Kape Sa Siyudad

Bisaya - - Sugikiblat - Ni DARYL JABIL Pardo Poblacion, Cebu City

PUWERTENG suyop ni Efren sa iyang pinalit nga bugnawng kape sa usa ka cafe sa IT Park sa Sugbo diin wa pa abtig duha ka minuto, hangin na lay nahibiling masuyop. Labihan niyang tingsi. “Ah, bantog rang mahal.”

Mao na kadto ang kataposan niyang kuwarta. Aduna pa diay siyay gamayng sensilyo sensilyo: duha ka tagsingko ug duha ka tagpeso. Sukli sa dosentos nga gihata gihatag niyas kahera ganiha.

Ang oras alas singk singko na sa hapon. Hapit na mongitngit apan wala gihapoy gikatagbo si Efren nga tawong nakaila sa iyang gipangita dinhis siyuda siyudad.

Aduna siyay nakitang nakita babayeng maanyag sa atbang. Puti nig panit, taas og ilong, tul tul-id ug sinaw ang buhok. Nagsuot nig itom nga sinina nga lahos na sa m may tuhod.

Gitutokan lang ni n niya. Wa ra bay sama ini kaanyag sa ilang bukid sa Argao. Kon m maghabalha­bal ka, hapit duha ka oras pa ang imong biyaheon aron m maabot kas ila gikan sa haywey.

Sul-ot ang itom pod niyang sinina ug karsones nga blue, mibarog si Efren nga gibitbit gihapon gih ang wa nay sulod nga gibutangan sa iyang mahalon nga bugnawng bug kape. Gilakaw niya ang distansiya padu’ng sa maong bab babaye.

“Ma’m, pasayloa,” dapit niya sa babaye. Gipaduol niya ang wala niyang kamot sa abaga sa babaye.

Mihangad pod ang babaye kang Efren, naghuwat sa sunod niyang iestorya.

Di man m n s sad d hin hinuon on lago ang panagway sa baynte siyete anyos nga ulitawo karong hapona. Hinuon, maklaro ang mga lakra sa iyang nawong nga hamos tungod sab sa kataas sa oras sa biyahe

gikan pas habalhabal sa ilang bukid ngadto na sa haywey sa lungsod aron mosakay og bus nga molargag duha ka oras padu’ng sa Siyudad sa Sugbo. Aduna pod siyay pamorma nga agi og sigeng sanggot sa kabukiran— dili daot kaayo, dili sab tambokon.

“Ma’m, ah…” Daw naglisod og litok si Efren sa mga letrang mingpilit sa iyang dila sa dihang mihangad na niya ang naginusara­ng dalaga. “Ah, kuan, lami ilang kape diri, no?”

Mingbudlat ang mga mata sa babaye. Miatras gamay ang iyang ulo nga mora bag nahibu’ng sa gipangutan­a ni Efren.

“He-he. Pers taym man god nako dinhi. Mahala diay sa kape nga bugnaw diri, morag halo-halo nga tagbaynte sa amo pero hapit na man matag dosentos dinhi,” ni Efren nga nagkatawa. Gikawot niya ang ubos nga bahin sa iyang liog. Nagngisi.

“Pagtarong diha,” kalit nga tubag sa dalaga, manghod gamay sa singgit. Gikuptan niyag hugot ang shoulder bag nga gisabak. “Ngano ka, Kuya?”

Miatras ang lingkorana­n niini.

“Ah, ayawg kahadlok, Ma’m,” daling santa ni Efren. Miatras pod siyag gamay. “Di ko abat. Naa ra koy pangutana unta, he-he.”

Wala motingog ni molihok ang babaye. Gakupot gihapon nis iyang bag. Nagtutok gihapon ang nanagkong mga kalimutaw niini kang Efren.

“Kuan, kaila ka ni Simon Libaton? Dinhi kuno to siya magtrabaho sa IT Park,” niya sa labing paspas nga sinultihan, daw hadlok nga modagan palayo ang babaye sa dili pa niya malitok ang iyang tinuod nga tuyo.

“Pagtarong diha,” pinasingka­ng tubag sa babaye.

Wa makatingog si Efren. Miginhawa siyag medyo lawom. Hinayng nakum-ot ang iyang dagway og daw padu’ng na mohilak.

“Ma’m, maluoy ka. Tabangi ko. Wa koy matulgan. Nasaag na ko. Last na to nakong kuwarta. Wa pa nako makita hain kaha magposte ang akong uyoan—”

Mitingog ang pagsagirit sa puthawng tiil sa lingkorana­n sa babaye sa semento, mibarog siyang pinaduko ug mikaratil pagdagan palayo.

Nahunong si Efren. Mitulo ang luha sa wala niyang mata. Iyang tuong mata basa-basa.

Wa niya mahisabti ang gibuhat sa dalaga.

Unsay iyang nabuhat? Igo ra man unta siyang nangutana.

Hapit na mogabii ug wa nay laing mahimo si Efren. Ang siyudad lahi gyod diay nga mangtas kon ikomparar nimo sa bukid, hunahuna niya.

Ug sa iya na untang pagpadulon­g sa duol nga guwardiya aron mangutana, kalit adunay nanitsit niya sa likod.

Duha ka polis. Giduol siya ug daling giposasan.

“Ngano ni? Unsay akong gibuhat?” niya sa balik-balik. Gipaningot og sugod si Efren.

Gipasulod siya sa sakyanan ug sa iyang paglantaw sa palibot nakita niya sa unahan ang dalagang midagan palayo niya ganiha. Nakig-estorya ni sa usa sa mga polis nga miposas niya.

“Paita, di lagi magpatakag pislit og tutoy, Migo.” Mibuhakhak ang usa sa mga polis niya samtang mitarong nig lingkod likod sa manobela. “Awa, preso ka hinuon.”

(KATAPOSAN)

Dili niya kalibotan ang siyudad. Langyaw siya dinhi ug inosente sa duwa sa kaabtik…

“Ngano ni? Unsay akong gibuhat?” niya sa balik-balik.

Newspapers in Cebuano

Newspapers from Philippines

© PressReader. All rights reserved.