Sols­ti­cio de in­verno

La Voz de Galicia (Barbanza) - Barbanza local - - BARBANZA-MUROS-NOIA -

Na ca­mi­ña­da en­tre Pa­zos e Tea­ño, ao che­gar a un­ha pe­que­na pra­ci­ña no me­dio da al­dea, uns ra­pa­ces xo­gan dis­trai­da­men­te bai­xo a ne­gra amea­za das nu­bes. Uns pa­sos máis adian­te, no re­can­to dun pra­do, as ove­llas, amo­rri­ña­das de frío, fi­can acu­rrun­cha­das, pe­ga­das un­has ás ou­tras: elas pre­sen­ten moi­to an­tes ca nós a che­ga­da da choi­va, co­ma ou­tros ani­mais, so­bre to­do os ga­tos. Nes­tes días tan mo­lla­dos vi­si­to ca­se que dia­ria­men­te as bei­ras do río. Ho­xe, ven­res, e úl­ti­mo día dun tre­men­do no­vem­bro, aca­bei na ponte que xun­gue Tea­ño con Co­ro­ño. Den­de o pei­to­ril da ponte, fi­tei con­cen­tra­do a po­ten­cia do cau­dal que bai­xa­ba po­lo cau­ce e ao mes­mo tem­po con­ta­bi­li­za­ba os re­fu­ga­llos (to­ros, fo­llas, ra­mas e ra­ma­xes, plás­ti­cos...) que a co­rren­ta­da dei­xou nos seus cos­ta­dos.

E en­tón, can­do es­ta­ba abs­traí­do e co­mo den­tro do es­tron­do da au­ga, re­cor­dei que po­la ma­ñá le­ra nun­ha re­vis­ta o que di­cía un tal Juan Ma­yor­ga, ma­dri­le­ño do 1956, li­cen­cia­do en Ma­te­má­ti­cas e Fi­lo­so­fía, mais que ago­ra exer­ce de es­cri­tor e di­rec­tor de tea­tro: «La fi­lo­so­fía no es dis­ci­pli­na aca­dé­mi­ca, es un plan de vi­da. To­dos es­ta­mos lla­ma­dos a ser fi­ló­so­fos». Si. Pe­ro, can­tos o con­se­guen? Is­to le­vou­me a pen­sar na re­la­ción que po­día ha­ber en­tre a fi­lo­so­fía e a bru­xe­ría. E men­tres con­tem­pla­ba o arrua­llo da au­ga no lei­to do río, lem­brei­me de Las enseñanzas de don Juan. É es­te un li­bro mí­ti­co do que é au­tor Car­los Cas­ta­ne­da (1925-1998). Pu­bli­cou­se por vez pri­mei­ra en 1968 po­la Uni­ver­sity of Ca­li­for­nia Press e, lo­go de fas­ci­nar a xe­ra­cións en­tei­ras de lec­to­res, en Es­pa­ña edi­tou­se no 1974.

Ne­se vo­lu­me re­lá­ta­se a ini­cia­ción do au­tor á bru­xe­ría bai­xo a di­rec­ción do seu mes­tre don Juan, un in­dio do nor­te de Mé­xi­co. O que lle apren­de ao seu dis­cí­pu­lo (e ta­mén aos lec­to­res) é o ca­mi­ño, ou me­llor di­to a in­ter­mi­ná­bel apren­di­za­xe pa­ra aca­dar un­ha «vi­da im­pe­ca­ble», un­ha vi­da vi­vi­da de­li­be­ra­da­men­te, nun mun­do que é á vez atroz, es­plén­di­do e mis­te­rio­so. Is­to é o que no li­bro se de­no­mi­na che­gar a ser un «ho­me de co­ñe­ce­men­to», ao cal to­dos es­ta­mos cha­ma­dos a ser, mais non to­dos o con­se­gui­mos. Nes­te in­ter­mi­ná­bel pro­ce­so o as­pi­ran­te ten que ven­cer ca­tro inimi­gos. De ser eu un dos que ti­ve­se se­gui­do de ver­da­de as pe­nu­rias da apren­di­za­xe, es­ta­ría na úl­ti­ma fa­se, fron­te do inimi­go máis cruel e que non se po­de ven­cer por com­ple­to: a ve­llez.

Nes­te punto, es­tre­me­cin­me á bei­ra dos ame­nei­ros e sal­guei­ros ca­se es­pi­dos de to­do. En­tón vol­vín a mi­ra­da ca­ra ao ca­mi­ño per­co­rri­do ata es­ta ida­de. E len­ta­men­te em­pe­cei a re­zar ao xei­to do bar­do ir­lan­dés Pear­se Hut­chin­son: Ti fu­ches pa­ra min a fres­ca luz ver­de das ho­ras en­fe­bre­ci­das dun ve­rán ines­que­cí­bel; ti fu­ches a xes­ta ar­den­do que quen­tou o can de pa­llei­ro en­chou­pa­do de choi­va e en­ta­la­do de frío can­do xa o sols­ti­cio de in­verno pe­ta­ba no meu mi­se­ren­to co­cho. Ti fu­ches e aín­da es to­dos os lu­ga­res aos que via­xei e ta­mén aos que tal­vez nun­ca via­xa­rei. Fu­ches o fa­ro que ilu­mi­nou o meu co­ra­zón can­do an­da­ba erran­te por ca­mi­ños si­nuo­sos e es­cu­ros. E sa­bes que che di­go, meu ben, nun­ca en­ten­dín moi­to nin pou­co esa teo­ría que fa­la de Eros e Ta­na­tos, da que tan­to pre­di­can os psi­ca­na­lis­tas. Pe­ro xú­ro­che que, can­do me­nos pen­so na mor­te é can­do me tes en­tre os teus bra­zos. Ne­se in­tre sen­to que mes­mo non lle te­ño me­do a na­da, nin se­que­ra á mor­te, esa que nos acom­pa­ña to­da a vi­da e á que ca­da vez máis te­me­mos. E nes­ta fa­se da apren­di­za­xe na que ago­ra se su­pón que me ato­po, é can­do máis des­fru­to da pe­que­na li­ber­da­de, da miú­da, da enor­me e fer­mo­sa li­ber­da­de de ca­mi­ñar po­la rúa. Po­de, que­ri­da mi­ña, que, co­ma o vi­ño, o amor fa­ga mi­la­gres.

ILUS­TRA­CIÓN MATALOBOS

Newspapers in Spanish

Newspapers from Spain

© PressReader. All rights reserved.