«Sín­to­me moi que­ri­do»

La Voz de Galicia (Ourense) - Especial1 - - Especial Ourense En Fiestas - FINA ULLOA OU­REN­SE

Édi­fí­cil cru­zar­se co es­cul­tor Xe­lo de Tre­mi­ñá po­las rúas sen que aso­me un so­rri­so aos bei­zos. Án­gel Gar­cía Ál­va­rez, co­mo foi bau­ti­za­do, é un­ha de­sas per­soas que con­ta­xia po­si­ti­vis­mo. Ca­cha­zu­do, bro­mis­ta, al­go irre­ve­ren­te ás ve­ces, sem­pre foi un es­pí­ri­to li­bre cheo de bon­ho­mía e cun co­ra­zón que non lle ca­be no pei­to. Nes­tes días con­ta que an­da al­go preo­cu­pa­do po­la res­pon­sa­bi­li­da­de que lle caeu en­ri­ba por ter que dar o pregón na fes­ta do Cris­to.

—Le­va­rá dis­cur­so ou ten pen­sa­do im­pro­vi­sar?

—Eu xa sa­bes, son moi fa­la­dei­ro, pe­ro en­gan­cho nun­ha sil­va e pér­do­me. Así que le­va­rei un­ha chu­le­ta no pe­to, por­que, se non, xa sei que me vou per­der.

—Es­pe­ra­ba o no­mea­men­to?

—Pa­ra na­da. Eu pen­so que hai nes­ta vi­la xen­te máis im­por­tan- te ca min pa­ra ser eli­xi­do pre­goei­ro, pe­ro que lle vas fa­cer. A ver­da­de é que me fai moi­ta ilu­sión. É al­go moi es­pe­cial.

—Sen­te que xa é pro­fe­ta na súa te­rra?

—Eu tan­to co­mo pro­fe­ta non sei; ao me­llor iso é moi­to di­cir. Pe­ro sín­to­me apoia­do. Ha­be­rá gus­tos, co­mo pa­ra to­do, pe­ro sín­to­me moi que­ri­do po­la xen­te, e con iso é so­bra­do; pen­so eu.

—Xa es­que­ceu as crí­ti­cas po­la ima­xe de San­ta Rita?

—Mi­ña nai, o que me asu­bia­ron! (ri). Foi moi po­lé­mi­ca, si; pe­ro aqui­lo xa pa­sou. Eu en­ten­do que non es­pe­ra­ban a es­cul­tu­ra que fi­xen por­que saía dos ca­nons. Eu fi­xen un­ha se­ño­ra gran­do­ta, cun­has fac­cións moi aper­ta­das, por­que eu o pri­mei­ro que fi­xen foi ler a súa bio­gra­fía e en­ten­dín que non po­día fa­cer un­ha mo­ci­ña con ca­ra de me­lo­co­tón e to­da fei­ti­ña, can­do foi un­ha mu­ller que tra­ba­llou moi­tí­si­mo no cam­po den­de os tre­ce anos, que a ca­sa­ron, que ti­vo va­rios fi­llos, que pa­sou si­tua­cións com­pli­ca­das e que se me­teu no con­ven­to xa maior. Pe­ro eu es­ta­ba con­ven­ci­do do que fi­xe­ra e sa­bía que, co­mo pa­sou co tem­po, a xen­te aca­ba­ría tén­do­lle o mes­mo fer­vor que lle te­ñen.

— E se llo pe­di­sen, atre­ve­ría­se a fa­cer un no­vo Cris­to?

—Pois ben se­gu­ro que si. Igual non era es­te que te­mos aquí, pe­ro por su­pos­to que o fa­ría.

—Se­gue a dia­rio no ta­ller. Non pen­sa en xu­bi­lar­se?

—Men­tres os xeon­llos aguan­ten eu vou es­tar aí. O día que me do­bren, xa se ve­rá, pe­ro men­tres aguan­ten es­ta­rei ao pé do ca­nón fa­cen­do cou­sas, al­gun­has pa­ra min, ou­tras pa­ra co­le­gas... Eu no ta­ller pá­soo pi­pa. Ago­ra mes­mo es­tou tra­ba­llan­do en es­cul­tu­ras máis abs­trac­tas.

FOTO LOLITA VÁZ­QUEZ

Xe­lo se­gue no seu ta­ller das Ca­sas Ba­ra­tas

Newspapers in Spanish

Newspapers from Spain

© PressReader. All rights reserved.