MEESTERMANIPULATOR DEEL 2

KROON­GE­TUI­GE LIN­DA KA­SA­BI­AN VOORZAG DE STAAT VAN VOL­DOEN­DE KRUIT, MAAR DE VOORT­DU­REN­DE ME­DIA-AAN­DACHT EN UIT­SPRA­KEN VAN PRE­SI­DENT NIXON DREIGDEN DE HE­LE ZAAK TE LA­TEN ONTPLOFFEN.

Real Crime (Netherlands) - - INHOUD - TEKST MAR­TYN CONTERIO

Het zag er­naar uit dat Manson de dans zou ont­sprin­gen, ge­luk­kig gaf de­ze ge­tui­ge de aan­kla­gers vol­doen­de mu­ni­tie voor een ver­oor­de­ling.

Voor Ame­ri­ka be­gon het nieu­we de­cen­ni­um met een ver­schrik­ke­lij­ke ka­ter. De re­vo­lu­tie van de te­gen­cul­tuur was in rook op­ge­gaan; de Sum­mer of Lo­ve was dood en be­gra­ven. In au­gus­tus 1970 be­reik­te het pro­ces te­gen Char­les Manson een kri­tie­ke fa­se in de Hall of Jus­ti­ce van Los An­ge­les. De be­richt­ge­ving in de me­dia werd nog in­ten­sie­ver. Het da­ge­lijk­se spek­ta­kel van Manson en zijn me­de­ge­daag­den bleef het pu­bliek te­ge­lij­ker­tijd fas­ci­ne­ren en af­sto­ten. Manson be­raam­de een plan waar­in zijn dis­ci­pe­len At­kins, Kren­win­kel en Van Hou­ten de klap­pen voor hem op­vin­gen, waar­door hij zelf — als hun ge­lief­de lei­der — vrij­uit zou gaan. Scott Bonn, his­to­ri­cus en Manson-ken­ner, merkt op hoe de con­stan­te schijn­wer­pers Mansons ego lie­ten groei­en: “Hij ge­noot van de aan­dacht. Zo van, ‘Kijk mij eens, ik ben de Be­lang­rij­ke Man. Ik ben Char­les Manson. Ik sta in het mid­del­punt van ie­ders be­lang­stel­ling.’ Hij ge­droeg zich als een rockster.”

Maar de hel brak los toen door de be­richt­ge­ving over het pro­ces dat­zelf­de pro­ces dreig­de te mis­luk­ken. De woor­den die tij­dens een pers­con­fe­ren­tie en pas­sant uit de mond van toen­ma­lig pre­si­dent Ri­chard Nixon rol­den, wa­ren daar­bij nog eens olie op het vuur. “De ver­de­di­ging eis­te dat de zaak niet-ont­van­ke­lijk werd ver­klaard. Ze hiel­den een krant om­hoog en zei­den, ‘Nixon zegt dat Manson schul­dig is’, maar de rech­ter ver­wierp de eis. Er was zo veel aan­dacht voor dit pro­ces, dat Nixons op­mer­king bij­na on­ver­mij­de­lijk was.”

Ri­chard Nixon, de 37ste pre­si­dent van de Ver­e­nig­de Sta­ten — zelf een voor­ma­lig ad­vo­caat — be­ging een mo­nu­men­ta­le blun­der. Hoe­wel niet te ver­ge­lij­ken met het Wa­ter­ga­te­schan­daal dat zijn pre­si­den­ti­ë­le car­ri­è­re zou be­ëin­di­gen, dreig­de zijn op­mer­king over het Manson-pro­ces de he­le zaak te tor­pe­de­ren, waar­door de schul­di­ge on­ge­straft zou blij­ven. Nixon nam geen blad voor de mond: Manson en de an­de­ren wa­ren “di­rect of in­di­rect schul­dig aan acht zin­lo­ze moor­den.” Ver­vol­gens zei hij, “In de me­dia kwam hij naar vo­ren als een fas­ci­ne­ren­de fi­guur met een gro­te aan­trek­kings­kracht op de jon­ge men­sen die hij bij zijn ac­ties had be­trok­ken.”

Nixon maak­te de­ze spon­ta­ne op­mer­king tij­dens een con­fe­ren­tie over mis­daad­be­strij­ding in Den­ver, Co­lo­ra­do. Ter­wijl de nieuws­wol­ven weg­ren­den om hun be­rich­ten over Nixons ex­plo­sie­ve ver­kla­ring door te ge­ven, wist de staf van het Wit­te Huis met­een dat de pre­si­dent een ern­sti­ge fout had be­gaan. Er ging snel een pers­be­richt uit dat stel­de dat Nixon zich had ver­spro­ken. Hij had — na­tuur­lijk — ge­woon het woord­je ‘ver­meen­de’ ver­ge­ten toen hij over de zaak sprak. In an­de­re woor­den: ‘Geen zor­gen, men­sen.’

“EDELACHTBARE, DE PRE­SI­DENT ZEGT DAT WE SCHUL­DIG ZIJN, DUS WAAR­OM ZOU­DEN WE HET PRO­CES VOORTZETTEN?”

Nixon was over Manson be­gon­nen ter­wijl hij uit­ge­breid sprak over de mo­re­le di­lem­ma’s en wan­or­de van de hui­di­ge tijd. In we­zen haat­te hij flo­wer­po­wer en hip­pies. Hij vond dat zij de af­ta­ke­ling van de sa­men­le­ving ver­per­soon­lijk­ten en de ge­zon­de Ame­ri­kaan­se waar­den be­dreig­den. Hij bracht naar vo­ren dat wes­terns de tand des tijds had­den door­staan dank­zij hun een­dui­dig­heid en hel­de­re nor­men en waar­den. De re­pu­bli­kein zei ver­der dat het aan de pers en het Ame­ri­kaan­se volk was om er­voor te zor­gen dat de so­ci­a­le struc­tuur en het ge­loof in het rechts­sys­teem over­eind ble­ven. “On­schul­di­ge men­sen zul­len lij­den, maar be­lang­rij­ker is dat ook de schul­di­gen zul­len lij­den. Want in een sa­men­le­ving zon­der wet­ten wor­den de schul­di­gen niet be­recht.”

Nixons op­mer­kin­gen brach­ten het pro­ces in ge­vaar. Rech­ter Ol­der riep de vier ad­vo­ca­ten en de open­ba­re aan­kla­gers Vin­cent Bu­gli­o­si en Aa­ron Sto­vitz bij el­kaar. Hij ver­wierp het plei­dooi voor niet-ont­van­ke­lijk­heid, maar nam wel maat­re­ge­len: de ju­ry­le­den moch­ten van­af dat mo­ment noch tv kij­ken, noch kran­ten le­zen. Ir­ving Ka­na­rek, die Manson ver­te­gen­woor­dig­de, vroeg de rech­ter of hij de ju­ry mocht on­der­vra­gen om er­ach­ter te ko­men wat zij van Nixons blun­der had­den mee­ge­kre­gen. Dit werd ook ge­wei­gerd. De dag daar­na deed de ver­de­di­ging de vol­gen­de zet: ze stop­te Manson een bin­nen­ge­smok­kel­de och­tend­edi­tie van de LA Ti­mes toe. Hij hield die voor de ju­ry om­hoog. “Manson schul­dig, be­weert Nixon”, schreeuw­de de kran­ten­kop. “Edelachtbare, de pre­si­dent zegt dat we schul­dig zijn, dus waar­om zou­den we het pro­ces voortzetten?” was de vraag van At­kins, Kren­win­kel en Van Hou­ten.

Ju­ni 1970: Start pro­ces & Hel­ter Skel­ter

Film­ma­ker Ro­man Po­lan­ski ver­tel­de de re­cher­cheurs, die de dood van zijn vrouw en on­ge­bo­ren zoon on­der­zoch­ten, dat de drijf­veer ach­ter het bloed­bad in Cie­lo Dri­ve in geen en­kel stan­daard­plaat­je pas­te. Hij zei te­gen in­spec­teur Earl Dee­mer: “Als ik naar een mo­tief zocht, zou ik zoe­ken naar iets wat ver­ge­zocht lijkt.” Po­lan­ski kreeg ge­lijk.

Met de moor­den wil­de Manson een ras­sen­oor­log tus­sen Afro-ame­ri­ka­nen en blan­ke Ame­ri­ka­nen uit­lok­ken en zo het be­gin van de apo­ca­lyps ont­ke­te­nen. En dat was niet al­leen een am­bi­ti­eus, maar ze­ker ook een ‘ver­ge­zocht’ plan. Toen Vin­cent Bu­gli­o­si het pro­ces te­gen Manson en de moor­de­naars voor­be­reid­de, kwam hij er­ach­ter dat Manson stee­vast men­sen uit­zocht die hij als in­stru­ment kon ge­brui­ken. De woor­den ‘Hel­ter Skel­ter’ do­ken her­haal­de­lijk op en leid­den tot een schok­ken­de ont­dek­king. Het was de co­de­naam voor een plan dat door een se­rie ont­wrich­ten­de ge­beur­te­nis­sen — moor­den, oor­log en maat­schap­pe­lij­ke on­rust — so­ci­a­le cha­os in het land wil­de ver­oor­za­ken.

Een be­lang­rij­ke aan­wij­zing wa­ren de woor­den ‘Hel­ter Skel­ter’ die Kren­win­kel op de koel­kast van de La­bi­an­ca’s had ge­schre­ven. “Ge­woon non­sens”, dacht de po­li­tie van Los An­ge­les aan­van­ke­lijk. Maar Bu­gli­o­si be­gon te ver­moe­den dat ‘Hel­ter Skel­ter’ voor Manson en zijn vol­ge­lin­gen wel iets be­te­ken­de.

Het on­der­zoek maak­te een gro­te sprong voor­waarts toen re­cher­cheurs ont­dek­ten dat ook op een deur op de Spahn Ranch de woor­den ‘Hel­ter Skel­ter’ ge­kalkt ston­den. Want waar­om zou­den die woor­den zo­wel op de koel­kast van de La­bi­an­ca’s als op een deur in de Spahn Ranch staan, als er geen con­nec­tie was? Ver­der werd het pistool dat waar­schijn­lijk voor de Ta­te-moor­den was ge­bruikt, te­rug­ge­von­den door een jon­gen in Sher­man Oaks. De­ze jon­gen, Ste­ven Weiss, had van po­li­tie­se­ries op de tv ge­leerd dat hij een even­tu­eel be­wijs­stuk voor­zich­tig moest be­han­de­len om geen vin­ger­af­druk­ken te wis­sen … was zijn va­der ook maar zo ver­stan­dig ge­weest; die pak­te het wa­pen vol vast en vuur­de er zelfs mee. In het huis van Ta­te-po­lan­ski wer­den vin­ger­af­druk­ken ge­von­den die match­ten met die van Kren­win­kel en Wat­son.

Het pro­ces be­gon in ju­ni 1970 met een ju­ry die be­stond uit ze­ven man­nen en vijf vrou­wen. De se­lec­tie van de ju­ry­le­den had vijf we­ken ge­duurd en was moei­zaam ge­weest; er wa­ren 141 po­ten­ti­ë­le ju­ry­le­den on­der­vraagd. En de uit­ein­de­lij­ke ju­ry­le­den zou­den veel lan­ger dan ver­wacht, maar liefst 225 da­gen, in af­zon­de­ring moe­ten door­bren­gen.

In een po­ging om te voor­ko­men dat de Manson-grou­pies en an­de­re sto­ren­de ele­men­ten de rechts­gang zou­den be­lem­me­ren, werd el­ke vol­ge­ling van de sek­te ge­dag­vaard. Hier­door kon­den ze uit de rechts­zaal wor­den ge­weerd. Bu­gli­o­si had al­le ver­trou­wen in zijn stra­te­gie. Op de eer­ste dag van het pro­ces zou hij zijn zaak in krach­ti­ge be­woor­din­gen pre­sen­te­ren, de ju­ry­le­den voor zich win­nen en hen over­tui­gen van de gru­we­lijk­heid van de moor­den. De zaak zou in kor­te tijd be­klon­ken zijn. Maar toen slaag­de Manson er op de een of an­de­re ma­nier in om een ‘X’ in zijn voor­hoofd te kras­sen. Het luk­te hem om hier­mee de me­dia-aan­dacht van de kern van de zaak af te lei­den, pre­cies wat Bu­gli­o­si had ge­vreesd. On­der­tus­sen in­ter­pre­teer­de een Fa­mi­ly-lid bui­ten de rechts­zaal de X als een sta­te­ment: “Jul­lie heb­ben het mon­ster ge­scha­pen. Ik ben niet een van jul­lie ... Ik heb mij­zelf uit jul­lie we­reld weg­ge­krast.” Bin­nen de kort­ste ke­ren kras­ten ook Fa­mi­ly-le­den en de an­de­re gedaagden een X in hun voor­hoofd. Het werd dui­de­lijk dat het de be­doe­ling was om zo­veel mo­ge­lijk pu­bli­ci­teit te ge­ne­re­ren.

Manson was er­op uit om zijn me­de­ge­daag­den hun ei­gen graf te la­ten gra­ven, zo­dat hij bij ge­brek aan over­tui­gend be­wijs vrij­uit zou gaan. De meestermanipulator ver­klaar­de dat hij niets van de moor­den wist: “De­ze kin­de­ren wa­ren op zoek naar zich­zelf”, be­weer­de Manson. “Wat zij de­den, als ze het al heb­ben ge­daan, is hun ei­gen ver­ant­woor­de­lijk­heid. Dat moe­ten ze zelf maar aan u uit­leg­gen.”

Via zijn hand­lan­gers bleef Manson op de vrou­wen re­ke­nen. Zij kre­gen de op­dracht om schuld te be­ken­nen en de naam van hun ‘Heer en Ver­los­ser’ vrij te plei­ten. Dit zou­den ze doen door de recht­bank te ver­tel­len dat Manson niet bij de moor­den op Ta­te en La­bi­an­ca be­trok­ken was ge­weest. Hij had die he­le nacht op de Spahn Ranch ge­sla­pen en kon dus niet heb­ben mee­ge­daan.

Maar Mansons plan om de jon­ge vrou­wen voor de moor­den op te la­ten draai­en, had één groot hi­aat. “Manson werd ver­oor­deeld voor di­rec­te moord, als­of het hij zelf had ge­daan, maar in fei­te was het moord in op­dracht”, legt Scott Bonn uit. “De vrou­wen vorm­den als het wa­re zijn wa­pen. Zij

han­del­den in Mansons naam. Hier is een an­der voor­beeld. In 1990 in­ter­view­de ik Pa­me­la Smart, een jon­ge vrouw die op een mid­del­ba­re school werk­te. Ze had een af­fai­re met een vijf­tien­ja­ri­ge jon­gen. Ze ver­leid­de hem. Ze kreeg de jon­gen en zijn vrien­den zo ver dat ze haar echt­ge­noot ver­moord­den. Vier vijf­tien­ja­ri­ge jon­gens die in haar naam han­del­den. Dat is moord in op­dracht. De jon­gens wer­den uit­ein­de­lijk al­leen ver­oor­deeld voor be­trok­ken­heid bij de moord, om­dat ze min­der­ja­rig wa­ren. De vrouw werd ver­oor­deeld voor de moord zelf, ook al was ze er niet bij ge­weest. Net als Manson werd ze schul­dig be­von­den.”

Ka­sa­bi­an in de ge­tui­gen­bank

“Ik ge­loof ab­so­luut in de waar­heid en ik ge­loof dat de waar­heid ge­zegd moet wor­den”, zei Lin­da Ka­sa­bi­an toen Bu­gli­o­si haar vroeg waar­om zij wil­de ge­tui­gen. Bu­gli­o­si schrok zich wild toen hij zag wat Ka­sa­bi­an aan­had — een wij­de, sjo­fe­le jurk waar­door ze er­uit­zag als een hip­pie. Het pro­ces werd even stop­ge­zet en haar ad­vo­caat Ga­ry Fleisch­mann ging op zoek ging naar een an­de­re jurk. Na­dat ze zich had ver­kleed, was het tijd om plaats te ne­men in de ge­tui­gen­bank. Ka­sa­bi­an zou acht­tien da­gen uit­leg­gen hoe Manson men­sen on­der con­tro­le hield en ma­ni­pu­leer­de, en hoe die paar af­schu­we­lij­ke nach­ten recht­streeks wa­ren voort­ge­vloeid uit Mansons be­slis­sin­gen en in­struc­ties. Aan­van­ke­lijk ke­ken Manson en zijn me­de­ge­daag­den haar drei­gend aan om haar van haar stuk te bren­gen. Ze kre­gen er haar me­de­lij­den­de blik voor te­rug.

Ka­na­rek, die be­kend­stond om zijn ver­tra­gings­tac­tie­ken, te­ken­de met­een be­zwaar aan te­gen Ka­sa­bi­an. Hij ver­klaar­de haar vol­ko­men on­ge­schikt als ge­tui­ge. Ze zou “in­com­pe­tent” en “krank­zin­nig” zijn. Bu­gli­o­si was woest en eis­te dat Ka­na­rek schul­dig werd be­von­den aan min­ach­ting van het hof. Hoe­wel rech­ter Ol­der ook vond dat Ka­na­rek op­zet­te­lijk “be­le­di­gend” was, gaf hij de grif­fier al­leen maar de op­dracht om het be­zwaar te ne­ge­ren.

Ka­na­rek wor­stel­de door met zijn luk­ra­ke aan­pak van de ver­de­di­ging, als­of hij al zijn ken­nis van het Ca­li­for­ni­sche recht uit tv-pro­gram­ma’s had op­ge­pikt. Hij ver­tel­de het hof dat hij een ge­tui­ge zou op­roe­pen die ver­klaar­de dat Ka­sa­bi­an onbetrouwbaar was, om­dat ze drie­hon­derd keer lsd had ge­bruikt. Hij zei dat haar her­se­nen be­scha­digd wa­ren en dat ze

al­leen maar on­zin uit­kraam­de. Bu­gli­o­si speel­de het slim. Hij bracht naar vo­ren dat Ka­sa­bi­an in een eer­der sta­di­um had be­loofd om te ge­tui­gen in ruil voor een immuniteitsdeal. Ka­na­rek maak­te be­zwaar en vroeg om het pro­ces niet-ont­van­ke­lijk te ver­kla­ren. Bu­gli­o­si hoef­de maar adem te ha­len of zijn ri­vaal gooi­de al een “Be­zwaar, edelachtbare!” in de strijd. La­ter zou Bu­gli­o­si Ka­na­reks eeu­wi­ge lied­je be­la­che­lijk ma­ken in zijn best­sel­ler Hel­ter Skel­ter. “Hij schoot met ha­gel — ‘stu­rend en sug­ges­tief’; ‘on­ge­grond’; ‘con­clu­sie en ge­ruch­ten’ — in de hoop dat één ko­gel iets zou ra­ken.”

Ka­na­rek deed een bij­zon­der on­han­di­ge zet toen hij fo­to’s van de plaats van de­lict aan Lin­da Ka­sa­bi­an liet zien. Hij hield een fo­to van Sha­ron Ta­tes le­ven­lo­ze li­chaam op, maar had niet op Kasabians ge­schok­te re­ac­tie ge­re­kend. “O mijn God!”, riep ze uit. Ze toon­de hier­mee haar men­se­lij­ke kant, het be­rouw van een per­soon die een vre­se­lij­ke fout wil recht­zet­ten. Ka­na­reks wan­ho­pi­ge po­ging had een ave­rechts ef­fect. Ka­sa­bi­an was na­me­lijk nooit in het huis aan de Cie­lo Dri­ve ge­weest en had de li­cha­men van Jay Se­bring en Ta­te nooit ge­zien. Ze zag het al­le­maal voor het eerst en de beel­den sterk­ten haar al­leen maar in haar be­sluit. Ze gaf we­der­om blijk van schuld­ge­voel toen ze de ver­dach­ten vroeg hoe zij in he­mels­naam zul­ke bar­baar­se din­gen had­den kun­nen doen. Op dat mo­ment zag het ver­de­di­gen­de advocatenteam in dat Ka­na­rek be­zig was hun zaak flink te be­scha­di­gen. De ju­ry zag de fo­to’s im­mers ook en kreeg een goe­de in­druk van de wreed­heid van de moor­den. Manson was woest op Ka­na­rek.

Lin­da was de ene dag on­ze­ker en vaag, de an­de­re on­ver­murw­baar, maar in de loop van de bij­na drie we­ken be­schreef ze hoe Manson elk as­pect van hun da­ge­lijk­se le­ven con­tro­leer­de. “Manson was vroe­ger een pooi­er en hij wist hoe hij lang­zaam maar ze­ker men­sen in zijn macht kon krij­gen, voor­al vrou­wen”, merkt Scott Bonn op. “Hij werd hun we­reld, het mid­del­punt van hun he­le be­staan. Hij bood hun een thuis en lief­de — of wat hij daar­on­der ver­stond. Hij be­scherm­de hen en het wa­ren na­tuur­lijk be­scha­dig­de vrou­wen ... hij zocht vrou­we­lij­ke ver­schop­pe­lin­gen uit.”

KA­NA­REK EN ZIJN ADVOCATENTEAM WIL­DEN KA­SA­BI­AN ZO ONBETROUWBAAR MO­GE­LIJK AFSCHILDEREN.

Tex Wat­son was Mansons rech­ter­hand en voel­de zich, zo­als Bonn uit­legt: “Een be­lang­rijk man. Hij had seks met al­le meis­jes en hij smul­de er­van. Je zou kun­nen zeg­gen dat Manson de zwak­ke plek­ken van men­sen goed be­greep. Hij stel­de hun be­hoef­ten vast en ge­bruik­te die in zijn ei­gen voor­deel. Het geeft een idee van hoe diep hij in hun hoof­den was door­ge­dron­gen. Hij had hen in echt in zijn ban. Hij stuur­de ze bood­schap­pen, ver­tel­de wat ze moesten doen om tu­mult te­weeg te bren­gen, en­zo­voort, maar het feit dat ze be­reid wa­ren te doen wat hij zei ... het ver­baast me niet. Zij wa­ren ge­woon zijn ei­gen­dom.”

Manson ver­an­der­de zijn vol­ge­lin­gen in zom­bies: “Hij deed dat door een com­bi­na­tie van drugs, iso­le­ment en seks. Hij schiep een ge­loofs­sys­teem door een ein­de­lo­ze stroom van her­ha­lin­gen. Al­les wat ze te ho­ren kre­gen, was “Hel­ter Skel­ter” en Mansons vi­sie op de we­reld, steeds op­nieuw. Her­sen­spoe­ling, iso­le­ment, psy­cho­lo­gi­sche ma­ni­pu­la­tie — de ef­fec­ten ont­ston­den niet van de ene op de an­de­re dag. Als je kijkt naar men­sen die een sek­te over­le­ven, dan gaan er ja­ren, soms een heel le­ven, over­heen voor­dat de scha­de is her­steld.”

Ka­na­rek en zijn advocatenteam wil­den Ka­sa­bi­an zo onbetrouwbaar mo­ge­lijk afschilderen. Het drugs­ar­gu­ment had haar ima­go niet de ge­hoop­te scha­de toe­ge­bracht, dus gooi­den ze het op haar sek­su­e­le ver­le­den en lsd-ge­bruik. Ka­sa­bi­an gaf toe dat ze met zo­wat el­ke man op de ranch seks had ge­had, op be­vel van Manson. Ze er­ken­de ook dat ze re­gel­ma­tig lsd had ge­bruikt, zo’n vijf­tig keer in to­taal. Maar ze be­weer­de dat ze van­af drie maan­den voor de moor­den clean was ge­weest. Ka­ra­nek en de an­de­re ad­vo­ca­ten maak­ten het Ka­sa­bi­an heel las­tig in de ge­tui­gen­bank. Was ze die avond on­der in­vloed van drugs ge­weest? Was ze zo high ge­weest dat ze fic­tie niet meer van wer­ke­lijk­heid had kun­nen on­der­schei­den? Ka­sa­bi­an kaats­te te­rug dat ze al­leen maar “on­der de in­vloed van Char­les” had ge­staan.

Op maan­dag 10 au­gus­tus on­der­te­ken­de rech­ter Ol­der Kasabians immuniteitsdeal. Drie da­gen la­ter wer­den al­le aan­klach­ten te­gen haar for­meel in­ge­trok­ken. Ze had van­af

de­cem­ber 1969 in een­za­me op­slui­ting ge­ze­ten, maar in te­gen­stel­ling tot de an­de­ren was ze ein­de­lijk vrij om een nieuw le­ven te be­gin­nen. De ge­tui­ge­nis van Ka­sa­bi­an be­te­ken­de een gro­te over­win­ning voor de open­ba­re aan­kla­ger.

Ja­nu­a­ri – april 1971: het von­nis

“De gedaagden zijn mu­ta­ties, mon­sters in men­sen­ge­daan­te”, zei Vin­cent in april 1971 te­gen de ju­ry. Hij was uit op de dood­straf voor het vier­tal in de be­klaag­den­bank. In ja­nu­a­ri 1971 was het oor­deel al ge­ge­ven, maar toen volg­de de straf­be­pa­ling nog. De ad­vo­ca­ten van At­kins, Kren­win­kel en Van Hou­ten be­na­druk­ten hun jon­ge leef­tijd en pro­beer­den hun ge­brek aan be­rouw te ver­doe­ze­len. Maar hun luid­ruch­ti­ge ver­to­nin­gen en bi­zar­re ge­drag in de rechts­zaal ston­den ie­der­een nog vers in het ge­heu­gen.

De ju­ry had twee­ën­veer­tig uur no­dig om tot ze­ven­en­twin­tig in­di­vi­du­e­le von­nis­sen te ko­men voor de ze­ven aan­klach­ten voor moord en sa­men­zwe­ring. De rechts­zaal puil­de uit van de be­wa­kers. Toen hij op 22 april de dood­straf kreeg, deed Manson weer een op­val­len­de uit­spraak: “Jul­lie heb­ben geen en­kel recht om mij te ver­oor­de­len! Nog niet de helft van jul­lie bij el­kaar is zo goed als ik!” Manson werd op be­vel van de rech­ter de zaal uit ge­sleept en naar de staats­ge­van­ge­nis San Quen­tin over­ge­bracht. Manson had el­ke mo­ge­lijk­heid aan­ge­gre­pen om de pro­ce­du­re te ver­sto­ren, maar zijn re­ac­tie op het von­nis maak­te dui­de­lijk dat hij be­sef­te dat het spel voor­bij was. Hij was een ver­oor­deeld man.

Op 19 april hoor­den Manson, At­kins, Kren­win­kel en Van Hou­ten hun von­nis aan. Rech­ter Ol­der vat­te het als volgt sa­men: “Ik ben het met de of­fi­cier van jus­ti­tie eens: als voor de­ze zaak geen dood­straf wordt ge­ge­ven, voor wel­ke dan wel?” Maar voor Manson was het nog niet voor­bij. Hij moest nog voor­ko­men voor de moor­den op Ga­ry Hin­man en Do­nald Shea. In de­cem­ber 1971 werd hij ook daar­voor ver­oor­deeld.

In fe­bru­a­ri 1971 ging Ca­li­for­nië ech­ter naar de stem­bus om over de af­schaf­fing van de dood­straf te stem­men. Voor ie­der­een die in de do­den­cel zat, zou de dood­straf wor­den om­ge­zet in le­vens­lang. Men zegt dat At­kins, Kren­win­kel en Van Hou­ten juich­ten toen ze het nieuws hoor­den. Manson trok weer aan het lang­ste eind. Hij kon het le­ven in de ge­van­ge­nis aan — hij was er prak­tisch op­ge­groeid. Bo­ven­dien zou­den ze na ze­ven jaar in aan­mer­king ko­men voor voor­waar­de­lij­ke in­vrij­heids­stel­ling.

“Ik denk dat je hard kunt ma­ken dat Manson het niet ver­dien­de ooit weer vrij te ko­men. Maar vol­gens mij is de straf voor de vrou­wen wel wat te streng ge­weest. Het lijdt geen twij­fel dat ze voor lan­ge tijd ach­ter de tra­lies moesten, maar ze had­den het niet ge­mak­ke­lijk ge­had. Ze wa­ren jong en kwets­baar en wer­den ook nog ge­ma­ni­pu­leerd”, zegt Bonn. Van Hou­ten, Kren­win­kel, Da­vis en Wat­son zit­ten nog steeds in de cel. Er zijn tal­lo­ze hoor­zit­tin­gen over voor­waar­de­lij­ke in­vrij­heids­stel­ling van de vrou­wen ge­weest, maar de suc­ces­sie­ve­lij­ke gou­ver­neurs van Ca­li­for­nië heb­ben die steeds te­gen­ge­hou­den. Susan At­kins stierf in 2009 aan her­sen­kan­ker zon­der ooit weer een voet bui­ten de ge­van­ge­nis te zet­ten. Vrij­la­ting op hu­ma­ni­tai­re gron­den werd haar ge­wei­gerd.

In au­gus­tus 2017 deed Van Hou­ten weer een ver­zoek tot vrij­la­ting op ba­sis van een re­cen­te wets­wij­zi­ging in Ca­li­for­nië. Per­so­nen die voor hun drie­ën­twin­tig­ste een moord heb­ben ge­pleegd, mo­gen een hoor­zit­ting bij de Su­pe­ri­or Court in Los An­ge­les aan­vra­gen. Daar­bij wordt be­ke­ken hoe hun jeugd en hun ver­keer­de keu­zes even­tu­eel tot het mis­drijf heb­ben kun­nen lei­den. Tij­dens de hoor­zit­ting op 6 sep­tem­ber 2017 werd Van Hou­ten een mo­del­ge­van­ge­ne ge­noemd. De pa­rool­com­mis­sie had po­si­tief ad­vies ge­ge­ven, om­dat ze niet lan­ger een be­drei­ging voor de sa­men­le­ving zou zijn. Haar ver­zoek tot voor­waar­de­lij­ke in­vrij­heids­stel­ling werd ech­ter op 19 ja­nu­a­ri 2018 ver­wor­pen.

Ook Bru­ce Da­vis ver­zocht om voor­waar­de­lij­ke in­vrij­heids­stel­ling, maar de gou­ver­neur van Ca­li­for­nië ver­wierp ook zijn ver­zoek. In 2010 werd Mansons ver­zoek om voor­waar­de­lij­ke in­vrij­heids­stel­ling voor de twaalf­de keer ge­wei­gerd.

Bij­na vijf­tig jaar heb­ben de moor­den door de Manson Fa­mi­ly en het daar­op­vol­gen­de pro­ces de Ame­ri­kaan­se cul­tuur be­ïn­vloed. Uit­ein­de­lijk gaf de sa­men­le­ving (voor­al de me­dia) Manson waar­naar hij zo ver­lang­de: de mo­ge­lijk­heid om zich be­lang­rijk te voe­len. Het was geen vluch­ti­ge faam die hij zich ver­wierf — zijn roem­ruch­te re­pu­ta­tie heeft hem over­leefd. Hij over­leed op 19 no­vem­ber 2017.

De moor­den door de Manson Fa­mi­ly heb­ben een gro­te in­vloed ge­had op een ge­ne­ra­tie, net zo­als de Viet­nam­oor­log, de Be­at­les en de moord op Ken­ne­dy. De rechts­za­ken wa­ren een me­dia­spek­ta­kel, voor­al het pro­ces rond de zaak Ta­te­la­bi­an­ca. Ir­ving Ka­ra­nek had geen on­ge­lijk toen hij het pro­ces be­schreef als “pu­blieks­ver­maak”. Het pro­ces mag dan op een cir­cus heb­ben ge­le­ken, het was een tra­ge­die. Zo­wel voor de slacht­of­fers en hun fa­mi­lie­le­den, als voor de vrou­wen die ten on­rech­te dach­ten dat Manson hun mes­si­as was.

On­der: Susan At­kins, Pa­tri­cia Kren­win­kel en Le­slie van Hou­ten: drie jon­ge vrou­wen, hun tie­ner­ja­ren nau­we­lijks ont­groeid, die door Manson ge­doemd wa­ren om de rest van hun le­ven ach­ter de tra­lies door te bren­gen.

Lin­da Ka­sa­bi­an tij­dens een pers­con­fe­ren­tie in au­gus­tus 1970, na­dat ze de immuniteitsdeal had ge­slo­ten. Ka­sa­bi­an was de kroon­ge­tui­ge van de open­ba­re aan­kla­ger.

Bo­ven: Aan­han­gers van de Manson Fa­mi­ly voor de Hall of Jus­ti­ce. Zij spra­ken met de me­dia en met voor­bij­gan­gers. Soms dreigden ze met uit­spra­ken als, “Pas maar goed op uw kin­de­ren, de dag des oor­deels is na­bij!”In­zet: Fa­mi­ly-le­den haal­den een pu­bli­ci­teits­stunt uit. Ze leg­den de 24 km tus­sen de Sun­set Strip en de Hall of Jus­ti­ce op hun knie­ën af. Zij ge­loof­den dat Manson de twee­de komst van Chris­tus be­li­chaam­de.

reeksEen zelf­ge­maak­te pos­ter met een en de woe­de die bood­schap­pen rond het pro­ces het ver­oor­zaak­te. On­der de hand­ge­schre­ven naar een krant be­rich­ten be­vindt zich een brief het pro­ces. die de spot drijft met de ju­ry en

Char­les ‘Tex’ Wat­son ar­ri­veert voor de ten­las­te­leg­ging van meer­de­re de­lic­ten. Wat­son was Mansons rech­ter­hand en werd voor zijn straf­zaak door Texas aan Ca­li­for­nië uit­ge­le­verd. Te­gen­over: Char­les Manson wordt door een ge­wa­pen­de be­wa­ker de rechts­zaal bin­nen ge­bracht. Hij lijkt meer op een door­s­neemis­da­di­ger dan op een sekteleider en ne­geert de aan­we­zi­ge ca­me­ra’s.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.