A luz fluí­da de Ma­nuel Paz

La Voz de Galicia (Barbanza) - Especial2 - - News - AN­TO­NIO PI­ÑEI­RO

O tem­po, ás ve­ces, vol­ve a nós a tra­vés do in­tre, da pai­sa­xe mol­dea­da por un­ha raio­la, un es­ta­do de áni­mo ou a len­te sen­si­bi­li­za­da dun fo­tó­gra­fo. Hai ese al­go que con­ser­van os ob­xec­tos, os re­cu­llos, e que a miú­do só ese tre­be­llo pro­pi­cia­dor é quen de ex­traer. Ese al­go po­lo que sa­be­mos que o con non é só un con. Pou­sar a man so­bre os ve­llos no­rais do pei­rao e vol­ver sen­tir es­co­rre­gar a au­ga dos ca­bos, a pra­ta das xou­bas ou o pin­gar das rou­pas de au­ga (sem­pre me pa­re­ceu tan no­sa co­ma poé­ti­ca, esa ex­pre­sión: rou­pa de au­ga).

Ma­nuel Paz vén de en­cher de tem­po un­ha se­rie de len­zos fo­to­grá­fi­cos. Un­ha ma­ra­bi­lla da olla­da. Es­tán no es­pa­zo do Con­ce­llo de Ri­bei­ra. Na Ca­sa Con­sis­to­rial.

Enor­me­men­te su­xes­ti­va, a mos­tra (a luz co­ma fluí­da, de ca­da ima­xe) de Ma­nuel Paz, pa­ré­ce­me que ten un for­tí­si­mo po­der de trans­por­ta­ción. Per­mí­to­me con­vi­da­los a vos­te­des fer­vo­ro­sa­men­te a com­pro­ba­lo. No meu ca­so foi —xa di­go— co­ma un im­pac­to do tem­po.

Ri­bei­ra, fer­mo­sa co­mo é, que­da en­xal­za­da de épo­cas, lu­ces, sons, co­res re­cor­da­das po­lo tra­ta­men­to de­li­cio­so de Ma­nuel Paz. Uns es­pa­zos es­co­lli­dos na fer­mo­su­ra na­tu­ral da vi­la e a súa bis­ba­rra, que moi­tas ve­ces du­bi­da­mos se te­mos vi­vi­do ou so­ña­do. Iso, ta­mén, que ás ve­ces nos fai de­ca­tar de que a be­le­za es­tá na sin­xe­le­za do penedo, na dis­tan­cia, na soi­da­de da revol­ta. Na ro­cha do­ta­da das for­mas dun in­tre, co­ma o que bus­ca­ba nas me­das Clau­de Mo­net; nun­ha ve­rea en pers­pec­ti­va fron­tal, con ár­bo­res e aru­me, que nos evo­ca­se o li­ris­mo de Al­fred Sis­ley (au­ga, ceo, bré­te­ma); ou nun re­cu­llo de s24Wi­lliam Me­rritt Cha­se.

Ma­nuel Paz en­gá­de­lle á len­te o seu ollo poé­ti­co e ad­mi­ra­do. En­gá­de­lle al­go da den­si­da­de es­pi­ri­tual dos re­cor­dos. Se­me­lla que as ima­xes nos le­ven aló, alén, den­tro de nós mes­mos, onde se gar­da esa im­pre­ci­sión da luz.

Vai ser di­fí­cil aquí, nes­te ar­ti­go, que a ca­li­da­de do pa­pel ur­xen­te, o do xor­nal, poi­da ser­vir pa­ra dar un­ha idea do que di­go. O me­llor é que se ache­guen vos­te­des, in­sis­to, a com­pro­ba­lo en per­soa. Un­ha ver­da­dei­ra re­crea­ción dos sen­ti­dos. Un in­tre agra­da­ble co­ma pou­cos. Ao es­tar dian­te des­tas ima­xes van ter, iso pó­do­lle­lo ga­ran­tir, un­ha im­pre­sión e un­ha no­ción di­fe­ren­te da reali­da­de es­pa­cial e pai­sa­xís­ti­ca de Ri­bei­ra. Por­que Ma­nuel Paz ba­lei­rou a ima­xe de con­ti­do no­ta­rial pa­ra en­che­la de con­ti­dos emo­cio­nais (o lu­gar, a luz, o re­cen­do al­bis­ca­do —o da bei­ra­mar, por exem­plo— des­ta Cas­ti­ñei­ras que es­co­llo pa­ra ilus­trar o co­men­ta­rio) e pa­ra que se­xa o es­pec­ta­dor o que aca­be de en­che­la. Po­rén, as de Ma­nuel Paz son ima­xes nas que a vi­da do in­tre nos da a vi­da do Tem­po —xa ven que volvo ao co­me­zo e po­ño o Tem­po con maiús­cu­la—; son ima­xes de re­ve­la­ción, de evo­ca­ción, de tran­subs­tan­cia­ción, da cons­cien­cia xe­nuí­na que só po­de dar a olla­da ofre­ci­da dun bo fo­tó­gra­fo.

FOTO CAR­ME­LA QUEI­JEI­RO

«Cas­ti­ñei­ras» po­de ver­se na ex­po­si­ción do Con­ce­llo

Newspapers in Spanish

Newspapers from Spain

© PressReader. All rights reserved.