Van prof­voet­bal­ler tot hit­man

An­dy S. is pa­ra­no­ï­de en de­pres­sief als hij ‘ja’ zegt te­gen de li­qui­da­tie

NRC Handelsblad - - In Het Nieuws - Jan Meeus

Don­der­dag hoort An­dy S. wel­ke straf hij krijgt voor de „koel­bloe­di­ge” li­qui­da­tie van Re­du­an, de broer van kroon­ge­tui­ge Na­bil B. Hij zat ge­van­gen in een tun­nel van co­ca­ï­ne­ge­bruik en faal­angst. „Ik kon niet wei­ge­ren.”

In een roes rijdt An­dy S. op don­der­dag 29 maart 2018 naar Am­ster­dam van­uit zijn woon­plaats Hil­ver­sum. Hij par­keert zijn zwar­te Seat bij het be­drijf Knib­be Let­te­ring en wacht op een bank­je bij de re­cep­tie op de komst van zijn doel­wit: di­rec­teur Re­du­an. De dag daar­voor heeft hij ’s och­tends en ’s avonds ook al met een pi­stool in de aan­slag voor het be­drijf staan wach­ten, maar toen is hij zijn doel­wit mis­ge­lo­pen.

Nu ziet hij Re­du­an, een ge­schei­den va­der van twee jon­ge kin­de­ren, met een kop­je kof­fie in de hand langs de re­cep­tie de trap op­lo­pen naar de eer­ste ver­die­ping.

An­dy denkt niet meer na, hij doet. Hij loopt ach­ter Re­du­an aan en schiet hem van­af de trap drie keer in zijn li­chaam. Re­du­an schreeuwt het uit van de pijn. Als An­dy op de eer­ste ver­die­ping aan­komt. vuurt hij van dicht­bij nog­maals drie ko­gels af. De 41-ja­ri­ge Re­du­an sterft ter plek­ke aan ver­won­din­gen in zijn borst en hoofd.

An­dy rent langs ge­schrok­ken me­de­wer­kers van het be­drijf de trap af naar bui­ten. Hij rijdt weg, zon­der plan. Hij pro­beert ver­der­op de zwar­te vlucht­au­to in brand te ste­ken maar dat mis­lukt. Met brand­won­den aan zijn hand stapt hij in bus 391 rich­ting Cen­traal Sta­ti­on in Am­ster­dam. Daar neemt hij de trein naar huis in Hil­ver­sum en gaat aan zijn werk bij een groot­han­dels­be­drijf. Vol­gens zijn col­le­ga’s is An­dy „wat af­we­zig”, maar ver­der mer­ken ze niets aan hem.

Ka­mi­ka­ze

Als An­dy die avond hoort dat zijn slacht­of­fer de broer is van Na­bil B., de kroon­ge­tui­ge die be­las­tend heeft ver­klaard over en­ke­le kop­stuk­ken van de co­ca­ï­ne­maf­fia, weet hij dat het „niet er­ger meer kon”. Hij heeft naar ei­gen zeg­gen zit­ten „wach­ten tot hij zou wor­den aan­ge­hou­den”. In het cri­mi­ne­le mi­li­eu noe­men ze een huur­moor­de­naar als An­dy S. een ka­mi­ka­ze, ie­mand die on­der gro­te druk een moord uit-

MI­GRA­TIE

De re­cher­che doet on­der­zoek aan de Tt. Me­lis­sa­weg in Am­ster­dam-Noord waar de broer van kroon­ge­tui­ge Na­bil B. die ver­kla­rin­gen had af­ge­legd te­gen de zo­ge­noem­de Mo­cro-maf­fia, is dood­ge­scho­ten. voert maar daar­bij zo on­pro­fes­si­o­neel te werk gaat dat hij wel ge­pakt moet wor­den.

An­dy heeft een spoor van be­wij­zen ach­ter­ge­la­ten. Op een hand­schoen op de plaats de­lict wordt zijn DNA ge­von­den. Dat zit ook op het wa­pen dat en­ke­le da­gen la­ter in het wa­ter wordt ge­von­den en op de vlucht­au­to. Op beel­den van be­wa­kings­ca­me­ra’s is goed te zien hoe An­dy tot twee keer toe drie ko­gels af­vuurt op zijn slacht­of­fer en hem neer­schiet.

Om­dat zijn DNA we­gens een eer­de­re ver­oor­de­ling voor hui­se­lijk ge­weld in de da­ta­ba­se van de po­li­tie zit, wordt hij en­ke­le da­gen la­ter aan­ge­hou­den in zijn wo- ning in Hil­ver­sum. Hij legt twee maan­den daar­na een be­ken­nen­de verklaring af.

An­dy (Shu­ran­dy) S. is op 15 mei 1978 ge­bo­ren op Cu­ra­çao. Hij groeit op in Ne­der­land, gaat naar het vwo en is een ta­lent­vol voet­bal­ler. Hij krijgt een con­tract bij HFC Haar­lem waar hij eind ja­ren ne­gen­tig een tien­tal wed­strij­den speelt. Daar­na stokt zijn pro­fes­si­o­ne­le voet­bal­car­ri­è­re.

Hij trouwt en gaat met zijn vrouw te­rug naar Cu­ra­çao. In zijn ge­boor­te­land gaat het fout: An­dy gaat co­ca­ï­ne ge­brui­ken. Zijn vrouw krijgt ge­noeg van zijn ver­sla­ving en ver­trekt met hun twee kin­de­ren weer naar Ne­der­land. Ook An­dy komt te­rug maar ook hier staat zijn le­ven in het te- ken van co­ca­ï­ne en de­pres­sies.

An­dy heeft het ge­voel dat hij heeft ge­faald: als part­ner, als va­der, als zoon en als broer. Hij heeft su­ï­ci­da­le nei­gin­gen. Wat hem daar­van weer­houdt is de hoop dat hij nog iets voor zijn kin­de­ren kan be­te­ke­nen, zo blijkt uit een psy­cho­lo­gi­sche rap­por­ta­ge

In het na­jaar van 2017, zo’n zes maan­den voor de fa­ta­le schiet­par­tij, wordt An­dy be­na­derd met de vraag of hij te­gen be­ta­ling be­reid is mee te wer­ken aan een li­qui­da­tie. Hij zegt ‘ja’ zon­der na te den­ken, pa­ra­no­ï­de en de­pres­sief door de co­ca­ï­ne. De hoop dat het er nooit van komt, ver­dwijnt als An­dy in ja­nu­a­ri van 2018 te ho­ren krijgt dat hij een ga­ra­ge­box moet hu­ren. „Toen kon ik niet meer te­rug”, ver­telt An­dy tij­dens de be­han­de­ling van zijn zaak te­gen de recht­bank.

100.000 eu­ro in het voor­uit­zicht

Twee da­gen voor de moord krijgt hij een foto van zijn slacht­of­fer Re­du­an, zijn naam en het adres van zijn be­drijf. Ook krijgt hij dan de wa­pens die hij voor zijn daad nog heeft uit­ge­pro­beerd en wordt hem 100.000 eu­ro in het voor­uit­zicht ge­steld, geld dat An­dy naar ei­gen zeg­gen nooit heeft ont­van­gen.

Daar­na is An­dy naar ei­gen zeg­gen in een tun­nel te­recht­ge­ko­men, al ge­bruik­te hij in de da­gen voor de moord geen co­ca­ï­ne. „Ik wil­de er­van af. Ik wist dat ik het niet zou red­den. Ik zou dood­gaan of ge­pakt wor­den door de po­li­tie. Ik leef­de in een roes en zag geen uit­weg.”

Op de dag van de moord krijgt hij nog twee te­le­foon­tjes van zijn op­dracht­ge­vers. Dat hij nog an­de­re moor­den moest ple­gen, zo­als het Open­baar Mi­nis­te­rie op ba­sis daar­van ver­moedt, ont­kent An­dy. Maar het is de vraag wat die ont­ken­ning waard is. Uit al­les blijkt dat hij bang is voor zijn op­dracht­ge­vers en vreest dat hem het­zelf­de lot wacht als kroon­ge­tui­ge Na­bil B. Daar was geen be­drei­ging voor no­dig: „Ik wist dat ik niet kon wei­ge­ren”, al­dus An­dy die zich re­a­li­seert dat „geen en­ke­le straf” de pijn van de na­be­staan­den kan weg­ne­men. „Ik ben de minst be­lang­rij­ke in de­ze zaak.”

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.