Op­ge­slo­ten in ho­tel dank­zij ‘ge­le hes­jes’

Het week­end­je naar Pa­rijs ein­dig­de voor Sa­mi­ra Mac­do­nald en haar vrien­din op­ge­slo­ten in hun ho­tel­ka­mer, vluch­tend voor de ge­le hes­jes.

Metro Holland (Rotterdam) - - NEWS - CIANA MAYAM [email protected]

„De­main... La ré­vo­lu­ti­on”, zei de Pa­rij­ze­naar toen Sa­mi­ra Mac­do­nald en haar vrien­din de weg vroe­gen naar hun ho­tel op de Champs-Ély­s­ées. Al­le win­ke­liers ston­den bui­ten hun ra­men dicht te tim­me­ren. Som­mi­gen had­den al ij­ze­ren pla­ten voor de eta­la­ges staan, maar voor­bij­gan­gers le­ken zich wei­nig aan te trek­ken van de voor­zorgs­maat­re­ge­len. „Ik spreek de Fran­se taal niet, maar ik be­greep wel dat er iets ging ge­beu­ren. Mijn man had mij al ge­waar­schuwd voor de pro­tes­ten”, ver­telt Sa­mi­ra. „We dach­ten al­leen dat de­ze twee we­ken ge­le­den al had­den plaats­ge­von­den.” Sa­mi­ra’s ho­tel zat in een zij­straat­je van de ChampsÉ­ly­s­ées. Een­maal aan­ge­ko­men ad­vi­seer­de de re­cep­ti­o­nis­te hen om mor­gen weg te blij­ven van de­ze win­kel­straat. De rest van Pa­rijs zou wel vei­lig zijn.

Bi­vak­mut­sen en bier

Za­ter­dag 1 december, 9.30 uur. Na de klaag­zang van hun ram­me­len­de ma­gen, be­slui­ten Sa­mi­ra en haar vrien­din om de straat op te gaan. Nog voor­dat de ca­fe­ï­ne hun bloed­baan kan be­rei­ken, wor­den de da­mes op straat wak­ker ge­schut door hon­der­den men­sen in flu­o­res­ce­ren­de ge­le hes­jes. Vrou­wen en ou­de­re men­sen lo­pen voor­aan in de stoet. „Dat stel­de ons ge­rust, om­dat het vreed­zaam aan­voel­de.” Na de in­tocht van de man­nen in bi­vak­mut­sen, mas­kers en band­a­na’s, wordt het grim­mig. „Som­mi­gen rel­schop­pers lie­pen om half tien al met een blik­je bier in hun han­den en gooi­den met vuur­werk.” De da­mes vluch­ten een ca­fé in. De ei­ge­na­res­se, van be­gin vijf­tig, gooit na hun bin­nen­komst de deur di­rect op slot. Bui­ten wordt de ge­le mas­sa lang­za­mer­hand op­ge­slokt door de zwar­te mas­sa van de Fran­se ME. Zij-aan-zij, met mas­ker, schild en stok, lo­pen ze door de stra­ten. In rij­tjes van twin­tig drin­gen ze stap­voets rel­schop­pers weg uit de stra­ten.

„We zijn toen heel snel naar het ho­tel te­rug ge­hold en heb­ben het nieuws aan­ge­zet.” Veel wij­zer wor­den ze er niet van, om­dat de be­richt­ge­ving al­leen in het Frans is. Cho­que­ren­de beel­den flit­sen voor­bij op het scherm, zon­der con­text. „We za­gen dat er au­to’s in de brand ston­den en dat de po­li­tie traan­gas­bom­men had in­ge­zet. Maar we wis­ten niet wat er werd ge­zegd”, ver­telt Sa­mi­ra. „Het was best een be­ang­sti­gen­de si­tu­a­tie.”

Van­uit hun ho­tel­ka­mer kon­den ze de Champs-Ély­s­ées niet zien, maar wel ho­ren. Zo­als de he­li­kop­ters die over hun ho­tel­ka­mer vlie­gen, of het on­ver­staan­ba­re ge­schreeuw van de­mon­stran­ten. „Ik heb ge­zien dat pan­den soms in de fik wor­den ge­sto­ken als rel­len uit de hand lo­pen. En in Pa­rijs zijn de ho­tels niet brand­vei­lig.” Ze pak­ken hun kof­fers al­vast in en zet­ten de­ze bij de deur. Klaar om te vluch­ten als het nood­lot toe­slaat. „Als er een brand zou uit­bre­ken, was er geen brand­trap die we kon­den ge­brui­ken. Je liep daar op hout en de grond kraak­te”, ver­telt Sa­mi­ra. „We za­ten lek­ker op een brand­haard daar.” Maar het heb­ben van een exit­plan brengt veel rust. „Ge­luk­kig wist ik wel dat het niet een ter­ro­ris­ti­sche aan­slag was, maar toch...” Op het beeld­scherm van haar te­le­foon doe­men meer­de­re be­richt­jes op, van fa­mi­lie en vrien­den. „Ik hoop­te voor­al dat mijn moe­der het nieuws niet zou zien”, grapt Sa­mi­ra. „Dat zou haar al­leen maar on­ge­rust ma­ken. Maar ik wil­de wel mijn man spre­ken en sky­pen met mijn vier­ja­ri­ge zoon­tje. Ik spreek hem el­ke dag en ging dat niet ver­an­de­ren door een groep rel­schop­pers. Hij wist na­tuur­lijk niet wat er aan de hand was, maar hem zien stel­de mij wel ge­rust.”

Hollandse nuch­ter­heid

De ver­hit­te si­tu­a­tie op de Champ-Ély­s­ées zou de ci­ty­trip van de­ze twee har­de wer­kers ze­ker niet in de weg staan. „Ik had mijn vrien­din al een half jaar niet ge­zien, dus we had­den ge­noeg om over te klet­sen”, lacht Sa­mi­ra. De televisie ging uit en ze haal­de her­in­ne­rin­gen op uit hun der­tig­ja­ri­ge vriend­schap. Over de vrij­ge­zel­le frus­tra­ties van de één en het bur­ger­lij­ke leven van de an­der. Bui­ten de ho­tel­ka­mer was een re­vo­lu­tie gaan­de, maar bin­nen was voor­al ou­der­wet­se ge­zel­lig­heid.

‘Som­mi­gen rel­schop­pers lie­pen met een blik­je bier in hun han­den en gooi­den vuur­werk.’

Sa­mi­ra Mac­do­nald.

ANP

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.