Inies­ta, Évo­le ou Fe­de­ri­ca Mon­tseny

La Voz de Galicia (Deza) - - Opinión -

Cóm­pre ter moi­to que di­cir, ou tal crer, pa­ra fa­cer un­ha pré­di­ca de de­za­se­te mil cin­co­cen­tos chíos que sei­ca es­cri­biu o novo pre­si­den­te da Ge­ne­ra­li­tat en ape­nas dous anos. Dei­xo pa­ra ou­tros co­ñe­cer tan in­ten­sos pen­sa­men­tos. Con­fór­mo­me co meu desacou­go por te­ren che­ga­do a eli­xir pa­ra pre­si­dir Ca­ta­lu­ña a un po­lí­ti­co can­do me­nos xe­nó­fo­bo. Cou­sas do vi­ca­ria­to. Pa­sou con Ar­tur Mas can­do un­xiu a Puig­de­mont, e es­te vol­ve fa­ce­lo ago­ra.

Asis­to in­cré­du­lo sem­pre a tal ti­po de acon­te­ce­men­tos. Cús­ta­me en­ten­der co­mo un ca­tó­li­co de pro­fe­sión e reivin­di­ca­ción, e non é o úni­co, po­de man­ter ac­ti­tu­des ra­cis­tas e mes­mo ga­ban­zas pa­ra tor­tu­ra­do­res e asa­si­nos, maior­men­te de anar­quis­tas e xen­te de es­quer­das co­mo os ir­máns Ba­día, e ren­der­lles ho­me­na­xe co­ma már­ti­res do in­de­pen­den­tis­mo. Por iso gus­tei que o Xa­vier Do­mè­nech pre­gun­ta­ra ao ho­no­ra­ble To­rra non só que pen­sa dos es­pa­ñois, se­nón se a Ca­ta­lu­ña de Fe­de­ri­ca Mon­tseny é a súa, se­ñor To­rra?

Cús­ta­me com­pren­der co­mo é que un po­lí­ti­co de­mo­crá­ti­co poi­da ig­no­rar, se­nón opri­mir, á me­ta­de dos seus ci­da­dáns. E non com­pren­do co­mo, con ta­les an­te­ce­den­tes, for­zas po­lí­ti­cas co­mo Es­que­rra, PDeCAT, e os in­sub­mi­sos da CUP lle po­den dar o seu vo­to.

Non com­pren­do que na Es­pa­ña ou en Ca­ta­lu­ña, tam­pou­co na am­pla Eu­ro­pa, aniñen sen­ti­men­tos e se fa­gan po­lí­ti­cas co­mo as po­la­cas dos Kaczyns­ki, ou as hún­ga­ras de Vik­tor Or­bán, arro­la­das po­los in­tere­ses de Trump e Pu­tin.

Sei que to­do se pre­ci­pi­tou, por sim­pli­fi­car, lo­go do ano 2012 co he­li­cóp­te­ro de Mas e a en­tra­da da Asem­blea Na­cio­nal de Ca­ta­lu­ña na di­rec­ción po­lí­ti­ca e na mo­bi­li­za­ción do in­de­pen­den­tis­mo. Sei que den­de en­tón mi­llei­ros de som­bras su­pre­ma­cis­tas, que aniña­ban no mo­ve­men­to na­cio­na­lis­ta, de­ci­di­ron es­que­cer a Me­da­lla de Ou­ro da Ge­ne­ra­li­tat a Francisco Can­del, un char­ne­go, quen es­cri­biu Los otros ca­ta­la­nes alá po­lo 1965, e fo­ron per­mi­tín­do­se di­vi­dir aos ca­ta­láns, fen­der a so­cie­da­de máis aló da vin­di­ca­ción dun país, dun­ha cul­tu­ra, e si­na­lan­do e con­de­nan­do aos char­ne­gos.

Di ho­xe An­tón Cos­tas que o pro­cés, con­ver­ti­do xa en «le­xi­ti­mis­mo» de re­so­nan­cias car­lis­tas, pu­xo fin a to­do un tem­po de «con­sen­ti­men­to po­lí­ti­co» que os non na­cio­na­lis­tas de­ran aos na­cio­na­lis­tas pa­ra go­ber­nar Ca­ta­lu­ña, por­que non lles da­ban me­do. Aque­la Ca­ta­lu­ña cons­truí­da po­los char­ne­gos, que an­dan nos li­bros de Mar­sé, Eduardo Mendoza, Te­re­sa Pà­mies, Vázquez Mon­tal­bán ou o propio Pa­co Can­del. Aque­la Ca­ta­lu­ña es­cri­ta e fa­la­da por Javier Pérez An­dú­jar, ou ta­mén a con­ta­da e es­cri­ta por Jor­di Évo­le. Aque­la Ca­ta­lu­ña on­de é po­si­ble ato­par ci­da­dáns que tra­ba­llan e so­bre­vi­ven iguais, ve­ñan de Ca­ta­lu­ña, de Es­pa­ña ou de cal­que­ra par­te do mun­do.

Por iso can­do Andrés Inies­ta, char­ne­go, es­co­lle pa­ra a súa ho­me­na­xe de des­pe­di­da do Bar­ce­lo­na a com­pa­ñía de Jor­di Évo­le ben sei que en­tre os so­be­ra­nis­tas e os non so­be­ra­nis­tas, esas me­ta­des ca­ta­lás e sos­pei­to que es­pa­ño­las, hai lu­gar pa­ra non dei­xár­mo­nos en­re­dar en­tre un­ha «cri­se hu­ma­ni­ta­ria» e un «gol­pe de Es­ta­do». Te­ño pa­ra min que a reali­da­de, tan en­re­da­da, po­de­rá ser ou­tra.

No ar­ti­go do ven­res pa­sa­do in­for­mei da exis­ten­cia dun tra­ba­llo de xa­nei­ro de 1920 que non ten pre­ce­den­tes na bi­blio­gra­fía ga­le­ga: Re­su­men de His­to­ria de la Li­te­ra­tu­ra ga­lle­ga, obra do ca­te­drá­ti­co de Li­te­ra­tu­ra es­pa­ño­la no Ins­ti­tu­to pon­te­ve­drés Al­fre­do de la Igle­sia (1861-1933). O ma­nus­cri­to (iné­di­to) obra nos ar­qui­vos da Real Aca­de­mia Ga­le­ga e non tar­da­re­mos en ex­hu­ma­lo. Que cons­te —co­mo se afir­ma­ba no ar­ti­go an­te­rior— que se tra­ta dun ma­nual de his­to­ria de li­te­ra­tu­ra ga­le­ga pa­ra alum­nos de ba­cha­re­la­to, non pa­ra eru­di­tos ou ou­tro ti­po de lec­to­res. Así pois, o ma­nual do pro­fe­sor Al­fre­do de la Igle­sia é ori­xi­nal, na bi­blio­gra­fía ga­le­ga, por tra­tar­se dun li­bro de tex­to pa­ra alum­nos do ins­ti­tu­to, dun ma­nual ad usum scho­la­rum.

Hai que su­po­ñer que ese ma­nual —que ese Re­su­men— re­co­lle as lec­cións tal co­mo o pro­fe­sor as ex­pli­cou, no Ins­ti­tu­to de Pon­te­ve­dra, no cur­so 1919-1920. Ago­ra ben, o no­so pro­fe­sor, co­ma cal­que­ra do­cen­te (no­mea­da­men­te de ma­te­rias hu­ma­nís­ti­cas), co pa­so do tem­po, iría en­ga­din­do ou su­pri­min­do con­ti­dos, ou ma­ti­zán­doos. Sa­be­mos que, po­lo me­nos no ano 1926, ex­pli­cou aos es­co­la­res aque­la in­só­li­ta (e sub­ver­si­va) ma­te­ria e sa­bé­mo­lo por­que obran nos fon­dos da Aca­de­mia pro­gra­mas, en nú­me­ro de tre­ce,

Newspapers in Spanish

Newspapers from Spain

© PressReader. All rights reserved.