Na de sto­men­de seks ging Geert z’n col­le­ga stal­ken

NRC Handelsblad - - Binnenland - Wub­by Luy­en­dijk

In ka­mer 6 lie­ten ‘Henk en Jo­lan­da’ on­der meer slip­pers en een zon­ne­bril ach­ter, waar­door het leek als­of ze te­rug zou­den ko­men. et po­li­tie­dos­sier leest als het script van een por­no­film. Met twee col­le­ga’s van een in­stal­la­tie­be­drijf in de hoofd­rol. Hij mon­teur, ge­trouwd, een ge­zin; zij re­cep­ti­o­nis­te en al­leen­staan­de moe­der van twee doch­ters. Als bij haar thuis in Aal­den in Dren­the de ver­war­ming is uit­ge­val­len, komt hij die ma­ken. Ze heb­ben sto­men­de seks en stu­ren el­kaar fo­to’s. Li­chaam­snaakt, dil­do, da­mes­slip met man­nen­vocht.

Maar dan ont­dekt de ee­ga de af­fai­re. Mon­teur Geert ver­telt dat hij wil stop­pen, maar uit­ein­de­lijk zet zijn min­na­res er op 5 april 2018 een punt ach­ter. Hij denkt dat zij een an­der heeft en maakt haar uit voor „vie­ze kan­ker­hoer”. Tot­dat hij spijt krijgt. Hij belt, appt, stuurt be­rich­ten via Fa­ce­book en pro­beert ook via ou­ders en vrien­din­nen tot haar door te drin­gen.

De re­cep­ti­o­nis­te heeft dan al bij de po­li­tie aan­gif­te ge­daan van stal­king. Over­spe­li­ge werd ver­dach­te, min­na­res slacht­of­fer. Als Geert blijft bel­len en ap­pen en zich op­houdt bij haar huis, voert de po­li­tie „een stop­ge­sprek” met de mon­teur. Maar ook „even daar­na” blijft Geert, be­kent hij te­gen­over de po­li­tie­rech­ter, aan­drin­gen op con­tact.

Ook zou hij tien­tal­len drei­ge­men­ten heb­ben ver­stuurd, be­weert de re­cep­ti­o­nis­te. Ano­niem, van­af niet ge­tra­ceer­de mail­adres­sen en pre­paid­te­le­foons. Als zij niet zou be­ta­len, dreig­de de af­zen­der fo­to’s pu­bliek te ma­ken, on­der meer via de school van haar doch­ters. „We heb­ben nog een fij­ne fo­to van je met van die lek­ke plat­te ban­den van je in de dou­che. En wat van je paar­se vriend.” Ge­volgd door een emo­ti­con van een vuur­wa­pen en de bood­schap: „Je mag je vriend­jes ook in­scha­ke­len hoor, daar heb­ben we een ver­ras­sing voor.”

Dit is een po­ging om ie­mand geld af­han­dig te ma­ken, oor­deelt de of­fi­cier, „door te drei­gen een ge­heim open­baar te ma­ken”. Het gaat om chan­ta­ge zo­als be­doeld in ar­ti­kel 317 lid 2 van het Wet­boek van Straf­recht. Op­ge­teld bij het feit dat „me­neer ne­gen maan­den lang op­zet­te­lijk en we­der­rech­te­lijk in­breuk heeft ge­pleegd op ie­mands per­soon­lij­ke le­vens­sfeer” eist hij 210 uur werk­straf en een voor­waar­de­lij­ke cel­straf van drie maan­den. Met drie jaar proef­tijd „want dit zit heel diep”.

Wat vindt u hier­van, wil po­li­tie­rech­ter Mon­te van Ca­pel­le we­ten.

„Ik heb geen ra­re be­rich­ten ge­stuurd”, ant­woordt de mon­teur.

Maar de po­li­tie heeft de drei­ge­men­ten on­der­zocht, werpt de rech­ter te­gen, en het slacht­of­fer zegt dat het uw taal­ge­bruik is en al­leen u haar in­tie­me de­tails kent. Geert: „Ze kan wel meer zeg­gen. Ik ben niet ver­ant­woor­de­lijk.”

Hol­ly­wood

De re­cep­ti­o­nis­te is er ook. Ze heeft een week­end on­der­ge­do­ken ge­ze­ten, ver­telt ze in haar slacht­of­fer­ver­kla­ring. „Geert is een ge­stoor­de man”, zegt ze. „ Hij ver­stik­te me. Ter­wijl de mei­den bo­ven la­gen te sla­pen, zat hij met een pi­stool aan zijn broek­riem in de stoel. Toen ik het had uit­ge­maakt, stond hij met mes­sen op de stoep. Ik was doods­bang voor hem.”

De ver­dach­te kan zich niet lan­ger in­hou­den: „Ik heb haar nooit be­dreigd. Niet met een mes, niet met een wa­pen.” Hap­pend naar adem: „Me­vrouw moet naar Hol­ly­wood gaan.”

Di­rect sneert de po­li­tie­rech­ter te­rug, hij was in een vo­rig le­ven hoofd­of­fi­cier van het par­ket Noord-Ne­der­land: „Dit wil ik niet ho­ren. U mis­draagt zich hier op een

Ho­tel Mar­cant in Tub­ber­gen.

Mon­te van Ca­pel­le po­li­tie­rech­ter he­le ver­ve­len­de ma­nier.” Hij ver­heft zijn stem, de zweep gaat er­over: „We heb­ben er­over ge­dubd de­ze zaak door te ver­wij­zen naar de meer­vou­di­ge ka­mer. Uit de stuk­ken blijkt een zeer for­se ver­den­king te­gen u. Hier lus­ten de hon­den geen brood van.” Staat de straf al vast? Ad­vo­caat Wil­lem Schoo eist vrij­spraak. Be­wijs voor af­per­sing of chan­ta­ge ont­breekt, be­toogt hij. Dat het slacht­of­fer in de ano­nie­me be­rich­ten de hand van Geert her­kent, doet hij af als „een ge­dach­ten­spin­sel. Het is ook bin­nen het be­drijf be­kend dat me­vrouw plat­te bor­sten heeft.” Even­min heeft zijn cli­ënt de­ze vrouw ne­gen maan­den lang ge­stalkt. Tot ver in maart app­ten ze als ge­lief­den, over seks en de doch­ters, dat heeft de po­li­tie zelf vast­ge­steld. De raads­man: „Pas na 5 april heeft mijn cli­ënt her­haal­de­lijk te­le­foon­tjes ge­pleegd en ap­pjes ge­stuurd om­dat hij iets naars had ge­zegd en dat wil­de uit­pra­ten.”

De ver­dach­te krijgt het laat­ste woord, maar hij heeft „niks toe te voe­gen”. Mon­teur Geert krijgt een werk­straf van 50 uur en een maand voor­waar­de­lij­ke ge­van­ge­nis­straf met een proef­tijd van drie jaar en mag net zo­lang het dorp van zijn ex niet in. De po­li­tie­rech­ter acht een maand stal­king be­we­zen, voor de chan­ta­ge ont­breekt be­wijs. Streng: „Dat zegt niks over mijn over­tui­ging. Het ligt zeer voor de hand dat u het was, al­leen kan ik dat net niet be­wij­zen.”

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.