Ont­zet­tend jo­vi­a­le gas­ten, maar be­ta­len de­den ze nooit

Zes­ti­gers Henk en Jo­lan­da wa­ren ont-zet-tend jo­vi­a­le ho­tel­gas­ten. En toen ver­dwe­nen ze plots, zon­der de re­ke­ning te be­ta­len. De se­rie­op­lich­ters staan dins­dag voor de rech­ter.

NRC Handelsblad - - Voorzijde Pagina -

Het OM schat de scha­de op 20.000 eu­ro – er zijn ruim 60 aan­gif­tes ge­daan

ZAn­ne-Mar­tijn van der Kaaden e check­ten in op maan­dag 16 ju­li. Henk en Jo­lan­da, twee vro­lij­ke zes­ti­gers. Ze had­den bij wij­ze van iden­ti­fi­ca­tie met een rij­be­wijs ge­zwaaid. Marc Nol­te trof hen die mid­dag op het ter­ras. Het eer­ste wat de ho­tel­ei­ge­naar op­viel was hun kle­ding: de va­le spij­ker­broek, het iets te gro­te hemd – een tik­je on­ver­zorg­der dan de ge­mid­del­de gast, maar ook weer niet ab­nor­maal. Hij knoop­te een praat­je aan. Henk was mi­li­tair, ver­tel­de hij, en on­langs met ver­vroegd pen­si­oen ge­gaan. Ze kwa­men „uit het wes­ten van het land” en zoch­ten nu een wo­ning in een rus­ti­ge om­ge­ving. Liefst ge­lijk­vloers – „met oog op de toe­komst” – ze had­den al een af­spraak met de ma­ke­laar. Nol­te ad­vi­seer­de hen over en­ke­le pan­den die te koop ston­den.

Het stel uit ka­mer 6 van Ho­tel Mar­cant in Tub­ber­gen (Ove­r­ijs­sel) deed wat ge­pen­si­o­neer­de ho­tel­gas­ten zo­al doen op zo­mer­se da­gen: rus­tig ont­bij­ten, het dorp in, wan­de­len of op de fiets de om­ge­ving ver­ken­nen. Rond een uur of vier kwa­men ze te­rug en stre­ken ze neer op het ter­ras met een si­ga­ret en een drank­je – zij port, hij bier. Ze be­stel­den snacks bij de naast­ge­le­gen ca­fe­ta­ria.

Wat Nol­te zich voor­al her­in­nert van Henk en Jo­lan­da: ze wa­ren ont-zet-tend jo­vi­aal. „Ze klet­sten met ie­der­een en von­den al­les ge­wel­dig.” Op za­ter­dag de­den ze mee met het jaar­lijk­se be­ach­vol­ley­bal­toer­nooi in Tub­ber­gen. Ze droe­gen zelfs een shirtje met de naam van het ho­tel. Aan het eind van de week scho­ven ze aan bij de na­bor­rel.

Op zon­dag­avond, na een ver­blijf van ze­ven nach­ten, vroeg Nol­te zijn gas­ten of ze de re­ke­ning kon­den vol­doen. „Na­tuur­lijk”, had Henk ge­ant­woord. „Dan ga ik mor­gen even naar de bank, ik heb mijn pas­je na­me­lijk niet.” Vreemd, vond Nol­te. Zon­der pas kun je bij de bank toch ook niet veel? „Ik zei te­gen mijn col­le­ga’s: houd ze maar een beet­je in de ga­ten.”

Nie­mand wist wie ze wa­ren

Zijn arg­waan bleek te­recht. De vol­gen­de dag wa­ren Henk en Jo­lan­da ver­dwe­nen. Ze lie­ten slip­pers, een zon­ne­bril, een paar ou­de over­hem­den, een tan­den­bor­stel en een fles­je sham­poo ach­ter, en een brief­je met een adres in Ap­pel­scha. En de re­ke­ning: zes­tig bier, ne­gen­en­der­tig ro­de port, twaalf kof­fie, een glas huis­wijn, drie pa­tat, twee surf en turf, twee trio’s met saus, een sho­ar­ma­rol, een fri­kan­del spe­ci­aal, een be­re­hap, een loem­pi­a­me­nu, twee los­se loem­pia’s, twee ge­hakt­bal­len, een pa­ni­ni ham-kaas, een ge­meng­de sa­la­de, twee chee­se­bur­ger­me­nu’s met knof­look­saus in plaats van mayo, acht lo­gies met ont­bijt. 970 eu­ro en 40 cent, in to­taal.

Marc Nol­te reed naar Ap­pel­scha. Te­ver­geefs: ook daar wist nie­mand wie Henk en Jo­lan­da wa­ren. Na een paar we­ken na­men hij en zijn com­pag­non een be­slis­sing: op 13 au­gus­tus plaat­sten zij een op­roep op de Fa­ce­book­pa­gi­na van het ho­tel.

Henk en Jo­lan­da kre­gen 24 uur de tijd om zich te mel­den. „Mocht er geen con­tact op­ge­no­men wor­den met ons, dan zijn wij ge­nood­zaakt on­ze ca­me­ra­beel­den te ge­brui­ken om jul­lie op te spo­ren.” Een dag la­ter zet­te het ho­tel her­ken­ba­re fo­to’s van de ‘eet­pi­ra­ten’ on­li­ne. „Een prin­ci­pe­kwes­tie”, zegt Nol­te daar ach­ter­af over. „Ik kan het slecht heb­ben als men­sen on­eer­lijk zijn.”

En toen stort­re­gen­de het re­ac­ties. Uit heel het land kwa­men be­rich­ten van men­sen bij wie het duo toe­ge­sla­gen had. „Ik vrees dat dit stel ook in on­ze bed and break­fast in Ou­de Pe­ke­la is ge­weest”, schrijft Wil­lem Mo­le­ma on­der de op­roep op Fa­ce­book. „Eind fe­bru­a­ri dit jaar. Ver­dwe­nen zon­der te be­ta­len. 105 eu­ro. Don Vlas­meij­er uit Heem­ste­de noem­de hij zich. Ze kwa­men lo­pend aan. Lie­ten een tas ach­ter met een paar le­ge fles­sen, wat on­der­goed, een hal­ve zak chips, wat toi­let­ar­ti­ke­len en… een dil­do.”

No­toi­re be­drie­gers

Een pas­toor uit Em­men ver­telt dat de twee in zijn kerk aan geld pro­beer­den te ko­men met een zie­lig ver­haal. „De man had zich via in­ter­net goed in­ge­le­zen al­vo­rens een ge­sprek met mij te be­gin­nen. Kwam ver­ba­zing­wek­kend over­tui­gend over.”

‘Henk en Jo­lan­da’ blij­ken no­toi­re be­drie­gers. Jan V. en Jo­lan­da H., zo­als ze in het echt he­ten, zijn al sinds 2004 ac­tief. Het pro­gram­ma Op­ge­licht?! leg­de in 2009 een dos­sier aan over de ‘ker­kop­lich­ters’: „Ze fiet­sen al ja­ren kris­kras door Ne­der­land, langs schil­der­ach­ti­ge dorp­jes en over win­de­ri­ge dij­ken. Dit op­lich­ters­echt­paar laat een spoor van schul­den ach­ter bij ker­ken en slaap­ge­le­gen­he­den en weet zelfs de do­mi­nee op te lich­ten”, staat op de web­si­te van het pro­gram­ma.

In 2010 er­kent Jan V. in de recht­bank in Leeu­war­den dat hij zich schul­dig heeft ge­maakt aan 42 op­lich­tin­gen. Hij is dan al meer­de­re ke­ren voor soort­ge­lij­ke fei­ten tot for­se ge­van­ge­nis­straf­fen ver­oor­deeld. Vol­gens des­kun­di­gen lijdt V. aan een „ge­meng­de per­soon­lijk­heids­stoor­nis” met ob­ses­sief com­pul­sie­ve, nar­cis­ti­sche, ont­wij­ken­de en an­ti­so­ci­a­le ken­mer­ken. Hij heeft een on­der­ont­wik­keld in­le­vings­ver- mo­gen en gaat pro­ble­men uit de weg. De recht­bank acht hem ver­min­derd toe­re­ke­nings­vat­baar. Hij krijgt tbs met voor­waar­den, wat in­houdt dat hij niet ge­dwon­gen wordt ver­pleegd maar zich wel aan al­ler­lei af­spra­ken moet hou­den.

Jo­lan­da H. werd, zo­veel is ze­ker, in 2004, 2005, 2006 en 2008 voor ‘vals­heids­de­lic­ten’ ver­oor­deeld. Zij is vol­gens de rech­ter wel vol­le­dig aan­spra­ke­lijk, al func­ti­o­neert ze ver­stan­de­lijk „op be­ne­den ge­mid­deld ni­veau”. Ze is la­biel en stelt zich af­han­ke­lijk op, is ge­ble­ken uit psy­cho­lo­gisch on­der­zoek. Haar echt­ge­noot heeft een gro­te in­vloed op haar.

In 2008 krijgt Jo­lan­da H. een ge­van­ge­nis­straf van 42 maan­den, waar­van 6 maan­den voor­waar­de­lijk, met een proef­tijd van 2 jaar. Te­gen de re­clas­se­ring zegt ze dat ze graag wil ver­an­de­ren, maar die ver­wacht dat ze on­der in­vloed van haar man zal re­ci­di­ve­ren.

De laat­ste stroop­tocht van Jan V. en Jo­lan­da H., in­mid­dels 63 en 54 jaar, ein­digt

een paar da­gen na­dat Ho­tel Mar­cant hun fo­to deelt. Op een po­li­tie­bu­reau in As­sen geeft het stel zich­zelf op 16 au­gus­tus aan. De­ze dins­dag wordt hun zaak in­hou­de­lijk be­han­deld, de af­ge­lo­pen maan­den heb­ben Jan en Jo­lan­da in voor­ar­rest ge­ze­ten.

De­zelf­de werk­wij­ze

Het Open­baar Mi­nis­te­rie schat de scha­de dit keer op zo’n 20.000 eu­ro. Er is ruim zes­tig keer aan­gif­te ge­daan, zegt een woord­voer­der. „Soms leen­den ze 50 of 100 eu­ro, soms lie­pen de kos­ten op om­dat ze lan­ge­re tijd in een ac­com­mo­da­tie ver­ble­ven.”

Wat op­valt: de werk­wij­ze van het stel is al die ja­ren het­zelf­de ge­ble­ven. Ze kie­zen voor een bed and break­fast of an­de­re klein­scha­li­ge va­kan­tie­ac­com­mo­da­tie, win­nen het ver­trou­wen van de uit­ba­ter, en gaan er dan vlak voor de af­ge­spro­ken ver­trek­dag zon­der te be­ta­len van­door. Om niet di­rect arg­waan te wek­ken, la­ten ze vaak een kle­ding­stuk ach­ter. Ook kerk­ge­noot­schap­pen blij­ven een fa­vo­riet doel­wit: met de smoes dat ze hun bank­pas­sen ver­ge­ten zijn, le­nen de twee geld dat nooit wordt te­rug­be­taald. Re­gel­ma­tig ach­ter­ha­len ze via in­ter­net per­soon­lij­ke in­for­ma­tie over hun slacht­of­fers.

„Ze bou­wen hun ver­haal zorg­vul­dig op”, zegt Johan van Dalf­sen. ‘Jan en Jo­lan­da uit Heem­ste­de’ lo­geer­den sep­tem­ber 2017 een week in zijn bed and break­fast in Mep­pel, een blok­hut in de tuin. „Mee­stal kwa­men ze ’s avonds nog even op de ve­ran­da zit­ten om de dag door te ne­men. Toen ze met ons had­den mee­ge­ge­ten, kwam Jo­lan­da de vol­gen­de dag met een doos bon­bons aan.”

Ook in Mep­pel ver­dwe­nen de twee zon­der af te re­ke­nen. Dit keer na­men ze ook de fiet­sen van hun gast­heer en gast­vrouw mee. „Je voelt je zo be­du­veld: de he­le week eten en drin­ken ze met je mee, je ver­trouwt ze… Het zijn ge­woon to­neel­spe­lers.”

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.