Va­ep­na te­neste­menn – tung sky over 17. mai

Stavanger Aftenblad - - MENINGER - In­ger Gjes­dal Ål­gård

NASJONALDA­GEN: Eg er lei og skuf­fa over at dei som be­stem­mer, har latt seg sty­ra av frykt. De­mo­kra­ti. Far­ge­spra­kan­de. Fel­les­skap. Fri­dom. Gle­de. Det er ikkje mine ord. Eg har lånt dei frå uli­ke med­men­nes­ke som eg har bedt bru­ka eitt ord til å ka­rak­te­ri­se­ra nasjonalda­gen.

Kva stikk seg ut i hofte­høg­de?

Då eg fre­dag mor­gon stod og ven­ta på barne­to­get, var det li­ke­vel slik det kjen­dest. Me var eit farge­rikt fel­les­skap som bob­la over av fri­gjort gle­de til aere for de­mo­kra­ti­et. Fug­la­ne song, so­la var­ma, elva bru­sa. Li­vet kjen­dest rikt. Korp­set let seg høyra før me fekk auge på dei som kom mar­sje­ran­de. Så duk­ka men­nes­ka opp, og i front gjekk to ran­ke po­liti­te­neste­menn i fest­uni­form. – Så gildt, tenk­te eg, at dei er der sjølv om lens­manns­kon­to­ret er ned­lagt. Nes­te tan­ken var ei und­ring. Kva i all ver­da stikk seg ut i hofte­høg­de? Det kan ikkje vera vå­pen? Nei, det må vera ei el­ler anna form for sam­bands­ut­styr, kon­klu­der­te eg.

Ei­tran­de sint

Sy­net av pis­to­la­ne gjor­de so­la mind­re varm, og eg var knapt i stand til å høyra hurra­ropa frå dei uli­ke barne­ha­ga­ne og skule­klas­sa­ne. Eg kun­ne ikkje tru det, og blei uen­de­leg trist. Etter kvart ei­tran­de sint – på dei som til­let seg å ste­la fri­do­men og kve­la gle­da med vå­pen. I Nor­ge. På 17. mai.

Eg er ikkje så naiv at eg ikkje for­står at nett­opp eit barne­tog på nasjonalda­gen re­pre­sen­te­rer det mest ver­di­ful­le – og sår­ba­re – me har.

Kva med ri­si­ko­en for våde­skot?

Men kor­leis i all ver­da vil to va­ep­na te­neste­menn, med korps­mu­sikk i øyre­ne, kled­de i uni­for­mar som er ueig­na til å sprin­ga fort, kun­na hind­ra ein mål­be­visst ter­ro­rist? Kor sann­syn­leg er det at an­gre­pet vil­le bli lagt til fron­ten av to­get? Kor sann­syn­leg er det at dei vil­le nådd fram til ugjer­nin­ga i ti­de til å for­hind­ra noko som helst? Kor sann­syn­leg er det at ein pis­tol er eig­na hjelpe­mid­del til å ryd­da opp i ei kao­tisk folke­mengd, driv­ne fram av pa­nikk? Og kva med ri­si­ko­en for våde­skot? «23 våde­skudd på ett år», kon­sta­ter­te NRK mot slut­ten av 2015.

«Po­li­ti­ets våde­skudd – etter hoste­an­fall, dis­ku­sjo­ner og tab­ber», er hen­ta frå Af­ten­pos­ten i 2016. «I lø­pet av 19 må­ne­der er det blitt av­fyrt 20 util­sik­te­de skudd», opp­sum­mer­te Dag­bla­det mot slut­ten av 2017. «Våde­skudd av­fyrt i po­liti­bil», er frå Nett­avi­sen juli 2018.

Nå er eg ikkje sint len­ger, men lei meg. Og skuf­fa over at dei som be­stem­mer, har latt seg sty­ra av frykt. Frykt som ska­par fron­tar. Frykt som lam­mar. Frykt som stel uskuld. Frykt som ber vå­pen.

Er det ver­ke­leg slik me vil byg­gja fram­ti­da?

Newspapers in Norwegian

Newspapers from Norway

© PressReader. All rights reserved.