“HIJ ZEI DAT HIJ DEN­NIS HEETTE”

‘DEN­NIS’ SNEED DE KEEL VAN DE KLEI­NE JEN­NI­FER DOOR EN LIET HAAR VOOR DOOD ACH­TER. MAAR ZE OVER­LEEF­DE EN HAAR GE­HEU­GEN WAS CRU­CI­AAL BIJ HET VIN­DEN VAN DE MOOR­DE­NAAR.

Real Crime (Netherlands) - - DOORBRAAK - TEKST: CHAR­LES GINGER

Ach­ter­grond

In de nacht die haar le­ven voor­goed zou ver­an­de­ren, nam de klei­ne acht jaar ou­de Jen­ni­fer Schuett een lief be­sluit - dat haar bij­na fa­taal zou wor­den. Het was laat in de avond op 10 au­gus­tus 1990. Jen­ni­fer was bang voor het don­ker en sliep bij haar moe­der op de slaap­ka­mer. Om­dat ze schop­te in haar slaap, vroeg haar moe­der of ze toch in haar ei­gen bed wil­de gaan lig­gen. Ze ant­woor­de: “Ok, ik zal op mijn ei­gen ka­mer gaan sla­pen, maar al­leen om­dat ik van je hou mam”.

Jen­ni­fer her­in­ner­de zich la­ter dat ze haar lees­lamp­je aan­deed en be­sloot iets te gaan le­zen tot ze in slaap viel. Maar ze zou uit­ein­de­lijk niet lang vei­lig in haar bed blij­ven lig­gen. Toen ze wak­ker werd, had een vreem­de man haar in zijn ar­men en nam haar mee naar een au­to. Een­maal in de au­to zet­te de man haar op zijn schoot en pro­beer­de hij de steeds ban­ger wor­den­de Jen­ni­fer er wan­ho­pig van te over­tui­gen dat hij ei­gen­lijk een po­li­tie­agent in bur­ger was.

Maar de­ze vrien­de­lij­ke fa­ça­de was snel ver­dwe­nen. Ter­wijl ze de par­keer­plaats van de school van Jen­ni­fer op re­den, ver­tel­de hij haar dat ze de kop­lam­pen van haar moe­ders au­to zou kun­nen zien, die daar was om haar op te ha­len. Zo deed hij als­of al­les van te­vo­ren was ge­re­geld, maar in fei­te werd Jen­ni­fer on­der­wor­pen aan een bar­baar­se ver­krach­ting die op la­te­re leef­tijd voor vrucht­baar­heids­pro­ble­men zou zor­gen.

Toen hij zijn ver­ach­te­lij­ke lust had be­vre­digd, nam hij haar mee naar een veld ach­ter een af­ge­le­gen grind­pad. Daar be­dreig­de hij haar met een mes en vroeg her­haal­de­lijk “Maak ik je bang, klein meis­je?”. Hij kneep haar keel dicht en pro­beer­de haar nek te bre­ken. Toen zijn hul­pe­lo­ze slacht­of­fer bui­ten be­wust­zijn raak­te, sneed hij haar keel door en liet hij haar ach­ter.

Keer­punt

Jen­ni­fer lag op haar buik in het don­ke­re veld, soms bij en dan weer bui­ten be­wust­zijn. Ze ont­dek­te de wond rond haar keel, maar had niet de ener­gie om de bij­ten­de mie­ren te ont­vluch­ten. Ze lag daar zo’n 12 tot 14 uur en werd uit­ein­de­lijk de vol­gen­de och­tend ge­von­den door spe­len­de kin­de­ren die let­ter­lijk over haar heen vie­len.

De po­li­tie was snel ter plaat­se en liet een trau­ma­he­li­kop­ter ko­men om Jen­ni­fer naar het Jo­hn Se­a­ly zie­ken­huis te bren­gen. Toen de dok­ters de ernst van haar ver­won­din­gen za­gen, werd ze met spoed naar de ope­ra­tie­ka­mer ge­bracht. Het mes had haar lucht­pijp ge­scheurd, maar ge­luk­kig geen gro­te bloed­va­ten af­ge­sne­den.

De po­li­tie heeft kle­ding ge­von­den van zo­wel Jen­ni­fer als van de man die haar aan­viel, maar ver­der had­den ze vrij­wel geen aan­kno­pings­pun­ten. En dat in een tijd dat de fo­ren­si­sche we­ten­schap nog re­la­tief jong was. De door­braak kwam op­val­lend ge­noeg van Jen­ni­fer.

Jen­ni­fer was niet in staat om te pra­ten, maar ze ver­baas­de de po­li­tie door meer­de­re brief­jes te schrij­ven die ge­de­tail­leer­de in­for­ma­tie ont­hul­de over de man die ze zoch­ten. Ze noem­de hem ‘vet­tig’ en ze her­in­ner­de zich dat hij een lit­te­ken op zijn ge­zicht had, don­ker haar en een snor, wat voor kleur en deuk­jes zijn au­to had, van welk merk de bier­blik­jes en si­ga­ret­ten wa­ren die in zijn au­to la­gen en zelfs bij­na het exac­te ken­te­ken. Maar het be­lang­rijkst was dat ze nog wist hoe hij heette: “Hij zei dat hij Den­nis heette”.

Aan de hand van de­ze de­tails maak­te Lois Gib­son een com­po­si­tie­te­ke­ning. Maar on­danks al­le in­for­ma­tie, moe­dig ge­deeld door de ge­trau­ma­ti­seer­de en ge­won­de Jen­ni­fer, kwam de po­li­tie niet ver­der. Het zou uit­ein­de­lijk 19 jaar du­ren voor­dat ze hem in de kraag kon­den vat­ten.

Re­cher­cheur Tim Cro­mie van het Dick­in­son po­li­tie­bu­reau wordt in ja­nu­a­ri 2008 op de zaak van Jen­ni­fer ge­zet. Het lijkt een enor­me taak, maar Cro­mie ver­ze­kert de dan 27-ja­ri­ge Jen­ni­fer: “Ik zal tot aan het eind van m’n car­ri­è­re al­les doen wat ik kan, om je de ant­woor­den te ge­ven die je no­dig hebt.”

Sa­men met FBI agent Ri­chard Ren­ni­son ont­dekt Cro­mie dat de kle­ding die op het plaats de­lict was ge­von­den, nog al­tijd wordt be­waard. Ze stu­ren on­der­goed en shirts van zo­wel Jen­ni­fer als haar aan­val­ler naar de FBI in Qu­an­ti­co, Vir­gi­nia, om ze te la­ten tes­ten. Maar ter­wijl er op­nieuw een jaar ver­strijkt, be­gint de hoop af te ne­men. Maar dan krijgt Ren­ni­son om 02:30 uur een te­le­foon­tje uit Qu­an­ti­co. Ze heb­ben een match in de Dna-da­ta­ba­se: Den­nis Earl Brad­ford.

Na­sleep

Brad­ford woont in Ar­kansas en is in 1997 in de­zelf­de staat ver­oor­deeld voor ont­voe­ring en aan­ran­ding van een vrouw die hij in een ca­fé had ont­moet. Ten tij­de van de Dna­match in 2009, is Brad­ford weer op vrije voe­ten. De po­li­tie heeft be­wijs no­dig dat Brad­ford in Texas was tij­dens de aan­val op Jen­ni­fer. Agent Ren­ni­son heeft een idee.

Hij neemt con­tact op met het Dri­ver’s Li­cen­se Bu­reau in Texas en vraagt de fo­to op van het rij­be­wijs van Brad­ford. Hij staat ver­steld als hij de fo­to ziet: de fo­to is prak­tisch iden­tiek aan de com­po­si­tie­te­ke­ning die Lois Gib­son 19 jaar ge­le­den had ge­maakt. Als ze daar­naast ont­dek­ken dat Brad­ford in­der­tijd twee adres­sen had in Dick­in­son, Texas, we­ten ze dat dit hun man is. Ren­ni­son en Cro­mie ver­trek­ken di­rect naar Ar­kansas om de lo­ka­le po­li­tie in te lich­ten. De agen­ten schrik­ken van een kin­der­ver­krach­ter in hun ge­meen­schap en Brad­ford, in­mid­dels 40, wordt dan ook snel op­ge­pakt.

On­der druk van het ver­hoor geeft Brad­ford al snel toe: “Ik nam dat klei­ne meis­je mee, ik ver­kracht­te haar en ik sneed haar keel door. Ik weet niet waar­om, dat heb ik nooit ge­we­ten.” Hij was ge­schokt toen hij hoor­de dat Jen­ni­fer nog leef­de.

Ook al heeft hij be­kend, Brad­ford pleegt zelf­moord voor­dat hij wordt ver­oor­deeld, wat Jen­ni­fer de kans ont­neemt hem in de recht­bank in de ogen te kij­ken.

Te­gen­woor­dig is Jen­ni­fer moe­der van twee kin­de­ren, na suc­ces­vol­le Ivf­be­han­de­lin­gen. De dok­to­ren dach­ten dat het niet mo­ge­lijk was, maar ze heeft nu toch een ge­zin sa­men met haar part­ner. Ze is bij Brad­fords graf ge­weest om ge­bruik te ma­ken van haar spreek­recht. Brad­ford wil­de haar het zwij­gen op­leg­gen, maar Jen­ni­fer vocht te­rug om hem ver­ant­woor­de­lijk te hou­den. Een toon­beeld van moed.

Jen­ni­fers aan­val­ler nam haar mee een veld in, waar hij haar be­dreig­de met een mes. Hij vroeg her­haal­de­lijk ‘Maak ik je bang, klein meis­je?’

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.