Gua­da­lu­pe, o cho­ro eterno

La Voz de Galicia (Barbanza) - Especiales1 - - Entrevista -

Non le­rán es­tas cou­sas nos li­bros de his­to­ria. Non bus­quen, non vul­ne­ren os ve­llos baú­les que o bi­sa­vó trou­xo de Mé­xi­co. Non pre­gun­ten aos sa­bios. Non in­da­guen nos ar­qui­vos nin per­dan o tem­po ca­van­do nas me­mo­rias si­len­cia­das dos ce­mi­te­rios. Na­da do que lles vou a con­tar des­cu­bri­rán nos tex­tos an­ti­gos nin o che­ga­rán a sa­ber po­las vo­ces máis au­to­ri­za­das des­tes días nos que to­do es­tá des­cu­ber­to. Eu con­ta­rei­lles a ver­da­de. Cer­ta­men­te non son ningún eli­xi­do. Pro­ba­ble­men­te o men­sa­xei­ro dos ceos, atri­bu­la­do por tan­tos tra­ba­llos que lle fo­ron en­co­men­da­dos, tra­bu­ca­da­men­te dei­xou o seu re­ca­do so­bre o meu pei­to men­tres dur­mía. Os co­rreos dos ceos re­cí­be­los así. Déi­xa­chos un an­xo so­bre a pel e fíl­tran­se, le­tra a le­tra, bus­can­do a me­mo­ria do es­pí­ri­to. A men­sa­xe que eu re­ci­bín era bas­tan­te lon­ga e tar­dei en com­pren­der a súa in­ten­ción.

Hai moi­tos, moi­tos anos, an­tes de fun­dar­se a no­bre vi­la de Rianxo, can­do só exis­tía un pei­rao de pe­dras es­pi­das e un par de cho­zas cu­ber­tas con al­gas e cun­chas, vi­vía na­quel lu­gar un mo­zo or­fo que saía ao mar ca­da día a en­re­dar no seu apa­re­llo a xou­ba e o ma­ris­co que a man de Deus po­ñía ne­la pa­ra o seu ali­men­to.

Á tar­di­ña, Daniel, o mo­zo or­fo, adoi­ta­ba sen­tar­se so­bre a pe­dra máis al­ta do pei­rao que un co­lo­so le­van­ta­ra, e pa­sá­ba­se as ho­ras coa mi­ra­da fi­xa no ho­ri­zon­te tra­lo que fu­xían o sol, a lúa e as es­tre­las. Pre­gun­tá­ba­se que pro­di­xio podía ocul­tar­se tras aque­la mu­ra­lla de luz da que, ca­da ma­ñá, máis be­los que nun­ca, re­gre­sa­ban os astros pa­ra re­pe­tir a súa pe­re­gri­na­ción. Non ti­ña ou­tra cou­sa en que pen­sar aba­rro­ta­da a súa alma de soi­da­de e pe­na, co­mo es­ta­ba. Re­pen­ti­na­men­te cre­bou­se aque­la ru­ti­na. Do mar ale­gre que lle ali­men­ta­ba dia­ria­men­te, des­apa­re­ce­ron as xou­bas, as né­co­ras, o gran cen­to­lo, a ci­ga­la e ata os hu­mil­des tran­chos que xo­ga­ban aos ago­chos bai­xo a qui­lla da súa pobre lan­cha.

Ao sex­to día de xa­xún, Daniel des­fa­le­ci­do, des­fa­le­ceu­se so­bre a ca­na do te­món. En so­ños oíu a súa voz. Era un­ha can­ción afas­ta­da que che­ga­ba des­de a praia. Abriu os ollos e pui­do al­bis­car a fi­gu­ra dun­ha ra­pa­ri­ga des­cal­za que al­za­ba a súa man pa­ra sau­dar­lle. En­tre os ollos dos sal­sei­ros adi­vi­ñou a súa voz: «¡Lan­za o apa­re­llo por ba­bor! ¡Lan­za o apa­re­llo por ba­bor!» Así o fi­xo Daniel e, en me­nos do que du­ra o bi­co dun­ha es­tre­la, a re­de en­cheu­se de pes­ca.

Ape­nas ama­rra­ra a bar­ca ao pei­rao, sal­tou a terra e co­rreu tra­la ra­pa­ri­ga que obra­ra tal pro­di­xio. Fron­te a fron­te, mi­rou­na aos ollos e adi­vi­ñou co­mo ne­les acen­día­se a luz do fin do mun­do. Abra­zou­na na­mo­ra­do, en­tre­ga­do ao seu amor des­co­ñe­ci­do. Abra­zou a na­da. No seu pei­to só achou un pro­fun­do aro­ma a sal. En­tre as súas mans ela dei­xou­lle un­ha es­tre­la de mar.

Á noi­ti­ña, sen­ta­do na gran pe­dra do pei­rao, Daniel aper­tan­do a súa es­tre­la con­tra o pei­to, vol­veu oír a súa voz: «Daniel, Daniel. Son Gua­da­lu­pe. Vi­vo alén do mar. Alá on­de se ocul­tan os astros. Nun­ca po­de­rás che­gar aquí. Pe­ro ou­tros vi­rán no fu­tu­ro e trae­ran­me o teu re­cor­do. Si de ver­da­de che­ga­ches a amar­me, cho­ra­rás e as túas bá­goas, esas si, arri­ba­rán á mi­ña ca­si­ña de ná­ca­ra».

Daniel foi o pri­mei­ro ser hu­mano que cho­rou por amor e pui­do ver co­mo as súas bá­goas tra­za­ban so­bre a mar un­ha ar­do­ra fer­mo­sí­si­ma que se per­día tra­la cor­ti­na azul que se­pa­ra­ba o fu­tu­ro Rianxo dos ma­res ig­no­tos de Mé­xi­co. Alí, ata o día de ho­xe, vi­ve Gua­da­lu­pe en­tre as al­gas so­bre as que flo­tan as bá­goas de Daniel, an­te cu­xo es­pe­llo pei­téa­se ca­da ma­ñá.

Fí­xe­se ben. Aché­gue­se ao mar de Rianxo e bus­quen os ci­men­tos do an­ti­go pei­rao. Li­bé­re­se das ca­deas inú­ti­les que lle man­te­ñen an­co­ra­do a es­te mun­do de des­alen­to e men­ti­ra. Tal­vez, es­pi­do de pre­xuí­zos, adi­vi­ñe a Daniel cho­ran­do a au­sen­cia de Gua­da­lu­pe e ata poi­da che­gar a ver co­mo as súas bá­goas fo­xen rum­bo ao oes­te, ca­mi­ño de Mé­xi­co, a lom­bos dun­ha le­xión de del­fíns.

FO­TO J. OR­DÓ­ÑEZ

Sol­por den­de Rianxo

Newspapers in Spanish

Newspapers from Spain

© PressReader. All rights reserved.