Grażyna Staniszewska-Noszczyk

Gazeta Wyborcza - Regionalna (Stoleczna) - - POŻEGNANIA -

Była wybitnie utalentowaną aktorką. Osobą szlachetną. Piękną, pełną wdzięku. Delikatną i wrażliwą. Rozgłos i sławę przyniosła Jej rola Danuśki Jurandówny w filmie Aleksandra Forda „Krzyżacy” z roku 1960 – ale też zniszczyła w pewnym sensie jako aktorkę. Zaszufladkowała. Jednakże swoimi różnorodnymi rolami w teatrze udowodniła, że nie można jej szufladkować. Teatr bowiem jest sprawdzianem umiejętności aktora. Nie kino czy serial. Tylko iwyłącznie teatr. Jeszcze jako studentka w roku 1956 debiutowała na srebrnym ekranie rolą Jadwigi w filmie „Szkice węglem”. W roku 1958 wystąpiła w trzech kolejnych filmach.

W„Zamachu” w reżyserii Antoniego Bohdziewicza, „Popiele i diamencie” Andrzeja Wajdy, grając Hankę Lewicką, iw„Krzyżu walecznych” Kazimierza Kutza. Potem zagrała wtakich filmach jak „Zazdrość imedycyna”, „Rekord świata” czy „Białe tango”. W roku 1989 po raz ostatni zagrała Kmitową w filmie Tadeusza Konwickiego „Lawa”. Pożegnała się z zawodem. Urodziła się w Łodzi 23 lipca 1936 roku. Ukończyła Wydział Aktorski warszawskiej PWST w roku 1960. Jej profesorami byli: Maria Wiercińska, Halina Drohocka, Jan Kreczmar, Jerzy Kreczmar oraz Aleksander Bardini, a kolegami z roku: Elżbieta Czyżewska, Irena Kownas, Adrianna Godlewska, Anna Borowiec, Janusz Głowacki, Jerzy Karaszkiewicz iKrzysztof Kowalewski. Po studiach Kazimierz Dejmek zaangażował Ją do Teatru Narodowego. Spędziła w nim lata 1960-1974. Także za dyrekcji Adama Hanuszkiewicza. Grała mnóstwo ról. Odnosiła sukcesy.

Jej pierwszą rolą na scenie Teatru Narodowego była Sasza w„Żywym trupie” Lwa Tołstoja w reżyserii Józefa Wyszomirskiego. Potem Franchette w „Niemcach” Leona Kruczkowskiego także w reżyserii Wyszomirskiego, Anioł u Dejmka w „Historyji o chwalebnym Zmartwychwstaniu Pańskim”, dwie role w „Kramie z piosenkami” Leona Schillera w reżyserii Barbary Fijewskiej, Junia w „Brytanniku” Racine’a z Ireną Eichlerówną i Ignacym Gogolewskim w reżyserii Wandy Laskowskiej, Gizela w sztuce Tadeusza Różewicza „Wyszedł z domu” również w reżyserii Laskowskiej, Klara w „Zemście” Aleksandra Fredry w reżyserii Ewy Bonackiej, Nastka w „Na dnie” Gorkiego w reżyserii Jana Maciejewskiego, Ilonka w „Zabawie w koty” w reżyserii Jana Machulskiego iwwielu innych sztukach. Lata 1974-1981 to Teatr Dramatyczny w Pałacu Kultury. Grała tam między innymi Nike spod Cheronei w „Nocy listopadowej” Stanisława Wyspiańskiego u Macieja Prusa, Jane w sztuce Alana Ayckbourna „Wesołych świąt” w reżyserii Ludwika Renégo i ponownie Klarę w „Zemście”. Tym razem wreżyserii Gustawa Holoubka. Ostatni raz pojawiła się na scenie jako Ewa w sztuce Haliny Dąbrowskiej i jej reżyserii „Awaria”. W archiwach Teatru Telewizji pozostały między innymi nagrania jej ról: Stelki w „Fantazym” Juliusza Słowackiego wreżyserii Holoubka i Olgi w „Eugeniuszu Onieginie” Puszkina w reżyserii Ryszardy Hanin. Liczne role w Teatrze Polskiego Radia oraz role dubbingowe. W roku 1961 poznała Wojciecha Noszczyka.

W1963 została jego żoną. Żoną znakomitego lekarza, profesora nauk medycznych, naukowca. Wybitnego chirurga do spraw naczyniowych. OJego pomoc zabiegali politycy, naukowcy i aktorzy. Zwłaszcza środowisko aktorskie bardzo wiele Mu zawdzięcza. Urodziła Mu dwójkę wspaniałych dzieci. Córkę Marię i syna Bartłomieja. Oboje zostali lekarzami. Byli szczęśliwym, kochającym się małżeństwem. Odeszła 4 marca 2018 roku. Żegnam Ją ze smutkiem. Niech spoczywa wpokoju. Profesorowi składam wyrazy najgłębszego współczucia.

Newspapers in Polish

Newspapers from Poland

© PressReader. All rights reserved.