit­ein­de­lijk op het sur­fen, wat ons nog re­de­lijk goed af blijkt te gaan en ook nog eens ver­ras­send leuk is. Het zon­ne­tje schijnt die dag, het is zo’n 20 gra­den en de fris­se zee en bij­ko­men­de kluns­par­tij­en in het wa­ter ge­ven een heel ge­zond ge­voel. Waar­om zou je naar Au­stra­lië gaan als je ook pri­ma kunt sur­fen in Wa­les? We zijn ver­kocht: sur­fen gaan we ab­so­luut va­ker doen!

Bre­con Be­a­cons Na­ti­o­nal Park

De vol­gen­de dag is het tijd om te ver­hui­zen naar Aber­ga­ven­ny, waar we ver­blij­ven in The An­gel Ho­tel, een mooi ho­tel in het hart van het dorp­je. Het ho­tel is hip en chi­que te­ge­lijk en ook hier wor­den we weer ge­hol­pen door zeer vrien­de­lij­ke men­sen, die ons la­ten we­ten hoe­veel er te doen is in de Bre­con

The Coed-Y-Mwst­wr Ho­tel

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.