Ar­me men­sen ha­ten­de smi­ley

Metro Holland (Rotterdam) - - NEWS - IRIS VAN LU­NEN­BURG COLUMNIST

„Een smi­ley als lo­go vind ik een beet­je wrang voor men­sen met geld­pro­ble­men. Se­ri­eus. Als je geld hebt, is zo’n au­to­maat een feest­je. Zit je in de schul­den, dan word je er tel­kens door uit­ge­la­chen.”

Ik doe zó mijn best. Mijn best om niet el­ke dag te be­gin­nen met een eye roll en te ein­di­gen met een fa­ce palm. Maar van­daag is het weer niet ge­lukt. En dat al­le­maal dank­zij mijn och­tend­krant, waar­in ik de in­ge­stuur­de brief van een kin­der­boe­ken­schrij­ver uit Haar­lem las.

Wat is er aan de hand? Van­af 2019 krijgen de mees­te geld­au­to­ma­ten een nieu­we ui­ter­lijk én een nieu­we naam. Om­dat ‘geld­au­to­maat’ voor som­mi­gen blijk­baar een te moei­lijk woord is, kan je over een paar maan­den pin­nen bij een heu­se Geld­maat. En de­ze geld­maat is geel. Heel geel. Niet zo­als het prach­ti­ge As­pen Gold, dat het nieu­we Mil­le­ni­al Pink is. Denk eer­der aan Pi­no Geel, wat nog al­tijd vooral le­lijk is. Het ding heeft af­ge­ron­de zij­kan­ten, waar­door het lijkt als­of ie recht­streeks uit de Bart Smit komt. En om die in­fan­tie­le lijn nog wat door te zet­ten, zijn de twee a’s in geld­maat een smi­ley. Een smi­ley, waar­in som­mi­gen dus het uit­la­chen van men­sen met schul­den den­ken te her­ken­nen.

Ik hou best van een beet­je em­pa­thie, be­grijp me niet ver­keerd, maar jee­tje: gaat het?!

Dát lijkt me na­me­lijk het min­ste waar we ons zor­gen om moe­ten ma­ken. Want wat be­gon in 2002 als een op­roep om de din­gen meer te dui­den in Jip-en-Jan­ne­ke­taal, is in­mid­dels ver­wor­den tot een to­ta­le ver­ji­pen­jan­ne­king (of is het ji­pen­jan­ne­ke-ise­ring?) van de maat­schap­pij. Al­les lijkt sim­pe­ler, kor­ter en toe­gan­ke­lij­ker te moe­ten, waar­door het vooral mid­del­ma­ti­ger en kin­der­ach­ti­ger wordt. Met de Geld­maat als laat­ste wa­pen­feit. El­ke za­ter­dag ga ik naar de Al­bert Cuyp­markt om mijn we­ke­lijk­se bood­schap­pen te ko­pen. Groen­te, fruit, ver­se bloe­men en, voor­uit, drie Viet­na­me­se loem­pia’s met zoe­te saus. Die loem­pia’s kos­ten 3,60 eu­ro en re­ken ik al dik een jaar af met de pin. De loem­pi­a­man van mid­del­ba­re leef­tijd - die van zijn ou­der­wet­se wa­gen een heu­se food­truck heeft ge­maakt, com­pleet met ‘streets­ty­le’ uit­hang­bord­je en hip­ster­let­ter­ty­pe - toetst het be­drag in op zijn mo­bie­le te­le­foon, geeft mij een mi­nus­cuul ap­pa­raat­je, pin­pas er­op en klaar is kees. Als zelfs ik mijn guil­ty en on­ge­zon­de plea­su­res met pin kan be­ta­len, wie zijn dan toch de men­sen die an­no 2018 nog ge­bruik ma­ken van een geld­au­to­maat? Zijn het soms de toe­ris­ten, die een­maal in het bui­ten­land spon­taan ver­ge­ten hoe je Goog­le Maps ge­bruikt en pint in een win­kel of res­tau­rant?

Dat zou ver­kla­ren waar­om de bui­ten­land­se pin­au­to­ma­ten als pad­de­stoe­len uit de grond lij­ken te sprin­gen. Want waar in de loop van 2019 het straat­beeld geel zal kleu­ren door de komst van de Geld­maat, zijn in Am­ster­dam nu al steeds meer grij­ze geld­au­to­ma­ten te zien. Vaak met blau­we of ro­de ac­cen­ten en licht­ge­ven­de let­ters die ‘ATM’ spel­len. Ook niet fraai, na­tuur­lijk. Maar ge­luk­kig wel zon­der ar­me men­sen ha­ten­de smi­ley.

‘Al­les lijkt sim­pe­ler, kor­ter en toe­gan­ke­lij­ker te moe­ten, waar­door het vooral mid­del­ma­ti­ger en kin­der­ach­ti­ger wordt.’

Iris van Lu­nen­burg

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.