Sem­pre crin nun amor pa­ra to­da a vi­da”

«A es­ta­ción vio­len­ta» é a no­va es­trea de Ne­rea, que che­gou ao Fes­ti­val de Cans «coa lin­gua fó­ra» e di­rec­ta do hos­pi­tal. «Dí­xen­lles: ‘non, al­ta vo­lun­ta­ria’», con­ta a ac­triz, que sa­ca tem­po pa­ra nós e con­ta que por fin es­tá lim­pa. A ela non a tum­ba nin o zi

La Voz de Galicia (A Coruña) - Yes - - RESPONDE - TEX­TO: NOELIA SILVOSA

«Ti­ve­nun­ha se­ma­na de lou­cu­ra, con in­gre­so no hos­pi­tal e to­do», cón­ta­me Ne­rea Ba­rros cun­ha na­tu­ra­li­da­de que xa che dei­xa fó­ra de xo­go ao ins­tan­te. A me­di­da que fa­la, des­có­bre­se co­mo un­ha mu­ller for­te e apai­xo­na­da á quen xa lle aso­ma o ins­tin­to de ma­ter­ni­da­de, aín­da que non lle gus­ta fa­cer plans a lon­go pra­zo: «Le­vou­me moi­tí­si­mo tem­po, pe­ro apren­dín que é un erro vi­sua­li­zar­te. Si que tes que ter ob­xec­ti­vos e aga­rrar­te a eles e loi­ta­los, pe­ro é im­pres­cin­di­ble vi­vir ca­da mo­men­to. Soa­men­te te­mos un­ha vi­da e igual mañá non exis­te».

—Co­mo te ato­pas?

—Ago­ra me­llor. Xa es­ti­ve­ra no hos­pi­tal e es­ta­ba to­man­do o que me de­ran, pe­ro ao che­gar a Ga­li­cia, co­mo que ex­plo­tou to­da a si­nu­si­te e ro­dei cun­has do­res in­so­por­ta­bles que me fi­xe­ron vol­ver de ur­xen­cia. Qui­xé­ron­me in­gre­sar e dar­me cor­ti­coi­des, mor­fi­na e an­ti­bió­ti­cos de ca­ba­lo e di­xen: «Non, al­ta vo­lun­ta­ria e dar­me to­do pa­ra ca­sa», pa­ra po­der re­ma­tar a ro­da­xe e vir a fa­cer as pre­sen­ta­cións ao Fes­ti­val de Cans.

—Pe­ro es­tás me­llor, e ade­mais es­ta­mos de es­trea.

—Si, xa es­ta­mos de es­trea con A es­ta­ción

vio­len­ta, che­guei coa lin­gua fó­ra, pe­ro pui­den en­trar a fa­cer un­has de­cla­ra­cións e agra­de­cer­lle moi­tí­si­mo ao pú­bli­co que a vi­ra.

—Clau­dia, a túa per­so­na­xe, é enér­xi­ca, pe­ro es­tá un pou­co ro­ta.

—Si, de fei­to es­tá tan ro­ta que mo­rre de so­bre­do­se e es­tá moi ma­li­ña de can­cro. A his­to­ria a ver­da­de é que era ou­tra, pe­ro a mon­ta­xe cam­biou por com­ple­to coa mi­ra­da da di­rec­to­ra e hai cer­tas cou­sas e pre­gun­tas que que­dan ao ai­re pa­ra que as in­ter­pre­te o pú­bli­co. Clau­dia era un­ha ti­pa di­fe­ren­te, sen pais, criou­se cos avós, cun des­ape­go e un trau­ma con esas bi­sa­gras que che dá a fa­mi­lia. É in­te­li­xen­te, pe­ro ta­mén con moi­to lu­me e moi­tas ga­nas de es­na­qui­zar­se a si mes­ma.

—Ten un­ha dua­li­da­de.

—Si, ten esa dua­li­da­de de que­rer re­ben­tar o mun­do, pe­ro, á vez, re­ben­tar­se a si mes­ma. Por­que non se ato­pa, es­tá per­di­da, es­ca­cha­da. E a súa pa­re­lla ideal, ou­tro lu­me co­ma ela, é Ma­nuel, eles non po­den es­tar xun­tos por­que se ma­ta­rían. En­tón de­ci­de aga­rrar­se a ou­tro ho­me que a que­re moi­to e lle dá un­ha es­ta­bi­li­da­de, co­ló­caa nou­tro lu­gar e bái­xaa, é o seu con­tra­pun­to. Pe­ro Ma­nuel sem­pre es­tá aí, can­do re­gre­sa po­la súa in­ti­mi­da­de a Ga­li­cia bús­cao, por­que ne­ce­si­ta esa co­ne­xión. Foi po­lo mun­do in­ten­tan­do bus­car a súa vi­da e deu­se con­ta de que o mun­do non a que­ría tan­to a ela. E de sú­pe­to des­cu­briu a en­fer­mi­da­de e vol­ve re­cu­pe­rar aqui­lo que que­ría dei­xar atrás pe­ro que real­men­te é o úni­co que lle dá a vi­da, que é a súa his­to­ria e o seu pa­sa­do.

—Que di­fí­cil esa de­ci­sión en­tre o que que­res de ver­da­de e o que che con­vén.

—To­tal­men­te, aí es­ta­mos os se­res hu­ma­nos. Es­ta é un­ha per­so­na­xe moi lí­mi­te, pe­ro os se­res hu­ma­nos es­ta­mos con­ti­nua­men­te to­man­do es­te ti­po de de­ci­sións moi com­ple­xas con cou­sas in­clu­so moi pe­que­nas. Pe­ro hai di­tos que din que a de­ci­sión con­ta, po­de cam­biar a túa vi­da. É sem­pre moi di­fí­cil, e nes­ta per­so­na­xe ima­xí­na­te, é un re­bum­bio. Ho­xe es­tou ben, mañá es­tou mal... non sei moi ben o que que­ro por­que es­tou per­di­da, pe­ro que­ro to­do e á vez non que­ro na­da. Can­do non que­re na­da bus­ca a he­roí­na, e can­do que­re to­do can­ta, por­que é un­ha ar­tis­ta. Pe­ro nun­ca che­ga a na­da por­que é in­ca­paz de le­var as cou­sas á te­rra, vi­ve de­ma­sia­do no ai­re.

—E ti, co­mo Ne­rea, con que ti­po de amor que­da­rías se ti­ve­ses que eli­xir?

—Uf, é com­pli­ca­do, mi­ña nai, com­pli­ca­dí­si­mo. Non o sei, pe­ro eu pen­so que co pa­sio­nal, fí­xa­te.

—De­be de ser tre­men­do saír dun­ha adic­ción co­ma a que ten ela.

—É prac­ti­ca­men­te im­po­si­ble. To­das as dro­gas son moi di­fí­ci­les, ca­da un­ha ten as súas cir­cuns­tan­cias e os seus pro­ce­sos. A he­roí­na é al­go im­po­si­ble, xa che din que cun pi­co dun­ha he­roí­na da máis ma­rron­ci­ña, que é a máis pu­ra, as túas cé­lu­las de­tec­tan un­has subs­tan­cias for­tes e no teu ce­re­bro e a ni­vel neu­ro­nal ex­pe­ri­men­tas un­ha fe­li­ci­da­de ab­so­lu­ta, al­go que non tes can­do es­tás per­di­do. De sú­pe­to es­tás en paz, en co­mu­ñón co mun­do e fe­liz. E cla­ro, é un en­gan­che moi du­ro. Eu vin mu­lle­res en ur­xen­cias con sín­dro­me de abs­ti­nen­cia da he­roí­na e é co­mo se es­ti­ve­sen mo­rren­do de dor fí­si­ca, men­tal e emocional. Ho­rri­ble.

—Ti, co­ma Clau­dia, que che­ga a San­tia­go en­fer­ma e coa mor­te pi­sán­do­lle os ta­lóns, ti­ve­ches que en­fron­tar­te á mor­te na vi­da real co teu tra­ba­llo na uci.

—Si, por des­gra­za a mor­te ro­déa­nos con­ti­nua­men­te e non é soa­men­te a lei de vi­da de al­guén que ti­vo un­ha vi­da ple­na, se­nón que ta­mén lle vén aos ne­nos, a xen­te que ten to­da a súa vi­da por dian­te. E dar­lle ao ser hu­mano to­do o que poi­das de amor ne­ses mo­men­tos, tran­qui­li­da­de e paz ás súas fa­mi­lias, é moi di­fí­cil. Pe­ro hai que es­tar aí e é tre­men­do pe­ro, á vez, moi co­tián. Nes­ta pe­lí­cu­la ti­ven que en­fron­tar­me a iso, e pen­sei que ía ser sin­xe­lo, pe­ro eu non son ca­paz de en­fron­tar­me a nin­gun­ha mor­te dun ser que­ri­do.

—Pen­sa­ches que se­ría máis fácil ao tra­tar o te­ma de for­ma fic­ti­cia?

—Si, pen­sa­ba que nun­ha per­so­na­xe fic­ti­cia po­de­ría en­con­trar al­gún cami­ño pa­ra en­ten­der, pa­ra in­ten­tar non rom­per e guau!... o que ato­pas é te­rri­ble. Nun­ca pen­sa­mos is­to por­que vi­vi­mos un pou­co pen­den­tes de cou­sas co­mo: «Deu­lle un gol­pe ao co­che, fu­la­ni­ña di­xo is­to de min...».

FO­TO: AL­BER­TO PÉ­REZ BA­RAHO­NA

Newspapers in Spanish

Newspapers from Spain

© PressReader. All rights reserved.