Et­ta Ja­mes

AT LAST

Vinyl Magazine - - KLASSIEKE ALBUMS - Tekst: Joa­chim Hil­horst • Foto: Uni­ver­sal Mu­sic

ALS EEN DOORLEEFDE DIVA KLINKT ET­TA JA­MES OP ‘ANYTHING TO SAY YOU’RE MINE’, HET OPENINGSNUMMER VAN AT LAST. ZE WAS AM­PER 22 JAAR OUD TOEN ZE PLAAT OP­NAM, MAAR JA­MES HAD AL GE­NOEG MEE­GE­MAAKT VOOR EEN HEEL MENSENLEVEN.

Ja­me­set­ta Hawkins werd in het Los An­ge­les van 1938 ge­bo­ren als doch­ter van een 14-ja­ri­ge moe­der en een on­be­ken­de va­der (Ja­mes had re­de­nen om aan te ne­men dat haar va­der de be­roem­de pool-bil­jar­ter Min­ne­so­ta Fats was – die van de film The Hust­ler). De thuis­si­tu­a­tie was op z’n minst moei­lijk te noe­men, met een moe­der die niet voor haar kind kon zor­gen. Het was on­ver­mij­de­lijk dat Ja­me­set­ta al jong in aan­ra­king kwam met al­co­hol, drugs en geweld. De vei­li­ge ha­ven in haar vroe­ge le­ven was Ma­ma Lu, de huis­ba­zin van haar moe­der. Het was Ma­ma Lu die voor Ja­me­set­ta zorg­de en haar mee­nam naar de kerk. Daar werd haar zang­ta­lent ont­dekt door Pro­fes­sor Hi­nes, de cha­ris­ma­ti­sche lei­der van het kerk­koor. In haar bi­o­gra­fie Ra­ge to Sur­vi­ve ver­telt Ja­mes hoe Hi­nes haar leer­de de no­ten aan te val­len: “grab ’em, claim tho­se suc­kers, sing ’em li­ke you own ’em”. Geen ver­keer­de om­schrij­ving van Ja­mes’ zang­stijl.

De plotselinge dood van Ma­ma Lu was een zwa­re klap voor de jon­ge zan­ge­res. Ze werd van een le­ven op straat ge­red door haar ta­lent. Toen de be­roem­de zan­ger en pro­du­cer Jo­h­n­ny Otis, haar uit­no­dig­de om te ko­men zin­gen in zijn ho­tel, hield Ja­mes de boot af, zo’n uit­no­di­ging kon niet veel goeds be­te­ke­nen. Toch stem­de ze uit­ein­de­lijk toe en haar car­ri­è­re nam een vlucht. Otis her­doop­te Ja­me­set­ta tot Et­ta Ja­mes en hij nam met haar een eer­ste sin­gle op: ‘Roll With Me Hen­ry’, een zelf­ge­schre­ven be­wer­king van een gro­te hit

des­tijds. In de ja­ren vijf­tig nam Et­ta Ja­mes bij het la­bel Mo­dern een he­le reeks sin­gles op met haar band The Pe­a­ches (voor­heen The Cre­o­let­tes; weer was het Jo­h­n­ny Otis die de an­de­re naam voor­stel­de). Ja­mes toer­de veel­vul­dig en bouw­de een goe­de naam op, maar de gro­te door­braak bleef uit. Die kwam pas toen Bob­by Les­ter een trans­fer van Mo­dern Re­cords naar Chess Re­cords sug­ge­reer­de. Ja­mes kwam op het goe­de mo­ment naar Chi­ca­go: de le­gen­da­ri­sche Leonard Chess was net op zoek naar vrou­we­lij­ke uit­brei­ding van zijn ar­ties­ten­stal.

Met het nieu­we la­bel ver­an­der­den ook de sound en het re­per­toi­re: Ja­mes ging van pu­re rhythm-’n-blues naar een meer jaz­zy sound met veel soul. In die tijd werk­te Et­ta Ja­mes veel sa­men met Har­vey Fu­qua van The Moonglows. Ze had­den een half­slach­ti­ge re­la­tie, die nooit echt van de grond kwam om­dat Fu­qua met heel an­de­re din­gen (en an­de­re vrou­wen) be­zig was. En zo viel de the­ma­tiek van een groot deel van At Last (de ge­lief­de man gaat er met een an­de­re vrouw van­door) sa­men met haar le­ven. Het ver­klaart wel­licht voor een deel de over­tui­gen­de emo­tie in Ja­mes’ stem. Het was ook Fu­qua die aan kwam zet­ten met het meer klas­sie­ke re­per­toi­re op At Last. De ti­tel­song was in 1941 ge­schre­ven door Gor­don/war­ren, voor de mu­si­cal Sun Val­ley Se­re­na­de. Uit het blues­re­per­toi­re van Wil­lie Dixon leen­de Et­ta Ja­mes ‘I Just Want To Ma­ke Lo­ve To You’. Op la­te­re uit­ga­ves van At Last staan als bo­nus­ma­te­ri­aal een paar prach­ti­ge du­et­ten die Ja­mes en Fu­qua sa­men op­na­men. Voor de ‘Sun­day Kind Of Lo­ve’ waar Et­ta Ja­mes zo naar ver­lang­de was ze niet in de wieg ge­legd. Er­ger nog, in de pe­ri­o­de dat At Last ver­scheen en haar suc­ces echt van de grond kwam, viel ze voor de ver­lok­kin­gen van he­ro­ï­ne – het had wei­nig ge­scheeld of ze was haar idool Bil­lie Ho­li­day ach­ter­na ge­gaan. La­ter schreef en zong ze nog prach­ti­ge num­mers als ‘I’d Ra­ther Go Blind’, maar het groot­ste mees­ter­werk uit haar car­ri­è­re is toch wel At Last, een tijdloze klas­sie­ker op het snij­vlak van blues, jazz en soul.

At Last ver­scheen op het la­bel Ar­go, een su­bla­bel van Chess. Voor een ori­gi­ne­le uit­ga­ve uit 1960 be­taal je nu de hoofd­prijs, maar ge­luk­kig is het al­bum re­gel­ma­tig op­nieuw uit­ge­bracht. De mooi­ste her­uit­ga­ve was in 2011 op het Duit­se au­dio­fie­le la­bel Spea­ker’s Cor­ner. Dit jaar nog bracht het Spaan­de reis­sue-la­bel Wax­ti­me een ver­sie op blauw vi­nyl uit.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.