Stil­le­ven

Metro Holland (Rotterdam) - - @METRO -

Op een plek­je ver weg ligt de Ab­dij Ko­nings­hoe­ven. Met re­gel­maat stap­pen er fiet­sers af voor een pot­je zelf­ge­maak­te jam uit het ab­dij­win­kel­tje en stop­pen er bus­jes met voet­bal­teams of vrij­ge­zel­len­feest­jes voor een rond­lei­ding door de bij­be­ho­ren­de bier­brou­we­rij. Maar wat haast nie­mand op zal mer­ken zijn de en­ke­lin­gen die zich op dins­dag­och­tend om kwart over 9 bij de poort mel­den. Ze ko­men voor hun rust, op zoek naar een ont­snap­ping aan de hec­tiek van het al­le­daag­se le­ven.

Eens per maand is er de ‘stil­le week’. De in­struc­ties zijn dui­de­lijk: niet pra­ten. Dat gaat goed tij­dens het ge­za­men­lijk ge­bed of al­leen op de ka­mer. Iets las­ti­ger wordt het al tij­dens het eten wan­neer de kaas die je graag op je brood wil aan de an­de­re kant van de lan­ge ta­fel staat. Na het laat­ste ge­bed ver­bre­ken en­ke­len de stilte on­der het ge­not van een bier­tje en hoor ik dat elk hier met een bij­zon­de­re re­den naar­toe is ge­ko­men. En het ver­rast: zo blijkt de man die el­ke dag pin­da­kaas met ha­gel­slag op zijn brood eet een tand­arts te zijn. Ik voel me een bui­ten­staan­der, om­dat ik hier en­kel kom om te wer­ken en met mijn mo­bi­le hot­s­pot stie­kem de wi­fi-vrije zo­ne om­zeil om mijn mail te kun­nen be­ant­woor­den.

Maar ik moet be­ken­nen dat ook ik mij aan­ge­trok­ken voel tot de­ze bij­zon­de­re plek. Want hoe zit het ei­gen­lijk met de­ze broe­ders die dag in, dag uit in hun ha­bijt Gods lof zin­gen? Ik heb be­won­de­ring voor hun dank­baar­heid, toe­wij­ding, gast­vrij­heid en ver­trou­wen. Dank­baar wan­neer we het da­ge­lijks brood ont­van­gen en stil­staan bij de­ge­nen die het van­daag zon­der moe­ten doen. Toe­wij­ding, waar­mee zij da­ge­lijks om 4 uur op­staan om te bid­den en waar­mee zij duur­zaam en maat­schap­pe­lijk on­der­ne­men hoog in het vaan­del heb­ben staan, zo­als met de in­tro­duc­tie van een bi­o­lo­gi­sche wa­ter­zui­ve­rings­in­stal­la­tie dit jaar - de eer­ste in Ne­der­land. Gast­vrij­heid, zo­als een broe­der te­gen mij zei: „Het doet mij al­tijd goed wan­neer een gast in vre­de, ik be­doel te­vre­den, ons kloos­ter ver­laat.” En ver­trou­wen. Zo­als toen een gast klaag­de dat de koek­jes op wa­ren en de gas­ten­broe­der zei: „Oh, die zul­len van­zelf wel aan­ge­vuld wor­den.” En wa­rem­pel, de vol­gen­de dag was de koek­trom­mel weer vol. Hoe­veel el­len­de er wel niet in naam van re­li­gie ver­oor­zaakt is en wordt.

Maar de broe­ders la­ten mij in de­ze week waar­des zien die on­ze sa­men­le­ving in de waan van de dag lijkt te zijn ver­ge­ten of kwijt­ge­raakt. Dank­baar­heid, toe­wij­ding, gast­vrij­heid en ver­trou­wen. Ik ben dank­baar daar deel­ge­noot van te mo­gen zijn.

‘Na het laat­ste ge­bed ver­bre­ken en­ke­len de stilte on­der het ge­not van een bier­tje.’

Bil­lie de Haas

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.