Máis alá da bur­bu­lla

La Voz de Galicia (Barbanza) - Especial2 - - A Voz De Barbantia -

Vía os co­ches pa­sar e fi­xá­ba­me nos con­du­to­res e nos seus xes­tos, accións, ou sim­ple­men­te ima­xi­na­ba ca­les po­dían ser as súas ocu­pa­cións. Es­coi­ta­ba os seus ruí­dos con­xun­tos fa­ce­do­res dun­ha me­lo­día de­sen­can­ta­da. O seu des­pre­zo ca­ra á vi­da. O seu sus­pi­ro de to­xi­ci­da­de que ata­ca­ba, sen eu dar­me con­ta, os meus pre­za­dos pul­móns.

Ás ve­ces, ta­mén pa­sa­ba al­gun­ha mo­to, ca­ba­los de fe­rro. Eran de­ma­sia­do fer­mo­sos pa­ra ter si­do crea­dos po­lo ho­me. Aque­las es­tru­tu­ras de me­tais tan mor­tais co­mo ten­ta­do­ras, crea­do­ras de lu­xu­ria. Fa­ce­do­ras dun bis­bar enig­má­ti­co. Tan des­pro­te­xi­das e en pe­ri­go de ex­tin­ción.

Mor­día as un­llas con ner­vio­sis­mo, só es­coi­tan­do o son dos mo­to­res e o do meu pro­pio co­ra­zón e, ás ve­ces, o mur­mu­rio de con­ver­sas alleas so­bre amor, per­dón e trai­zón. Con­ver­sas co­tiás dun­ha ra­za tan sim­ple co­mo a no­sa. Un­ha ra­za tan im­pre­di­ci­ble, ca­da per­soa … Co­mo un­ha moe­da de dúas ca­ras.

De sú­pe­to pa­sou un au­to­bús, qui­zais non moi emo­cio­nan­te, pe­ro fi­xo por uns mo­men­tos que me trans­por­ta­se ao seu in­te­rior pen­san­do en co­mo era ir sen­ta­do den­tro no­tan­do o vi­brar do mo­tor bai­xo os no­sos asen­tos e pés; ven­do a pai­sa­xe a tra­vés do cris­tal, que fa­cía que de vez en can­do en­tra­se un­ha luz que pro­du­cía cla­ros­cu­ros no in­te­rior, fa­cen­do, qui­zais, al­go sen en­can­to, un mun­do de be­le­za mi­ni­ma­lis­ta.

Pe­ro alí es­ta­ba, tal un­ha ver­da­de mo­nó­to­na, e nin­guén pa­re­cía dar­se de con­ta da mi­ña du­bi­do­sa exis­ten­cia, agás un­ha per­soa de ida­de avan­za­da que pa­sou ao meu la­do so­rrin­do. Agra­de­cía aqui­lo, aquel so­rri­so, aque­la be­le­za que xur­día dun pe­lo tan pe­queno. Aquel pe­queno re­co­ñe­ce­men­to que fa­cía que me de­ca­ta­se de que exis­tía, que non era un na­rra­dor om­nis­cien­te que me in­mis­cía na vi­da dos de­mais co­mo un pe­queno ven­to so­pra­do den­de un lu­gar in­de­ter­mi­na­do.

Pou­co des­pois, a mi­ña nai re­co­lleu­me da­quel lu­gar caó­ti­co e á vez or­de­na­do pen­san­do en no­vas his­to­rias, en no­vos per­so­na­xes e mun­dos. Re­fle­xio­nan­do so­bre no­sou­tros, ob­ce­ca­dos en pe­que­nos mun­dos, sen dar­nos con­ta de que per­ten­cia­mos a ou­tro máis gran­de a al­go máis alá da bur­bu­lla que nos man­ti­ña pri­sio­nei­ros.

Si, pe­ro qui­zais era o me­do aquel que nos fa­cía re­nun­ciar a aque­la gran­de­za por­que aín­da non era­mos un completo to­do. E por­que to­do o que nos ro­dea­ba, e in­clu­so nós, era­mos con­ti­nuas con­tra­di­cións. Era­mos un­ha mes­tu­ra de­ma­sia­do agres­te. Pa­re­cía un­ha mes­tu­ra de au­ga e acei­te. Pe­ro su­po­ño que al­gún día con­se­gui­ria­mos fa­cer un­ha sin­fo­nía cos la­ti­dos dos no­sos co­ra­zóns.

Rebeca Gon­zá­lez Dié­guezTen 17 anos e es­tu­da no IES Praia Ba­rra­ña. Gús­ta­lle es­cri­bir, ler, e ado­ra a mú­si­ca. Ten un blog de poe­sía cha­ma­do No­ches de In­som­nio Ima­gi­na­rio

Newspapers in Spanish

Newspapers from Spain

© PressReader. All rights reserved.