Blu­e­me u Nach­be­re

Der Bund - - FINALE -

Mit em Früeh­lig chö­me nid nu­me d Blu­e­me, d Ma­gno­lie, die gan­zi un­g­lou­blechi Pracht zum Vor­schyn, son­dern o d Nach­be­re. Me gseht sech wi­der. Me trifft sech wi­der uf dr Strass, im Gar­te, vor em Mi­gros, uf em Pou­se­platz – u het ume Luscht uf­ne Schwatz. Das isch schön. Me seit wi­der meh «chö­met doch zum Äs­se, näh­met non es Gles­li» oder «ja, mir bly­be gärn uf ne Täu­er Spa­ghet­ti».

Das isch schön. I lie­be das. I lie­bes, we gros­si Run­di ent­stöh, viu Lüt zue­n­enang hä­re ho­cke, churz­frisch­tig, mo­men­tan. Nid die ewigs vorus pla­ne­te Yla­di­ge hul­di­ge em Lä­be, son­dern die mo­men­ta­ne: «Chumm, itz bly­be mir no zäme, itz näme mir no ei­ne, chumm, itz lö mir dr Räscht la fah­re, so jung chö­me mr nümm zäme.»

Egau, was es no im Chüel­schrank het, egau, ob me ei­gent­lch no z tüe hätt, egau, wie früech me am morn­dri­ge Tag mu­ess uf­stah. En Hom­mage a ds Lä­be. Wun­der­bar. Nöi­mets an­gers würd me y so Mo­mänt no zäme tan­ze u sin­ge, aber das wär äuä z viu für d Schwy­zer Seel oder für e mit­tu­eu­ro­pä­isch Möntsch im 21. Jahr­hun­dert. Keh Ah­nig auso, wo­här die Sehn­sucht chunnt by mir.

Vo wä­ge Nach­be­re aber, wo im Früeh­lig zäme mit de Blu­e­me u Pflan­ze um­en uf­blüe­he: Da gits öp­pis, won i gmeint ha, das syg ver­by, das heigs nu­me y my­re Chind­heit gä, y de Sib­zger­jahr: Nach­be­re, wo schnur­re, gäit­sche und übernang hä­är­zieh.

Syt üse Bu­eb im Chin­der­gar­ten isch, chunnts mir un­ger­ei­nisch vor, aus wär ig ume drinn, i däm Seich. E Mu­e­ter vom ne «Chinds­gi»-gsch­pänd­li seit über en an­ge­ri Mu­e­ter, die tüeg geng so pseudofröh­lech, ih­re Bu­eb aber när­vi, är chiem geng go lü­te, syg uf­dring­lech, u das när­vi on ih­ri Chin­der.

I bi paff. U sä­ge de, die Mu­e­ter heig sech grad vom Va­ter trennt, das syg äuä ei­fach e schwie­ri­gi Zyt für e Bu­eb. «Ja, ja, scho, aber trotz­däm», heissts de. En an­ge­ri Mu­e­ter ver­zeut, die eint Mu­e­ter heig ih­re Bu­eb nid im Griff, dä syg z wi­ud, ja ag­gres­siv, d Mu­e­ter aber stöng drnä­be u ma­chi nüt. Wi­der en an­ge­ri Mu­e­ter fingt, mit der ein­te Mu­e­ter wöu sie nümm z tüe ha, die syg so ehr­gy­zig mit ihr­ne zwöi Chin­der, das fä­gi ei­fach nid.

Dihr chöit öich gar nid vorsch­t­eue, wie mi das Gschnurr bee­län­ded. Ja, gruu­set. I ha gmeint, das syg ver­by. Das syg früe­cher gsi. Wo zum Bisch­piu by üs ir Strass die Er­wachs­ne so ko­misch gredt hei über nes Ehe­paar, won i de viu spe­ter be­grif­fe ha, dass das Paar ei­fach dütsch u chin­der­los isch gsi. Oder wo my Va­ter vo de Nach­be­re isch us­gla­chet worde, won är im Chu­chi­schurz vor em Huus gstan­den isch. Das ver­gis­sen i nie.

Sy­der han i äuä ei­fach ver­drängt, dass das na­tür­lech nüt mit de Sib­zger­jahr z tüe het. Un itz ho­cken i wi­der z mitts drinn. U weiss nu­me eis: I wett nüt mit däm Gschwätz z tüe ha. Wie aber sich drus­hau­te, geit das über­houpt? Was mi aber am meisch­te bee­län­ded: S isch hüfig es Gschwätz un­ger Froue. Froue, wo sech gä­ge­sy­tig i Schach hau­te. Wo sech chly hau­te. Wo sech schlächt ma­che. An­statt sech gä­ge­sy­tig z ster­che, z un­ger­stüt­ze u d Man­ne mit y z be­zieh.

S isch nid ei­fach, sech däm Züüg z ent­zieh. Dr La­den abe la, isch o nid d Lö­sig. Für das isch dr Früeh­lig o z schön. Und o ds Prin­zip Nach­be­re. Aber s wär ei­fach schö­ner ohni all dä bös Seich. Drum itz Früeh­ligs­put­ze­te, u zwar, wie seit me so schön? Zerscht vor em ei­ge­te Huusy­gang.

I lie­bes, we gros­si Run­di ent­stöh, viu Lüt zue­n­enang hä­re ho­cke, churz­frisch­tig, mo­men­tan.

Newspapers in German

Newspapers from Switzerland

© PressReader. All rights reserved.