Is uit de kast ko­men kin­der­spel?

Metro Holland (Rotterdam) - - VOORZIJDE PAGINA - JELMER VISSER

Hoe mak­ke­lijk is het om als tie­ner in Ne­der­land aan te ge­ven dat je gay bent? De dis­cus­sie broeit al een week, maar een nieu­we uit­spraak van voet­balana­list Johan Derk­sen, die zich hier al eer­der spot­tend over uit­liet, zorg­de voor nog meer olie op het vuur. „We moe­ten op­hou­den met dat het zo ver­schrik­ke­lijk moei­lijk is om uit de kast te ko­men. Als je een beet­je ka­rak­ter hebt kom je daar ge­woon voor uit”, zei Derk­sen, tot ver­ba­zing van veel LHBTQ+’ers. Woens­dag­avond ging de cy­nisch be­doel­de hashtag #Sor­ryJohan in de lucht, waar­mee gays hun ex­cu­ses aan­bo­den voor het feit dat zij blijk­baar te wei­nig bal­len ge­toond had­den voor hun co­ming out. Me­tro heeft zes man­nen naar hun her­in­ne­rin­gen aan hun wor­ste­lin­gen met hun ge­aard­heid ge­vraagd. Chris (24)

Toen ik in de brug­klas zat kwam ik uit de kast, ik was open­lijk ver­liefd op de po­pu­lair­ste jon­gen uit de sport­klas. Dit zorg­de er­voor dat ik een mik­punt van pes­te­rij­en werd voor zo’n beet­je de he­le school. Ik ben niet al­leen uit­ge­schol­den maar ook te­gen een kast aan­ge­duwd en in mijn maag ge­stompt. Dit pro­beer­de ik aan do­cen­ten dui­de­lijk te ma­ken, maar ik werd lan­ge tijd niet se­ri­eus ge­no­men. Aan het ein­de van het school­jaar kwam de school er­ach­ter dat ik wel ‘echt’ ge­pest werd. In de­ze pe­ri­o­de ben ik zo de­pres­sief en su­ï­ci­daal ge­wor­den dat ik al­le pil­len die ik kon vin­den in mijn hand had en op het punt stond om zelf­moord te ple­gen.

Het nieuws ging als een lo­pend vuur­tje rond en uit­ein­de­lijk ving mijn broer het op. Hij ging met de­ze ge­ruch­ten naar mijn ou­ders toe en zij vroe­gen aan mij of het waar was. Dit be­ves­tig­de ik toen, mijn moe­der heeft mij de tijd ge­ge­ven om het ook aan mijn broer en zus te ver­tel­len. Op een dag tij­dens het avond­eten kwam mijn ma naar me toe en zei dat „het nu wel tijd was dat ze het we­ten”. Om­dat ik het wei­ger­de te ver­tel­len, heeft mijn moe­der het tij­dens de maal­tijd aan de rest van de fa­mi­lie ver­teld. Uit­ein­de­lijk re­a­geer­de de fa­mi­lie ge­luk­kig wel goed.

Ik word best wel woe­dend om de uit­spra­ken van Johan Derk­sen, ik heb niet eens zelf uit de kast kun­nen ko­men en mak­ke­lijk is het ze­ker niet. Mijn ou­ders kwa­men er door de school en mijn broer ach­ter. Ik ben sinds een aan­tal maan­den be­zig met trau­ma­the­ra­pie om mijn er­va­rin­gen uit de brug­klas al­le­maal een plek­je te ge­ven.

Rik (28)

Al sinds het be­gin van de mid­del­ba­re school werd ik ge­pest om het feit dat ik gay zou zijn. Ik kwam er toen nog niet voor uit en was op een VMBO­school in As­sen in de eer­ste en twee­de klas het mik­punt van pes­te­rij­en. El­ke dag weer. Ze zei­den nog net niet let­ter­lijk dat ik me­zelf van kant moest ma­ken. Het was een on­ze­ke­re tijd waar­in ik me min­der­waar­dig voel­de. Uit­ein­de­lijk was ik al­le pe­strij­en zo beu dat ik van me­zelf ben gaan af­bij­ten en let­ter­lijk met een stoel op ie­mand ge­gooid heb.

Daar­na was ik er klaar mee, ik be­sloot mijn MSN-naam met tril­len­de vin­gers te ver­an­de­ren zo­dat ie­der­een wist dat ik op jon­gens viel. Na­dat ik uit de kast kwam heb ik heel veel steun van men­sen ge­had, het pes­ten hield daar­na op en het feit dat ik ein­de­lijk kon zijn wie ik wil­de zijn gaf me een krach­tig ge­voel. Met de pes­te­rij­en, het ge­scheld en het min­der­waar­dig­heids­ge­voel heb ik wel erg moei­lijk ge­had. Uit de kast ko­men is moei­lijk, ook in Ne­der­land. Het heeft bij mij twee zwa­re ja­ren ge­duurd.

In de ide­a­le we­reld zou je ei­gen­lijk he­le­maal niet meer uit de kast moe­ten hoe­ven ko­men, mijn ge­aard­heid de­fi­ni­eert mij niet per se als per­soon. Maar zo­ver zijn we nu nog lang niet, en daar hel­pen de uit­spra­ken van Johan Derk­sen ab­so­luut niet bij.

GJ (30)

Ik ben als 11-ja­ri­ge let­ter­lijk als kee­per twee mi­nu­ten voor de af­trap van het veld ge­lo­pen en weg­ge­fietst. Dit deed ik om­dat ik na twee sei­zoe­nen de per­soon­lijk ge­rich­te ho­mo­fo­be leu­zen van mijn team­ge­noot­jes en de coach (de va­der van de aan­voer­der) he­le­maal zat was. De week er­na kon ik op ge­sprek bij de team­lei­ding want „ik had het team te­leur­ge­steld” en „het was vast niet zo erg”. Ik ben nooit meer te­rug­ge­keerd.

Mijn co­ming out was een soort twee­traps­ra­ket­je. In mijn vrien­de­groep zat ie­mand die stoer en bi was. Hij zoen­de me op een school­feest en toen wist de he­le school het. Een week la­ter ging ik op school­kamp. Mijn klas­ge­no­ten von­den het maar wat prach­tig om me te pes­ten met mijn sek­su­a­li­teit en uit­ein­de­lijk is een klas­ge­noot die nog in de kast zat boos weg­ge­lo­pen het bos in en werd twee ki­lo­me­ter ver­der­op lif­tend ge­von­den door de le­ra­ren. Mijn moe­der daar­en­te­gen wist het pas drie we­ken la­ter en zei di­rect: „Zo­lang-ie maar komt af­was­sen, moest ik ook op m'n eer­ste da­te”.

Ik vind het in­tens jam­mer dat Johan Derk­sen niet het be­wust­zijn heeft dat hij een voor­beeld­rol heeft voor een groep vol­was­sen kij­kers die dit ge­drag voort­zet­ten en dat het voor jon­ge kids moei­lij­ker maakt om zich ge­ac­cep­teerd te voe­len

Rik (23)

Mijn co­ming out bij mijn ou­ders kwam pas toen ik 21 was. In de pe­ri­o­de er­voor had ik het wel al te­gen een paar vrien­den ver­teld. Hoe­wel ik uit een chris­te­lijk mi­li­eu kom, werd er thuis enorm goed op ge­re­a­geerd. Heel pijn­lijk is wel dat mijn opa er een snoei­har­de me­ning over heeft. He­laas heb ik ook een aan­tal vrien­den ver­lo­ren na­dat ik uit de kast kwam.

Nu heb ik al­weer an­der­half jaar een vriend en ben ik enorm ge­luk­kig. Maar ik merk wel dat de pe­ri­o­de ‘in de kast’ be­hoor­lijk wat lit­te­kens heeft na­ge­la­ten. Ja­ren­lang je­zelf moe­ten ver­loo­che­nen en moe­ten lie­gen te­gen fa­mi­lie en vrien­den, is ont­zet­tend moei­lijk. Al­hoe­wel nu al­les goed gaat, was de angst om uit de kast te ko­men te­recht.

De re­ac­ties van som­mi­ge men­sen staan voor al­tijd in mijn ge­heu­gen ge­grift. We mo­gen in Ne­der­land blij zijn dat al­les in ju­ri­di­sche zin goed ge­re­geld is voor ho­mo’s, maar de ac­cep­ta­tie is vaak min­der groot dan we ons­zelf graag wijs­ma­ken. Het zou mooi zijn als me­dia­per­soon­lijk­he­den als Johan Derk­sen zich daar­om meer be­wust zijn van de in­vloed­rij­ke po­si­tie die ze heb­ben. Want ze­ker in de sport valt er nog een we­reld te win­nen.

Mar­co (24)

Ik weet al sinds mijn der­tien­de dat ik ho­mo ben en kwam op mijn zes­tien­de of ze­ven­tien­de uit de kast. Het is voor mij best een las­tig pro­ces ge­weest, hier kwam nog bij dat mijn ou­ders ge­schei­den zijn en dat mijn va­der er al­leen voor stond. Toen ik wist dat ik ho­mo was, werd mijn va­der ook de­pres­sief. Hier­door kon ik moei­lijk op hem bou­wen en wist ik to­taal niet hoe hij zou re­a­ge­ren op mijn co­ming out. Mijn va­der wil­de heel graag dat ik een vrien­din kreeg en zocht met goe­de be­doe­lin­gen een poos­je naar een vrien­din voor mij. Dit maak­te me on­ze­ker, ang­stig en droe­vig. Ik werd bang dat hij mijn ho­mo­sek­su­a­li­teit niet zou ac­cep­te­ren en uit huis ge­zet zou wor­den.

Toch be­sloot ik het hem na een aan­tal jaar met lood in de schoe­nen te ver­tel­len, ik liet het hem via een e-mail we­ten om­dat ik bang was voor zijn re­ac­tie en zo­dat hij het even kon la­ten be­zin­ken. Daar­na ver­liet ik het huis. Na een poos­je kwam ik te­rug en trof ik mijn va­der aan op zijn ka­mer. Emo­ti­o­neel zei hij me dat hij het ab­so­luut niet heeft zien aan­ko­men en dat hij nog­al van de ou­de stem­pel was. Hij had tijd no­dig om al­les te ver­wer­ken maar ver­tel­de wel dat hij wil­de dat ik ge­luk­kig was en vond me erg moe­dig.

Ik vond mijn uit de kast pro­ces be­hoor­lijk las­tig. Als ou­de wit­te he­te­ro heeft Derk­sen to­taal geen be­nul waar hij over praat.

Shi­rodj (25)

Zelf weet ik al van jongs af aan dat ik op jon­gens val. Op het school­plein en tij­dens het voet­bal­len wer­den wel­eens op­mer­kin­gen ge­maakt zo­als „Shi­rodj wordt la­ter echt een ho­mo”. Ik groei­de op in Kaats­heu­vel en was daar een van de wei­ni­ge brui­ne kin­de­ren en heb er al­tijd moei­te mee ge­had om ‘nor­maal’ te zijn. Even la­ter stop­te ik met voet­bal, niet al­leen om­dat ik me er niet pret­tig meer voel­de, maar ook stie­kem wel om­dat ik er niks van bak­te. Mijn Su­ri­naams-Hin­doestaan­se ach­ter­grond maak­te het uit de kast ko­men ex­tra com­plex.

Pas toen ik in Eind­ho­ven ging stu­de­ren kon ik me­zelf zijn. Toch dook ik wel weer elk week­end te­rug de kast in. Dit heb ik ech­ter niet heel lang kun­nen vol­hou­den en toen be­sloot ik het aan mijn ou­ders te ver­tel­len. Ze re­a­geer­den ei­gen­lijk wel po­si­tief, al­leen wa­ren ze wat on­we­tend. Te­gen­woor­dig heb ik wei­nig moei­te meer met mijn ge­aard­heid. Voor­al vrien­den met een chris­te­lij­ke of is­la­mi­ti­sche ach­ter­grond vin­den het tof dat ik zo open­lijk over mijn sek­su­a­li­teit praat. Er zijn niet zo­veel van dit soort rol­mo­del­len.

Over rol­mo­del­len ge­spro­ken: Johan Derk­sen is dat ze­ker om­dat hij een groot pu­bliek be­reikt met Vero­ni­ca In­si­de. Het is echt scha­de­lijk dat ie­mand op zo’n po­si­tie meer­maals zul­ke uit­spra­ken doet op tv. Hij heeft daad­wer­ke­lijk in­vloed en door dit soort uit­spra­ken nor­ma­li­seert hij ho­mo­foob ge­drag. Uit de kast ko­men kan knap las­tig zijn zon­der goe­de rol­mo­del­len, daar­om wil ik zelf zo’n rol­mo­del wor­den en ben ik po­li­tiek ac­tief ge­wor­den.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.