O pou­sa­doi­ro da ba­lea

La Voz de Galicia (Barbanza) - Especiales1 - - Noticias -

Aquel día Asu­bio­te fo­ra con­tem­plar as es­tre­las á Pe­dra Vixía, un pe­ne­do moi ben lo­ca­li­za­do que per­mi­tía a vis­ta en­tei­ra das praias de Tan­xil e Quen­xo. Dis­que aquel pro­mon­to­rio lles ser­vi­ra nou­tro tem­po aos ca­ba­lei­ros da ca­sa gran­de do lu­gar pa­ra avis­tar a che­ga­da dal­gún alleo.

O ca­so é que o día que Asu­bio­te ocu­pa­ba a Pe­dra Vixía era el a úni­ca sen­ti­ne­la, sen­do tes­te­mu­ña sen es­pe­ra­lo do su­ce­so de máis im­pac­to da con­tor­na. Era moi tar­de. Non se sa­be que ho­ra. Pe­ro a noi­te era cla­ra can­do Asu­bio­te aban­do­nou o seu es­ta­do con­tem­pla­ti­vo amoes­ta­do por un for­te bra­mi­do.

Pui­do ver sen es­for­zo co­mo un­ha cria­tu­ra se apro­xi­ma­ba á praia e dun chim­po pou­sa­ba no di­que aso­la­ga­do. O que era non o sa­bía. Co­mo era pei­xe e xi­gan­te su­pu­xo que se tra­ta­ba dun­ha ba­lea. Fo­se o que fo­se, a cria­tu­ra abriu as fau­ces e, co­mo se dun­ha ca­pe­la mor­tuo­ria se tra­ta­se, Asu­bio­te pui­do ver co­mo no in­te­rior xa­cían va­rios cor­pos sen vi­da. En­tu­me­ci­do co­mo es­ta­ba, sen­tiu­se des­fa­le­cer ao re­co­ñe­cer nun deses ca­dá­ve­res o seu ami­go Zoi­lo o Ma­ri­ñán, que afo­ga­ra non ha­bía tan­to, un día de tem­po­ral, e o cor­po nun­ca apa­re­ce­ra.

Com­pren­deu que a ba­lea, lon­xe de ser a cau­sa da morte dos ma­ri­ñei­ros, era, po­la contra, a pro­tec­to­ra dos cor­pos aban­do­na­dos. Re­co­llíaos e, des­pois, can­do se da­ban sa­be Deus que con­fluen­cias na­tu­rais e má­xi­cas, saía á su­per­fi­cie e ía pre­sen­tar os des­afor­tu­na­dos á Vir­xe que me­dia­ba en­tre as dúas praias pa­ra que in­ter­ce­de­se por eles na via­xe que a pi­ques es­ta­ban de em­pren­der ca­ra á desem­bo­ca­du­ra de to­das as desem­bo­ca­du­ras.

A ba­lea pe­chou a súa gran man­dí­bu- la e, ac­to se­gui­do, des­apa­re­ceu.

Asu­bio­te sem­pre pen­sou que co­lle­ra ca­ra a fó­ra da ría, aín­da que, tem­po des­pois, non pou­cos xu­ra­ron e per­xu­ra­ron que vi­ran un­ha ba­lea re­mon­tan­do o río Ulla. E aque­la foi ben se­gu­ro a de­rra­dei­ra mi­sión cum­pri­da des­te ani­mal má­xi­co. Pou­cos anos des­pois, os seus pro­pios pro­te­xi­dos aca­ba­ron con ela, pois, se­gun­do apa­re­ceu re­co­lli­do nun xor­nal da épo­ca, un­ha ba­lea fo­ra aba­ti­da can­do se ato­pa­ba den­tro da en­sea­da de Tan­xil.

Aquel día a cria­tu­ra fo­ra avis­ta­da ao pa­sar por (…) e o ru­mor an­dou máis rá­pi­do que a súa pro­pia na­ve­ga­ción, de xei­to que, can­do che­gou a Tan­xil, con­tá­ban­se du­cias de ma­ri­ñei­ros no­vos —os ve­llos bo­ta­ban as mans á ca­be­za e non que­rían mi­rar—, que agar­da­ban pa­ra fa­ce­la anacos a ma­cha­da­zos. O ani­mal con­se­guiu fu­xir, mal­trei­to. Se­guin­do o seu ron­sel de san­gue sóu­bo­se que ou­tros ma­ri­ñei­ros dun­ha co­mar­ca ve­ci­ña, re­ma­ta­ran o que em­pe­za­ran en Rian­xo.

Que ig­no­ran­cia a do ho­me que se des­trúe a si mes­mo. Que des­gra­za a dos cor­pos dos afo­ga­dos pa­ra sem­pre aban­do­na­dos na ne­gru­ra do fon­do do mar. Ago­ra non hai ba­lea, nin Vir­xe. Por non ha­ber non hai au­ga que inun­de o di­que, o pou­sa­doi­ro da ba­lea dos mor­tos do mar.

Be­go­ña Mi­guéns Son de le­tras. Sóu­beno des­de ben pe­que­na. Sem­pre me gus­tou ler e es­cri­bir con­tos. An­tes de sa­ber que a mi­to­lo­xía xa era o meu te­ma pre­fe­ri­do. Es­tu­dei fi­lo­lo­xía clá­si­ca e a en­si­nan­za é a mi­ña vo­ca­ción.

Newspapers in Spanish

Newspapers from Spain

© PressReader. All rights reserved.