Re­dak­teurs­brief

Sarie - - Inhoud - * An­na-mart van der Merwe is by die KKNK in die to­neel­stuk S­werf­goed – oor water en waar­na­toe ’n ge­brek daar­aan jou kan dryf – te sien. Blaai na bl. 105 vir meer.

Doer on­der lê die Kaap bruin en dor. En tam. Moeg van haar stryd met water. Die te min wat sta­dig-sta­dig al­le le­we uit haar druk. Vo­re en ka­na­le laat op­droog, tui­ne ver­nie­tig, bo­me laat ver­lep en berg­han­ge stroop van kleur. Dis ’n wurg­greep wat nie wil los nie, al vir ’n paar jaar, maar ons wou dit nie raak­sien nie.

Soos ons in­kom om te land, glin­ster die see blou. Spran­kel soos ’n e­wi­ge fon­tein. Maar dié sil­wer rand­jie flous nie­mand meer nie. Die Kaap het ’n pro­bleem; óns in die Kaap het ’n pro­bleem.

Dat ons werk­lik ons kop­pe om water sou moes kry, dít in ’n wê­reld­stad, het se­ker­lik min van ons ge­dink. Ons bly dan teen­aan die o­se­aan. Tog was die te­kens daar; tog het ons ge­weet ons bly in ’n land, op ’n kon­ti­nent, met wa­ter­skaars­te. Dis net mak­li­ker om anderkant toe te kyk en die en­ke­le waar­sku­wing­stem­me te ig­no­reer.

Maar swart op wit het mos ’n ma­nier om ’n bood­skap met mag en me­ning oor te dra, des te meer in die in­ter­na­si­o­na­le me­dia, as ander men­se dit sê. Ons lees: Ca­pe To­wn cri­sis: P­re­pa­ring for li­fe wit­hout run­ning water. Dag Ze­ro wanneer ons kra­ne nie ’n drup­pel sal gee nie, is op ons voor­stoep.

Daar’s ’n hol kol op my maag soos die pa­niek ons begin beet­kry. Water, wat maak ons son­der water, nou of la­ter? Son­der krag het ons nog ’n plan kon maak, maar son­der water? Soos boe­re wat die pyn ken van wag op die he­mel se wol­ke, kyk ons ook el­ke dag óp. Na hel­der lug en warm son. Al­mal “mooi­ste Kaap­se dae”, dié waar­voor ons al­tyd so wens. Die wol­ke bly meest­al weg, dis im­mers nie re­ën­sei­soen nie. Maar nou weet ons, dit was eint­lik lank­laas goeie re­ën­tyd. Drie jaar gelede, sê die ken­ners. Ons dam­me is leeg en by die dag le­ër.

Beel­de van die Kaap se groot­ste toe­voer­dam, die T­hee­wa­ters­kloof­dam naby Vil­liers­dorp in die O­ver­berg waar ek groot­ge­word het, spook by my. Daar lê dit, ’n groot stuk sand met en­ke­le mod­der­poe­le.

Ja, ons het ge­weet water is kos­baar en dat kin­ders nie in die water moet mors nie, maar ons kra­ne was vol, of vol ge­noeg. Só het ons ge­dink. En dit re­ën mos al­tyd weer. Sto­ries oor de­le el­ders in die land waar kra­ne al droog­loop en van boe­re wat stei­er en knak oor die ge­na­de­wa­ter wat nie kom nie, was eers daar doer. Nou’s dit hier, teen­aan ons. Want hier­die is ’n lands­kri­sis. Nie net huil die Kaap lang tra­ne nie, maar stort die he­le WesKaap, die Oos-kaap, die Noord-kaap en Noord­wes ook dor­re tra­ne. Al­mal tot ramp­ge­bie­de ver­klaar. Dalk nog die he­le Suid-a­fri­ka se voor­land.

Planne sal ons se­ker­lik maak, want dis hoe die mens is, in­no­ve­rend. Maar water is an­ders, want dit raak ons he­le mens­wees. Dis méér as kos­baar, dis ons le­wens­aar. Son­der water is daar geen le­we nie. Ons voel dit aan ons lyf.

Tot ons weer ge­sels wanneer ons Mei-uit­ga­we van­af 23 A­pril op die rak is.

Ns. In sy ge­dig “Ok­to­ber­maand” sê C. Lou­is Lei­poldt: Wat gee ek om die win­ter? Wat praat jy nou van Mei? Óns gee om, die land gee om, want Mei-maand is re­ën­maand in die Kaap . . .

Newspapers in Afrikaans

Newspapers from South Africa

© PressReader. All rights reserved.