Un­ha vi­la sen xa­ne­las ro­tas

La Voz de Galicia (Barbanza) - Especiales1 - - Entrevista -

Ateo­ría das xa­ne­las ro­tas es­tú­da­se en cri­mi­no­lo­xía pa­ra me­llo­rar a se­gu­ri­da­de e o res­pec­to nos cen­tros urbanos. É un­ha fe­rra­men­ta ne­ce­sa­ria pa­ra loi­tar con­tra o van­da­lis­mo, a de­sidia e a caó­ti­ca ima­xe que dan moi­tas ci­da­des ac­tuais en Es­pa­ña.

Des­cu­ber­to no ano 1969 po­lo psi­có­lo­go so­cial Phi­llip Zim­bar­do, da Uni­ver­si­da­de de Stan­ford, ex­pre­sa con to­tal con­tun­den­cia que «man­ter as con­tor­nas ur­ba­nas en boas con­di­cións pro­vo­ca un­ha di­mi­nu­ción do van­da­lis­mo, da de­sidia e do aban­dono». Ho­xe é un­ha tác­ti­ca que moi­tas ad­mi­nis­tra­cións po­ñen en prác­ti­ca —al­gun­has en Ga­li­cia— pa­ra me­llo­rar a ima­xe urbana.

O coida­do do lu­gar xe­ra si­ner­xías ve­ci­ñais que con­tri­búen a es­pa­llar o or­gu­llo de vi­vir nun­ha con­tor­na coida­da. Pa­ra con­se­gui­lo é ne­ce­sa­rio po­ñer o aceno en dous ei­xos: a con­ser­va­ción e res­tau­ra­ción, e a cul­tu­ra. Dúas es­tra­te­xias (reha­bi­li­ta­ción e cul­tu­ra) que te­ñen que ca­mi­ñar da man pa­ra con­se­guir un lu­gar atrac­ti­vo. De­mo­ler ca­sas ve­llas pa­ra cons­truír edi­fi­cios é des­truír a per­so­na­li­da­de, un va­lor se­gu­ro no tem­po.

Na pe­ri­fe­ria, o fe­nó­meno é máis com­ple­xo se o crecemento se pro­du­ce de xei­to ace­le­ra­do —as bur­bu­llas in­mo­bi­lia­rias, a es­pe­cu­la­ción—, que sus­ci­ta un im­pac­to ne­ga­ti­vo na ci­da­da­nía por fal­ta de pou­so.

No­vos mo­ra­do­res que fan vi­da no tra­ba­llo e no co­che, que ape­nas co­ñe­cen aos ve­ci­ños, non en­con­tran no es­pa­zo pú­bli­co un lu­gar se­gu­ro pa­ra in­ter­cam­biar im­pre­sións, re­le­gán­do­se ao in­te­rior das vi­ven­das, con­ver­tén­do­se en se­res des­con­fia­dos da vi­da en co­lec­ti­vi­da­de, o que fa­vo­re­ce o van­da­lis­mo.

O es­pa­zo pú­bli­co sem­pre foi o lu­gar de en­con­tro e in­ter­cam­bio, que alen­ta a par­ti­ci­pa­ción ci­da­dá, con­tri­búe a cons­truír a iden­ti­da­de so­cial, o sen­ti­do de per­ten­za, é o es­pa­zo de iden­ti­da­de e ca­rác­ter que nos per­mi­te re­co­ñe­ce­la e vi­vi­la con pai­xón, con­ser­van­do a me­mo­ria his­tó­ri­ca e o seu va­lor pa­tri­mo­nial.

Na­men­tres ou­tros apos­tan po­lo la­dri­llo e po­lo crecemento co­mo me­ta, Rianxo apos­ta po­la cul­tu­ra e po­lo ur­ba­nis­mo sus­ten­ta­ble, for­ta­le­cen­do o coida­do do es­pa­zo ur­bano —di­to po­los que vi­si­tan a vi­la—.

Dei­xan­do á par­te o glo­rio­so pa­sa­do in­te­lec­tual que fa­vo­re­ce o sen­tir cul­tu­ral que lle dá per­so­na­li­da­de pro­pia, sóu­bo­se man­ter os fi­tos, os bor­des, pun­tos no­dais e mar­cos de re­fe­ren­cia, e me­drar con sen­ti­di­ño, sen bur­bu­llas.

Un­ha po­lí­ti­ca que im­pul­sa a cul­tu­ra e o re­for­za­men­to dos ali­cer­ces das no­sas tra­di­cións, que pón en va­lor cons­tan­te­men­te o pa­tri­mo­nio cul­tu­ral, con­tri­búe a re­for­zar a iden­ti­da­de e o or­gu­llo de per­ten­cer a un­ha co­mu­ni­da­de e se­du­cen a Rianxo apos­ta po­la cul­tu­ra e o ur­ba­nis­mo sus­ten­ta­ble

vi­si­tan­tes a se in­te­grar ne­la.

Un fei­xe de no­vos rian­xei­ros vi­ñe­ron dou­tros lu­ga­res nos úl­ti­mos anos, atraí­dos po­lo con­ti­do cul­tu­ral e po­la per­so­na­li­da­de do con­xun­to his­tó­ri­co e po­lo pa­tri­mo­nio cul­tu­ral. Na­men­tres a ou­tros lu­ga­res ve­ñen de va­ca­cións, a Rianxo ve­ñen pa­ra que­dar­se a vi­vir.

Pe­ro aín­da hai a quen es­coi­tas di­cir o de «me­nos cul­tu­ra e máis as­fal­to», per­soas que des­co­ñe­cen que o mun­do se mo­ve no sen­ti­do con­tra­rio, de que es­te sécu­lo é o da hu­ma­ni­za­ción, o do tu­ris­mo cul­tu­ral, o das per­soas.

Cam­biou o sécu­lo, cam­biou o con­cep­to ur­ba­nís­ti­co, o de re­cu­pe­rar a vi­da co­tiá, a das per­soas.

Pou­co a pou­co hai que ir ca­mi­ñan­do ca­ra a es­pa­zos co­lec­ti­vos e de par­ti­ci­pa­ción e for­te arrai­go cul­tu­ral, e pa­ra fa­ce­lo é pre­ci­sa a peo­na­li­za­ción do cen­tro his­tó­ri­co, in­cre­men­tan­do a re­la­ción di­rec­ta en­tre as per­soas e o sen­ti­men­to de co­mu­ni­da­de, di­rec­ción na que ca­mi­ña o ur­ba­nis­mo con­tem­po­rá­neo.

Pre­ci­sa­mos un plan pa­ra a pro­tec­ción in­di­vi­dual de ca­da un­ha das ca­sas an­ti­gas, pa­ra man­ter a me­mo­ria co­lec­ti­va e o le­ga­do vi­vos no tem­po sen re­nun­ciar á mo­der­ni­da­de nas no­vas edi­fi­ca­cións, afas­ta­das do cen­tro.

Con­vén man­ter pa­ra sem­pre as va­ran­das de hai dous­cen­tos anos, as cor­ni­xas, as xa­ne­las de ma­dei­ra, re­gu­lar un am­bien­te har­mó­ni­co man­ten­do ele­men­tos tra­di­cio­nais que ca­rac­te­ri­zan a pla­ni­fi­ca­ción con­tem­po­rá­nea dos lu­ga­res his­tó­ri­cos, que xo­ga­rán un rol im­por­tan­te no fu­tu­ro de Eu­ro­pa.

Aín­da que­dan al­gun­has xa­ne­las ro­tas, que hai que re­pa­rar pa­ra con­se­guir un­ha ex­ce­len­cia que ga­ran­ta un pa­so fir­me pa­ra per­du­rar.

Newspapers in Spanish

Newspapers from Spain

© PressReader. All rights reserved.