Diego Ameixeiras é ca­da día máis gran­de

La Voz de Galicia (A Coruña) - Fugas - - LIBROS . EN GALEGO - TEX­TO: RA­MÓN NI­CO­LÁS

Por ve­ces as aso­cia­cións que se pro­du­cen men­tres se le re­sul­tan un tan­to inex­pli­ca­bles mais al­go flúe no río sub­te­rrá­neo da me­mo­ria que as fai agro­mar. A po­de­ro­sa e coida­dí­si­ma voz na­rra­ti­va que es­co­lleu Diego Ameixeiras con­tex­tua­li­za, por exem­plo, un ca­pí­tu­lo cun apun­ta­men­to es­pi­do e bre­ve que di «nal­gún re­can­to da ci­da­de, ao lon­xe, soou a si­re­na dun co­che de po­li­cía».

Ab­sor­to no mag­ne­tis­mo das his­to­rias que ofre­cen e apoia­do, se ca­dra, po­la in­du­bi­da­ble pre­sen­za e for­za dun­ha lin­gua­xe de for­te rai­za­me poé­ti­ca, pre­sen­te xa des­de ese tí­tu­lo tan elo­tiano, evo­quei un­has pa­la­bras de Cé­sar Cun­quei­ro que tes­te­mu­ña­ban a com­pli­ci­da­de en­tre a vi­da e a fic­ción que abra­za­ba o seu pai: am­bos os dous des­can­sa­ban nun ho­tel pre­to de Ma­drid e, de sú­pe­to, oí­ron co­mo fen­día o si­len­cio da noi­te o asu­bío dun tren; Ál­va­ro Cun­quei­ro, sem­pre tan de­vo­to de Tols­toi, fa­la en voz al­ta co seu fi­llo e di­lle «xus­ta­men­te es­ta­ba a pen­sar ago­ra na­quel tren de Ana Ka­re­ni­na, par­tin­do en dous a es­te­pa ru­sa». Des­co­ñe­zo a sor­te que co­rre­rá A

cruel­da­de de abril e se se con­ver­te­rá, ou non, nun li­bro im­por­tan­te mais ate­sou­ra mé­ri­tos que, ao meu ver, o si­túan en­tre o me­llor do au­tor ata o de ago­ra. Ameixeiras é quen de tras­la­dar­nos con trans­pa­ren­cia aos te­rri­to­rios dun mun­do mar­xi­nal re­xi­do por leis tan­tas ve­ces bru­tais e faino cun es­ti­lo esen­cia­lis­ta, de­pu­ra­do e vi­go­ro­so: con esa pa­la­bra xus­ta que do­si­fi­ca a in­for­ma­ción aos pou­cos e po­si­bi­li­ta ir re­cons­truín­do as cla­ves dun asa­si­na­to que a so­cie­da­de es­que­ceu, pe­ro que que­dou mar­ca­do a fe­rro por al­guén que non des­can­sa ata co­ñe­cer a ver­da­de.

AMOR, ODIO,TRAI­ZÓN

De­sé­ñan­se así un mon­llo de vi­das, al­gun­has ins­ta­la­das no fron­tei­ri­zo e ou­tras non, mais to­das elas pre­sen­tes e vi­vas: bio­gra­fías das ano­ma­lías, das de­rro­tas e das fe­ri­das; exis­ten­cias que son «im­pro­vi­sa­cións sen sen­ti­do» de ho­mes e mu­lle­res fa­ti­ga­dos de vi­vir —moi nietzs­chia­nos nes­te sen­ti­do—, que con­for­man un es­ce­na­rio se­me­llan­te ao dun­ha tra­xe­dia clá­si­ca e con­tem­po­rá­nea, cla­ro é.

Un es­ce­na­rio que nos vai per­mi­tir per­co­rrer con abraio os ca­mi­ños do amor, a vin­gan­za, o odio, a trai­zón ou a mor­te.

Ameixeiras é quen de con­ver­ter to­do iso en al­go tan­xi­ble e ope­ra­ti­vo pa­ra afon­dar nal­gun­has das di­men­sións que en­ce­rra a pro­pia con­di­ción hu­ma­na.

Por ex­ten­sión, o au­tor fai que mi­re­mos pa­ra o no­so interior e re­ve­la así án­gu­los es­cu­ros da no­sa reali­da­de e do no­so tem­po. Diego Ameixeiras cons­trúeo lu­mi­no­sa­men­te, es­cri­bin­do so­bre a mi­se­ria mo­ral que, dal­gún xei­to, é es­cri­bir ta­mén so­bre a fal­ta de xus­ti­za.

FOTO: ÓS­CAR VÁZ­QUEZ

A CRUEL­DA­DE DE ABRIL AU­TOR DIEGO AMEIXEIRAS EDI­TO­RIAL XE­RAIS 136 PAX., 17 EU­ROS

Newspapers in Spanish

Newspapers from Spain

© PressReader. All rights reserved.