3 KLAS­SIE­KE ALBUMS

THE WALL

Vinyl Magazine - - VOORWOORD - Tekst: Jos He­ij­mans

Pink Floyd: The Wall, Et­ta Ja­mes: At Last en Sim­ple Minds: New Gold Dream (81-82-83-84).

HET AL­BUM WAS EEN ON­GE­KEND SUCCESS VOOR DE BAND. DE DAAR­OP­VOL­GEN­DE TOUR­NEE EEN DOORSLAAND SUCES. MAAR THE WRITING WAS ON THE WALL: PINK FLOYD STOND OP INSTORTEN.

...we ca­me in?” Het is 1978 en de band­le­den van Pink Floyd zit­ten bij el­kaar om te be­spre­ken waar hun vol­gen­de plaat over zal gaan. Tij­dens de af­ge­lo­pen tour­nees heb­ben om­vang­rij­ke sta­di­onop­tre­dens de plaats in­ge­no­men van de in­tie­me con­cert­za­len van voor­heen en de luid­ruch­ti­ge, op­drin­ge­ri­ge hou­ding van de fans die voor­aan bij het po­di­um staan, zijn bas­sist/zan­ger Ro­ger Wa­ters een doorn in het oog. Er is geen aan­dacht meer voor de mu­ziek en de bood­schap. Tij­dens de Ani­mals-tour in 1977 wordt het hem te­veel, hij spuugt een aan­tal fans in het ge­zicht.

Het was voor Wa­ters aan­lei­ding om een mu­zi­kaal con­cept te schrij­ven rond het the­ma ‘ver­vreem­ding’. De hoofd­per­soon, die hij deels op zich­zelf ba­seert, ver­liest al heel jong zijn va­der wan­neer die om­komt in de Twee­de We­reld­oor­log. Hij wordt op­ge­voed door Pink Floyd Ro­ger Wa­ters (bas & zang), Da­vid Gilmour (gi­taar & zang), Nick Ma­son drums), Ri­chard Wright (toet­sen)

Ver­sche­nen 27 no­vem­ber 1979

Op­ge­no­men de­cem­ber 1978 – no­vem­ber 1979

Leng­te 80.84

La­bel Har­vest SHDW 411

Producers Bob Ez­rin, Da­vid Gilmour, Ro­ger Wa­ters

Kant A

1 In The Fle­sh?

2 The Thin Ice

3 Ano­ther Brick In The Wall (Part 1) 4 The Hap­piest Days Of Our Li­ves 5 Ano­ther Brick In The Wall (Part 2) 6 Mo­ther

Kant B

1 Good­bye Blue Sky

2 Emp­ty Spa­ces

3 Young Lust

4 One Of My Turns

5 Don’t Lea­ve Me Now

6 Ano­ther Brick in the Wall (Part 3) 7 Good­bye Cru­el World

Kant C

1 Hey You

2 Is The­re Any­bo­dy Out The­re? 3 No­bo­dy Ho­me

4 Ve­ra

5 Bring the Boys Back Ho­me 6 Com­for­ta­bly Numb

Kant D

1 The Show Must Go On 2 In The Fle­sh

3 Run Li­ke Hell

4 Wai­ting For The Worms 5 Stop

6 The Tri­al

7 Out­si­de the Wall

zijn be­zit­te­ri­ge moe­der en krijgt veel pro­ble­men op school. De jon­gen groeit op, wordt mu­zi­kant – met al­le ver­lok­kin­gen van dien – en gaat zich­zelf steeds meer zien als een schreeu­we­ri­ge de­ma­goog. Zijn er­va­rin­gen zijn al­le­maal stuk­jes van een muur die hij lang­zaam maar ze­ker rond zich­zelf op­bouwt. Tij­dens een in­ner­lij­ke rechts­zaak ver­oor­deelt hij zich­zelf tot het neer­ha­len van de muur. Bo­ven­dien moet het meer wor­den dan al­leen een plaat. Het idee is om er ook een li­ve-spek­ta­kel en een film van te ma­ken. Wa­ters stelt voor om het ge­he­le con­cert door de band te la­ten spe­len ach­ter een muur.

Het idee van een mul­ti­me­dia­spek­ta­kel trekt de ove­ri­ge band­le­den over de streep, maar een heel con­cert van­ach­ter een muur gaat ze te ver. Dan kun­nen ze net zo goed thuis blij­ven. Er wordt een com­pro­mis be­reikt. Voor de pau­ze wordt de muur op­ge­bouwd, na de pau­ze staat ’ie er. Af en toe wor­den er tij­dens het ver­haal ope­nin­gen ge­cre­ëerd en wordt er ook voor en zelfs bo­ven op de muur ge­speeld. Ver­der dient de muur als gi­gan­tisch dia­scherm, zo­dat het pu­bliek ook nog wat te zien heeft. Ie­der­een te­vre­den: de op­na­mes kun­nen be­gin­nen.

Maar dan be­gin­nen de eer­ste scheur­tjes in de on­der­lin­ge re­la­tie tus­sen de band­le­den zich af te te­ke­nen. Gilmour heeft net al zijn kruit ver­scho­ten voor zijn eer­ste so­lo-plaat, even­als Wright. En wel­licht kwam het door de vol­le­dig­heid van de de­mo’s die Wa­ters had aan­ge­le­verd, maar bei­den had­den niet zo veel toe te voe­gen aan de com­po­si­ties. Hier en daar schijnt de bril­le van Gilmours gi­taar­spel door (‘Com­for­ta­bly Numb’, ‘Run Li­ke Hell’), maar Wright kan in de ogen van Wa­ters he­le­maal niets goed doen. Om­dat de re­lea­se­da­tum werd ver­vroegd, werd Wright ge­acht eer­der te­rug te ke­ren van va­kan­tie om zijn par­tij­en op te ne­men, maar die wei­ger­de. Dat komt hem uit­ein­de­lijk op ont­slag te staan. Hij mag ech­ter wel als in­ge­huur­de kracht aan­blij­ven. De eni­ge die aan de toorn van Wa­ters weet te ont­snap­pen, is drum­mer Ma­son. Al die tijd is pro­du­cer Bob Ez­rin de scheids­rech­ter tus­sen Gilmour en Wa­ters.

Op het eind­re­sul­taat is van dit al­les niets te mer­ken: The Wall wordt een re­gel­recht suc­ces, aan­ge­voerd door de hit­sin­gle Ano­ther Brick In The Wall, part 2. De con­cer­ten die volg­den wa­ren even suc­ces­vol als spec­ta­cu­lair. Toch moest er uit­ein­de­lijk toch geld bij: er kon maar in vijf za­len ge­speeld wor­den door de hoe­veel­heid re­kwi­sie­ten. Het maak­te Ro­ger Wa­ters niks uit: hij had zijn punt ge­maakt. En de eni­ge die er wat aan ver­dien­de, was de in­ge­huur­de toet­se­nist Rick Wright. Wan­neer aan het ein­de van het al­bum de op­ge­bouw­de muur naar be­ne­den wordt ge­haald, hoor je als het wa­re de res­ten van het eens zo hech­te Pink Floyd. “Isn’t this whe­re...”

Re­kwi­sie­ten van o.a. The Wall zijn te zien in de ten­toon­stel­ling ‘Their Mor­tal Re­mains’, van 15-09-2018 t/m 10-02-2019 in Dort­mund, Duits­land.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.