Daily News Thailand : 2019-10-10

บทความ-ละคร : 24 : 24

บทความ-ละคร

24 บทความ-ละคร วันพฤหัสบดีที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2562 ขึ้น 12 คา่ำ เดือน 11 ปีกุน ชอบศกึ ษาเลา่ เรยี น ใฝห่ าความรู้ จติ ใจดี ชอบทาำ บญุ กศุ ล ไปเจรญิ ไกลแดนเกดิ อายมุ ากขน้ึ จะดมี ที รพั ย์ มาก ฐานะมน่ั คง เปน็ คนนา่ เชอ่ื ถอื เปน็ คนรปู รา่ งหนา้ ตาดี ใจดี ออ่ นหวาน เฉลยี วฉลาด ชอบศึกษาหาความรู้ มีไหวพริบปฏิภาณดี ชอบ ทาำ คณุ กบั คนอน่ื เพอ่ื นมาก มผี ใู้ หค้ วามเมตตาเก­อ้ื หนนุ มชี อ่ื เสยี ง หลกั ฐานมน่ั คง ชอบทาำ งานท่ีใช้ สมองและสตปิ ญั ญา อนาคตแจม่ ใส จะไดค้ บหาสมาคมกบั คน ต่างถ่ินต่างแดน หากมีปัญหาก็สามารถแก้ไขได้ มีโอกาสได้ช่วยเหลือสังคม มีความสนใจคว­าม เปน็ อยู่ในครอบครวั มากขน้ึ มกี ารเตรยี มจดั การงาน ตา่ ง ๆ เพอ่ื ความมน่ั คงของครอบค­รวั ผใู้ หญช่ ว่ ย เหลอื จะไดล้ าภจากมติ รสหาย ไดส้ ง่ิ ของใหม่ ๆ มี งานใหม่ ๆ เกดิ วนั พธุ จะไดค้ บหากบั ผใู้ หญ่ ไดโ้ ชค ลาภเป็นทรัพย์สินเงินทอง การเงินหมุนเวียนดี การตดิ ตอ่ สอ่ื สารคกึ คกั การเจรจาตดิ ตอ่ ประสาน งาน มิตรสหายท่ีอยู่ห่างไกลจะมาห­า ได้ศึกษา อบรมในระดบั ทส่ี งู ขน้ึ มกี ารรเิ รม่ิ โครงการใหม­ๆ่ เงินทองถูกใช้ไปเพ่ือการศึกษาและการรักษา พยาบาล หลายวนั แกไ้ ขอาการหยอ่ นสมรรถภาพท­างเพศทผ่ี มเปน็ อยู่ ขณะน้ใี หด้ ว้ ยครบั จะชว่ ยใหค้ วามสมั พนั ธข์ องผม กบั ภรรยากลบั มาดเี หมอื นเดมิ จงึ อยากไดค้ าำ แนะนาำ จากคณุ หมอชว่ ย สมั พนั ธ์ไดเ้ ปน็ ปกติ สามารถหลง่ั นาำ้ อสจุ ิได้ ยง่ิ ทาำ ให้ อาการป่วยท่ีเก่ียวกับระบบทางเดินปัสสาวะดีข้ึน และไมส่ ง่ ผลเสยี ตอ่ โรคทเ่ี ปน็ อยดู่ งั กลา่ ว การดาำ รง ชวี ติ กด็ ขี น้ึ สภาพจติ ใจแจม่ ใสทาำ ใหค้ รอบครวั และ คนทอ่ี ยรู่ อบขา้ งมคี วามสขุ ไปดว้ ย มคี ณุ ภาพชวี ติ ทด่ี ขน้ึ มคี นไขห้ ลายรายพอรวู้ า่ ตวั เองปว่ ยดว้ ยโรคดงั กลา่ วแลว้ ไมส่ ามารถรว่ มเพศไดแ้ ต่ไมย่ อมเขา้ รบั การ รักษากับแพทย์เพราะกลัวว่าจะทำาให้อาการแย่ลง ทง้ั ๆ ทย่ี งั มคี วามตอ้ งการทางเพศ­เหลอื อยเู่ อาแตน่ ง่ั เครยี ดไปวนั ๆ จติ ใจมแี ตค่ วามกงั วล อาการอดี ที เ่ี กดิ จากโรคทางก­ายนน้ั เปน็ ของ คกู่ นั เมอ่ื รสู้ าเหตขุ องอาการทเ่ี ปน็ ยอ่ มทาำ ใหก้ ารรกั ษา งา่ ยขน้ึ และมปี ระสทิ ธภิ าพมากยง่ิ ขน้ึ แตต่ อ้ งเปน็ การ รกั ษาจากแพทยเ์ ทา่ นน้ั ไม่ใชซ่ อ้ื ยาสมนุ ไพรตา่ ง ๆ มากินเอง อันตรายมากท่สี ุด รักษาและฟ้นื ฟูตาม โปรแกรม 3 รปู แบบ คอื กระตนุ้ กลา้ มเนอ้ื เพศดว้ ย คลน่ื เสยี งความถต่ี าำ่ ทาำ กายภาพกลา้ มเนอ้ื เพศและ เพม่ิ เลอื ดดว้ ยการกระตนุ้ ยากช็ ว่ ยใหก้ ลบั มาแขง็ แรง ไดเ้ ชน่ เดมิ . เดก็ หญงิ สรุ ยิ คตกิ าล วนั พ.ศ. 2562 ดว้ ยความนบั ถอื ท่ี 10 ตลุ าคม ค.ศ. 2019 ตรงกบั วนั พฤหสั บดี ขน้ึ 12 คาำ่ เดอื น 11 ปกี นุ เอกศก จลุ ศกั ราช 1381 เวลา 06.08 เวลา ษร 74 ๘ ๐ 22 ๙๓๑๖๔๕ ๒ ๗ จนั ทรคตกิ าล ตอบ ษร 74 กราบเรยี นคณุ หมอ ดร.โอ ทน่ี บั ถอื เกิดวันพฤหัสบดี การติดต่อส่ือสาร คกึ คกั จะไดร้ บั ของฝากของข­วญั ไดล้ าภจากการ เส่ยี ง มีช่อื เสียง ผ้ใู หญ่ให้การสนับสนุน มีช่อง ทางในการหา­รายได้เพ่มิ เติม โชคดีด้านการงาน และการเงิน ควรดูแลรักษาสุขภาพให้ดี มีงาน สำาคัญรออย่ขู ้างหน้า ได้คบหาสมาคมกับคนดีมี ความรู้ โรคน่วิ ทางเดินปัสสาวะเป็นโรคหน่งึ ซ่งึ ทาำ ใหเ้ กดิ อาการเจบ็ ปวดอยา่ งรนุ แรงทส่ี ดุ มกั จะ เกิดกับผ้ชู ายมากกว่าผ้หู ญิง มีสาเหตุจากหลาย ปัจจัย เช่น การด่มื นำา้ น้อย รับประทานอาห­าร ไขมัน โปรตีนมากเกินไป สภาพแวดล้อมและ พันธุกรรม ก้อนน่วิ เกิดจากการรวม­ตัวของผลึก เลก็ ๆในไตซง่ึ ใชเ้วลาในการสะ­สมมานานพอค­วร จนกลายเปน็ กอ้ นนว่ิ กอ้ นนว่ิ ทพ่ี บบอ่ ยมขี นาดเสน้ ผา่ ศนู ยก์ ลางตง้ั แต่ 0.5-3 ซม. กอ้ นนว่ิ ทก่ี รวยไต ทอ่ ไตอาจจะทาำ ใหอ้ ดุ กน้ั นาำ้ ปสั สาวะและจะท­าำ ให้ เกิดอาการเจ็บปวด แม้ว่าจะยังไม่มีความเข้าใจ อย่างชัดเจนเก่ยี วกับกลไกของอา­การระบบทาง เดนิ ปสั สาวะทม่ี ตี อ่ อดี แี ตก่ ารศกึ ษากพ็ บวา่ คนทม่ี ปัญหาเก่ยี วกับระบบทางเดินปัสสาวะก็มักจะมี อาการอดี มี ากกวา่ คนท่ไี มม่ ปี ญั หาเกย่ี วกบั เรอ่ื งน้ื การรกั ษาและฟน้ื ฟตู ามโปรแกรมอ­าการ อีดีในคนไข้กล่มุ น้สี ามารถใช้ยากินในกล่มุ พีดีอี 5 ไอ ร่วมกับการบริหารกล้ามเน้อื เพศ ซ่งึ เม่อื คนไขไ้ ดร้ บั การฟน้ื ฟอู าการอดี แี ลว้ สามารถมเี พศ ตอนนผ้ี มอายุ 74 ปี โรคเบาหวาน ไขมนั ในเลอื ด และความดนั โลหติ สงู ผมไมเ่ ปน็ แตเ่ มอ่ื ไมน่ านมานผ้ี มมอี าการเวลาจะ­ปสั สาวะจะเจบ็ ปวด มาก ปสั สาวะขดั และกะปรดิ กะปรอย ผมสงั เกต อาการอยปู่ ระมาณ 4-5 วนั จงึ ไปพบหมอท่ีโรง พยาบาลใกล้บ้านหมอทำากา­รตรวจร่างกายและ ทาำ การเอกซเรย์ พบวา่ เปน็ นว่ิ ทท่ี อ่ ไต หมอจงึ รกั ษา ดว้ ยการใหก้ นิ ยาสลายนว่ิ ไปกอ่ นเพราะกอ้ นไม่ใหญ่ มากและนดั มาตรวจดทู กุ 1-2เดอื นแตผ่ มมปี ญั หา คอื ตอนนผ้ี มไมส่ ามารถหลบั นอนกบั ภรรยาวยั 52 ปีได้ เพราะอวัยวะเพศของผ­มมันไม่แข็งตัว ไม่ เหมอื นกอ่ นหนา้ น้ี ผมสามารถรว่ มเพศกบั ภรรยาได้ อาทติ ยล์ ะ2-3ครง้ั แตพ่ อมอี าการปว่ ยขน้ึ มาความ สามารถทางเ­พศก็ลดลงไป ไม่ทราบว่าเกิดจาก สาเหตุน้หี รือเปล่าครับเพราะผมก็ไม่มีโรคอะไร นอกจากโรคน­ว่ิ ในทอ่ ไตเพยี งโรคเดยี ว แมว้ า่ ผมกบั ภรรยาจะมีอายุมากแล้วก็ตามแต่เราท้งั สองก็ยัง มีความต้องการทางเพ­ศสูงด้วยกันท้งั คู่ ย่งิ ภรรยา หากผมตอบสน­องไม่ไดก้ จ็ ะยง่ิ โมโหและโกร­ธไป เกดิ วนั อาทติ ย์ อาทิตย์อุทัย อาทติ ยต์ ก เท่ยี งจริง จนั ทรข์ น้ึ น. 18.02 เวลา 12.06 น. เวลา 03.56 น. น. เวลา 00.00-00.42 น. ดาวจนั ทร์ เสวยธนษิ ฐนกั ษตั รฤกษท์ ่ี 23 ประกอบดว้ ยเทศา ตรแี หง่ ฤกษห์ รอื เวสิโยแหง่ ฤกษ์ เทศาตรี แปลวา่ ขา้ มถน่ิ หมายถงึ ฤกษพ์ อ่ คา้ ขา้ มถน่ิ เวลา 00.4324.00 น. ดาวจนั ทรเ์ สวยศตภสิ ชั นกั ษตั รฤกษท์ ่ี24 ประกอบดว้ ยเทวแี หง่ ฤกษ์ เทวี แปลวา่ นางพญา หมายถึง สตรีผู้มีฐานะและตำา­แหน่งสูง เวลา 00.00-24.00 น.-ห้ามทำาการมง­คล ทิศท่ีเป็น มงคล-ตะวนั ออกเฉยี งเหนอื ทศิ อปั มงคล-ตะวนั ตกเฉยี งใต้ สปี ระจาำ วนั -เหลอื ง แสด สสี ริ มิ งคลแดงส้ม สีอัปมงคล-ดำา ม่วงแก่ ราศีท่ีดาวศรี สถติ -กนั ย์ ราศที ด่ี าวกาลสี ถติ -ธนู จะเปน็ คนใจกวา้ ง มี ฉลาดหลักแหลมและปร­าดเปรียว วนั น้ี เกิดวันศุกร์ มีคนต่างถ่ินเข้ามาคบหา สมาคมดว้ ย จะไดค้ บหาสมาคมกบั ผใู้ หญ่ มเี วลา พกั ผอ่ นนอ้ ย ควรดแู ลรกั ษาสขุ ภาพใหด้ อี ยเู่ สมอ คนผวิ ขาวเหลอื งนาำ ลาภมาให้ ตอ้ งใจเยน็ ๆ อยา่ ใช้อารมณ์วู่วาม คู่ครองคนรักกำาลังคิดถึง ได้ สนทนากับบุคคลสำาคัญในสังคม มีการเดินทาง หรอื ไดร้ บั ของฝากของข­วญั จะไดส้ ง่ิ ของทช่ี อบใจ โชค ดีได้ศึกษาอบรมเพ่มิ เติม ได้ศึกษาวิชาแปลก ๆ การเงินควรรอบคอบ มีความรับผิดชอบในการ ทาำ งานมากขน้ึ มเี รอ่ื งตอ้ งใชจ้ า่ ยเงนิ ระวงั จะมคี น ใสค่ วาม แตต่ อ่ สแู้ ขง่ ขนั จะมชี ยั ชนะ ความรกั มี งอ้ งอนกนั บา้ งแตจ่ ะเขา้ ใจกนั ในทส่ี ดุ . เกิดวันจันทร์ มีลาภผลเล็กน้อย โชคดี เรอ่ื งอาหารการก­นิ ระวงั จะเกดิ ปญั หาสขุ ภาพเพราะ การรบั ประทานอาหา­ร หญงิ ขาวเหลอื งเขา้ มาสมาคม ดว้ ย ตอ้ งใชค้ วามอดทนอยา่ งมาก คนรกั แสดงทา่ ที แปลก ๆ มขี า่ วทางไกล มกี ารรเิ รม่ิ โครงการใหม่ ๆ การเดนิ ทางควรรอบค­อบ สมาคมกบั คนตา่ งถน่ิ ไดร้ บั ของฝากของข­วญั ได้ รับเกียรติทางสังคม วางแผนปรับปรุงตกแต่งบ้าน เรอื นทอ่ี ยอู่ าศยั ผนู้ อ้ ยหรอื บรวิ ารจะทาำ ใหเ้ ดอื ดรอ้ น ราำ คาญ เสยี ทรพั ย์ ตอ้ งใชค้ วามเพยี รพยายาม การงาน มกี ารปรบั ปรงุ แกไ้ ข มคี นคอยใหก้ าำ ลงั ใจอยู่ มลี าภ ผลเลก็ นอ้ ย มคี นกลา่ วหาซบุ ซบิ นนิ ทาในทางไมด่ ดร.โอ สุขุมวิท 51 เกดิ วนั เสาร์ เกดิ วนั องั คาร เกดิ วนั นเ้ี ดก็ ชาย สติปัญญาดี ภูพยัคฆ์ถูกคุมไว้ด้วยอาคมของพ่อ เอาเป็นว่าข้า จะส่งไอ้เข้มไอ้พร้าวให้ไปแกะรอยตา­ม” “อ้าว...แล้วพี่ทำาไมไม่ไปตามเองล่ะ” “ขา้ มเี รอื่ งสำาคญั ตอ้ งไปจดั การ...สว่ นเอง็ จำาไว้ว่าห้ามมาเหยียบที่นี่อีก” “ทำาไมล่ะพี่จง” “ไม่ต้องถาม !! แค่อย่าเข้ามาอีก...ถ้าไม่ เชอื่ ขา้ ละก...็ ” ผจงยมิ้ รา้ ยรวบกระเชา้ มากอดแนน่ “ข้าจะทำาให้ไฟราคะของเ­ราที่มันมอดไปแล้ว ลุก โชนขึ้นมาใหม่...เอ็งยังจำาได้ใช่มั้ยว่าเราเคยร้อน แรงกันขนาดไหน” กระเช้าชะงักมองผจงด้วยสีหน้าหวาด หวั่นและยังฝังใจกับอดีตที่ไม่อยากจำา กระเช้ารีบ ปัดมือผจงออกจาก­ตัว “ชนั้ จะไมม่ าเหยยี บทนี่ อี่ กี ..พรี่ บี จดั การนงั น้ำาผึ้งให้ชั้นเถอะ” กระเช้ารีบเดินหนีห่างออกมาด้วยใจ หวาดหวั่น ฝังใจกับความเจ็บปวดที่เคยพลาดพลั้ง พอเดนิ ออกมาหา่ งแลว้ กระเชา้ กห็ ยดุ พงิ ตน้ ไม้ ไม่ อยากนึกถึงภาพในอดีต แต่ผจงก็ทำาให้เธออดนึก ไปถึงวันนั้นไม่ได้ ตอนนนั้ ผจงบอกกระเ­ชา้ วา่ ภผู าตายเพราะ น้ำาป่า ถ้ากระเช้าไม่รีบมีผัวใหม่ เสือผันอาจยก กระเช้าให้พรรคพวกคนอื่นไปก็ได้ ผจงทำาเป็น หว่ งใยแถมยงั บอกวา่ แอบรกั กระเชา้ มาตงั้ นานแลว้ แต่กระเช้าสนใจแต่ภูผาคนเดียว ผจงรับปากจะ ดูแลกระเช้าอย่างดี ไม่ทำาให้เจ้าสาวคืนเดียวที่ยัง ไมท่ นั ไดเ้ ขา้ หอ้ งตอ้ งมากลายเปน็ มา่ ยอยา่ งกระเชา้ ต้องเสียใจ กระเช้าหลงเชื่อยอมเป็นของผจง แต่ แล้วกระเช้าก็ได้รู้ว่าผจงเป็นพวกอารมณ์รุนแรง กระเช้าน้ำาตาคลอเบ้าอย่างเจ็บปวดเมื่อ นึกถึงอดีตที่เคยผ่านมา ความเจ็บปวดที่ทำาผิด พลาดในตอนน­นั้ แปรเปลยี่ นมาเปน็ ความเจบ็ แคน้ ต่อเพชรน้ำาผึ้ง “มีแต่พี่ผาคนเดียวเท่านั้นที่จะปกป้อง ดแู ลขา้ ได้ นงั นา้ำ ผงึ้ ...ขา้ จะไมม่ วี นั ยอมเสยี พผี่ าให้ ใคร พี่ผาจะต้องเป็นของข้าคนเดียว” รุ่งตกใจมาก “เฮ้ย...เป็นไปได้ไงวะ ของ พวกนนั้ มนั ของกาำ นนั ชชั ทงั้ นนั้ เขาอยากใหเ้ ราเอา ของไปส่ง เขาก็ต้องใช้เส้นสายเก็บกวาดเส้นทาง ให้เราสิวะ” “หรือว่า...พี่ผาอาจจะถูกหักหลัง” ทกุ คนชะงกั หนั มามองเพชรน­า้ำ ผงึ้ ทพี่ ดู ขนึ้ ๆ หน้าซื่อ ๆ เฉย ๆ “เอ่อ...มอง...มองชั้นทำาไม...ชั้นก็แค่ สันนิษฐานไปตามที่ชั้นเคยอ่านหนังสือสืบสวน สอบสวนของเ­ชอร์ล็อคโฮมส์แค่นั้นเอง” รุ่งสงสัยมากว่าเชอร์ล็อคโฮมส์คืออะไร เพชรนา้ำ ผงึ้ เลา่ เรอื่ งเชอรล์ อ็ คโฮมส์ใหร้ งุ่ ฟงั ภผู ารบี ตดั บทบอกเพชรน­าำ้ ผงึ้ วา่ ถา้ ไมส่ งั่ ใหพ้ ดู ก็ไมต่ อ้ งพดู อะไรทั้งนั้น ภผู ากบั กอ้ งคดิ วา่ ตาำ รวจทดี่ า่ นไม่ใชต่ าำ รวจ จรงิ ๆ เพราะลกั ษณะการตงั้ ดา่ นผดิ ไปจากระเบยี บ และลกั ษณะทา่ ทางของแตล่ ะคนดเู หมอื นเปน็ โจร ปลอมตัวมาดักรอเล่นงานพวกภูผามากกว่า รุ่ง เอะใจสงสยั วา่ ทาำ ไมกอ้ งรเู้ รอื่ งตาำ รวจดอี ยา่ งกบั เคย เป็นตำารวจมาก่อน ภูผาสบตาก้องให้รีบแก้ปัญหา เบี่ยงเบนความส­งสัยของรุ่ง “ขา้ จะเคยเปน็ ตาำ รวจไดไ้ งวะไอร้ งุ่ โม้ตามที่พี่ผาว่ามาแค่นั้นแหละ” “ถยุ !! ไอข้ ี้โมเ้ อย๊ ...ขา้ กว็ า่ แลว้ วา่ เอง็ ตอ้ ง โม้เอาใจพี่ผา ฮ่า ๆ ๆ ๆ เพราะถ้าเอ็งเป็นตาำ รวจ ปลอมตัวมาอยู่กับพวกข้าจริง ๆ ล่ะก็...” “เอ็งจะทำาไมวะ­ไอ้รุ่ง” “ขา้ จะเอาเลอื ดหวั เอง็ ออกมาคนแรก­เลย น่ะสิวะ...ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ” รุ่งหัวเราะชอบใจ­แบบไม่คิดอะไรตาม ประสาคนอาร­มณด์ แตก่ อ้ งมสี หี นา้ เจอื่ น ๆ จนภผู า ต้องรีบเปลี่ยนประเด็น “เอาล่ะ เดี๋ยวข้าจะจัดการพวกตำา­รวจนั่น พวกเอ็งทำาตามแผน­ของข้าก็พอ” “คนเดยี วกบั ตาำ รวจปลอมนนั่ ทงั้ หมดเนยี่ !!??” คำายืนยันจริงจังของภูผาทำาเอาเพ­ชรน้ำาผึ้ง ทฟี่ งั อยตู่ ลอดถงึ กบั ตกใจ รบี เดนิ ตามไปคยุ กบั ภผู า ทเี่ ดนิ แยกตวั ไป ภผู าอธบิ ายวา่ ทวี่ างแผนเอาตวั ไป เสย่ี งเพราะอยาก­หาตวั คนอยเู่ บอ้ื งหลงั เพชรนา้ำ ผงึ้ เผลอหลุดปากพูดเรื่องที่อยากช่วยให้ภูผาไม่ต้อง อยู่ในรังโจรออกมา จนภูผาสงสัย สุดท้ายภูผา ตดั สนิ ใจทบุ หลงั คอเพชรนาำ้ ผงึ้ จนสลบ เพอื่ ไม่ให้ เพชรน้ำาผึ้งวุ่นวาย ภูผาสั่งให้พวกลูกน้องเฝ้าเพชรน้ำาผึ้งไว้ จนกวา่ ตวั เองจะกลบั มา กอ้ งคดิ วา่ เรอื่ งตงั้ ดา่ นเปน็ ฝีมือผจง ไม่อยากให้ภูผาไปเสี่ยง แต่ภูผามั่นใจว่า ไม่ใช่ฝีมือผจงแน่ เสือผันรู้ว่านังน้ำาผึ้งมันหนีไปแล้ว ชั้นห่วงความ ปลอดภัยของทุกคนในหมู่บ้านแท้ ๆ แต่นา้ กลบั เอาเรอ่ื งเกา่ เขา้ กรมุ าดา่ ชน้ั ฉอด ๆ ๆ ๆ !! คอยดู นะ...ถา้ นงั นา้ำ ผงึ้ ไปพาตาำ รวจแหม่ าจบั พวกเราละ่ ก็...น้าต้องรับผิดชอบ” กระเช้ากระแทกเสียงใส่หน้าลำาเจียก แลว้ เดนิ ปงึ ปงั ออกไป พกิ ลุ กลบั มาพอดี ลาำ เจยี ก เลยชวนพิกุลไปตามหาเพ­ชรน้ำาผึ้งด้วยกัน ทั้งคู่ หาตัวเพชรนา้ำ ผึ้งไม่พบ คิดว่าเพชรน้ำาผึ้งอาจหนี ไปอย่างที่กระเช้าว่า “นังเด็กโง่เอ๊ย...ทำาแบบนี้ มีแต่จะ ทำาให้ไอ้ผามันตกที่นั่งลำาบาก” ลำาเจียกสีหน้า เครียดคิดเป็นห่วงภูผาขึ้นมา ข้าง ตัวพวกมันมีเชือกที่มัดภูผาเอาไว้ตกอยู่ “พรรคพวกเอ็งยังไม่ตายหรอก...ข้าก็ แคช่ ว่ ยสงเคราะห์ใหม้ นั หลบั สบาย ๆ ไมต่ อ้ งเจบ็ ตัวมากนักแค่นั้นเอง” เสียงภูผาดังมาจากทิศไหนไม่มีใครรู้ พวกมันทุกคนต่างกวาดปืนไปรอบ ๆ “แน่จริงมึงก็โผล่หัวออกมาสิวะ แต่เห่า” “ข้าให้โอกาสพวกเอ็งอยู่ต่างหาก แค่ บอกมาว่าลูกพี่ของพวกเอ็งเป็นใคร แล้วข้าจะ ปล่อยให้พวกเอ็งกลับบ้านไปหาลูกเมียโดยไม่ ต้องเจ็บตัว” “ไอ้เวรเอ๊ย...พวกกูมีตั้ง ยังกล้าท้าอีก” “แสดงว่าอยากลอง...งั้นคงต้องให้ได้ เจอของจริงบ้างแล้วล่ะมั้ง” ภูผาเดินออกมาจากห­ลังกองเครื่องจักร เกา่ ๆ พวกมนั หนั ขวบั ไปแลว้ ชว่ ยกนั ยงิ ใสท่ นั ที หากแต่ปืนในมือของพวกมันทุกคน กลับยิงไม่ ออกแม้แต่นัดเดียว “ลูกพี่ของพวกเอ็งเป็นใคร...บอกมา เดี๋ยวนี้” พวกมันทั้ง 3 คนไม่ยอมพูด ในเมื่อปืน ใช้ไม่ได้พวกมันจึงโยนปืนทิ้งแล้วชักมีดพกขึ้น มาถาโถมเข้าเล่นงาน ภูผาตั้งมั่นพร้อมรับมือ และใชเ้ ชงิ มวยอนั ดดุ นั เลน่ งานพวกมนั ทงั้ 3 คน ร่วงไปทีละคนได้อย่างไม่ยากเย็นและรวดเร็ว ภผู ากระชากคอเ­สอื้ คนเดยี วทยี่ งั ไมห่ มด “ลูกพี่เอ็งเป็นใคร...บอกมา” ด้วยความกลัวตายมันกำาลังจะอ้าปาก บอก แตเ่ สยี งปนื ดงั ขน้ึ มนั ถกู ยงิ ตายตอ่ หนา้ ภผู า ภผู าหนั ขวบั ไปเหน็ ชายอกี 2 คนโผลเ่ ขา้ มาและ เปน็ คนยงิ และมนั กาำ ลงั จะยงิ ใสภ่ ผู าดว้ ยเชน่ กนั ภผู ารบี กระโจนหลบอ­ยา่ งเฉยี ดฉวิ เมอ่ื ตง้ั หลกั ได้ กย็ งิ สวนกลบั ไปจนจดั การคนนงึ ตายคาท่ี อกี คน เห็นท่าไม่ดีเลยรีบถอยออกไปทันที ภูผารีบว่งิ ออกมาไลห่ ลงั มอื ปนื ทพ่ี ยายามหนมี าขน้ึ รถทจ่ี อด รออยู่ และทนั ไดเ้ หน็ กาำ นนั ชชั ทร่ี ออยู่ในรถ “ของของกูล่ะ...อยู่ไหน !!??” กาำ นัน ชัชถามลูกน้อง “เสือผันให้ไอ้ภูผาเป็นคนคุ้มกันสินค้า แต่ไอ้ภูผามันรู้ทันแผนการครับกาำ นัน ตอนนี้มัน จดั การไอพ้ วกนนั้ หมดแลว้ สว่ นของ...ไมร่ วู้ า่ มนั เอาไปซ่อนไว้ที่ไหนครับ” “ไอ้บัดซบเอ๊ย !! ไปปิดปากมันให้ได้ อย่าให้มันกลับไปบอกเสือผัน” ภูผาเดินออกมา “สายไปแล้วกำานันชัช ถ้าอยากปิดปากชั้น กำานันต้องใช้คนที่มีฝีมือ กว่านี้” ๆ “ขอบคุณครับหลวงปู่...รบกวนด้วยนะ ครับ” เผ่าเทพนั่งหลังตรงใบหน้าจริงจัง เพื่อให้ หลวงปู่จิ้มเข็มสักลงอักขระโบราณที่กลางหลัง แต่ละเข็มที่หลวงปู่สักลงบนผิวหนัง เผ่าเทพรับรู้ ได้ถึงความเจ็บปวด แต่ก็กัดฟันอดทนเพื่อเป้า หมายอนั ยงิ่ ใหญ่ หลวงปลู่ งเขม็ ไปปากกพ็ มึ พำารา่ ย คาถากาำ กบั ยนั ต์ไปดว้ ย จนเกดิ แสงเรอื งรองขนึ้ บน ทกุ ตวั อกั ขระทสี่ กั ลงบนผวิ แตท่ วา่ เมอื่ หลวงปสู่ กั ไปได้ครึ่งแผ่นหลัง ร่างกายของหล­วงปู่ก็เริ่มมี อาการเจ็บจากข้างในจนต้องไอโขลก ๆ “หลวงปู่เป็นอะไรครับ” “ไม่ต้องหันมา...อาตมาไม่เป็นอะไร เอ็ง ตอ้ งมสี มาธแิ นว่ แน...่ นนั่ คอื สงิ่ เดยี วทเี่ อง็ ทาำ ไดใ้ น ตอนนี้เท่านั้น” เผ่าเทพสงบจิตยอมให้หลวงปู่สักยันต์ลง อักขระบนแผ่นหลังต่อ แม้รู้สึกได้ว่าอาการหลวง ปู่ไมค่ อ่ ยจะดเี ทา่ ไหรข่ ณะทหี่ ลวงปพู่ ยายามอดทน ต่อความเจ็บปวดภายใน ตั้งหน้าตั้งตาสักยันต์ให้ เผ่าเทพต่อไปเรื่อย ๆ จนเสร็จ “หมดหนา้ ทขี่ องอาตมาแลว้ จากนี้ไปกอ็ ยู่ ที่สติปัญญาของเอ็ง ยันต์ของอาตมาจะ­ช่วยให้เอ็ง แคล้วคลาดจากอา­คมของพวกโจ­รได้ แต่ไม่ได้ หมายความว่า...เอ็งจะย่ามใจเผชิญหน้ากับความ ตายอย่างไม่เสียดายชีวิต เพราะนั่นคือความ ประมาทที่จะทำาให้เอ็งต้องเจอกับหายนะ” “ครบั หลวงป...ู่ ผมสญั ญาวา่ จะปฏบิ ตั ติ าม คำาสอนของห­ลวงปู่อย่างเคร่งครัด” หลวงปู่พยักหน้ารับเบา ๆ ๆ ออกมาจนมีเลือดติดมือ “หลวงปู่!! ผมว่าหลวงปู่ควรจะไปพบ หมอ...ให้ผมพาไปนะครับ” “ไมจ่ าำ เปน็ ...ชะตาชวี ติ ของเอง็ ถกู กาำ หนด ไวอ้ ยา่ งไร ชะตาชวี ติ ของอาตมากถ็ กู กาำ หนดไวเ้ ชน่ กนั จากน้ีไปเราอาจจะ­ไม่ไดเ้ จอกนั อกี จาำ คาำ อาตมา ไว...้ ไม่ใชเ่ อง็ คนเดยี วทม่ี จี ติ ใจมงุ่ มน่ั กำาจดั ความชว่ั รา้ ยออกไปจากไ­พรวารี เมอ่ื ถงึ เวลา...เอง็ จะไดพ้ บ กบั ผรู้ ว่ มอดุ มการณเ์ ดยี วกนั ” หลวงปพู่ ดู เพยี งแคน่ นั้ แลว้ หนั หลงั ใหเ้ ดนิ จากไป เผ่าเทพจะเดินตาม แต่ลมพัดเข้าใส่หน้า พร้อมใบไม้แห้ง ๆ จนเผ่าเทพต้องยกมือขึ้นป้อง เมื่อลมสงบ...หลวงปู่ก็อันตรธานหายไ­ปอย่างไร้ ร่องรอย มาลอย อย่าดี ต่อจากฉบับวานนี้ ตอนที่ 15 เผา่ เทพไดย้ นิ เสยี งฝเี ทา้ คนกลมุ่ หนง่ึ วง่ิ วน ไปรอบ ๆ กพ็ ยายามตง้ั สติไมส่ นใจเสยี งวง่ิ ทร่ี บกวน หากแตเ่ มอ่ื เสยี งนน้ั รกุ เขา้ มาใกลเ้ ผา่ เทพกล็ มื ตาขน้ึ มาดู ไมเ่ หน็ หลวงปู่ เจอแตค่ ราบเลอื ดกองอยทู่ พ่ี น้ื เผ่าเทพคว้าปืนจากซองท่ีห้อยแขวนอยู่ไม่ไกล กวาดปนื ไปรอบ ๆ พรอ้ มรบั มอื การโจมตี ผจงกับพวกเข้ามาเล่นงานเผ่าเทพ เผ่า เทพยิงลูกน้องผจงตายไป­หลายคน แต่เข้ม พร้าว และอีกคนหลุดรอดมาถึงตัวเผ่าเทพได้ และเล่น งานจนปืนในมือเผ่าเทพหลุดกระเด็น เข้มกับ พร้าวจะใช้ปืนยิงเผ่าเทพ แต่เจอเผ่าเทพใช้ความ ว่องไวแย่งปืนมาแล้วจัดการปลดลูกโม่เทกระสุน ออกจนหมด ทั้งสามคนถูกเผ่าเทพเล่นงานได้ อย่างรวดเร็ว แต่เผ่าเทพไม่สามารถจัดการกับผจง ได้ ซา้ำ ยังโดนผจงยิงแสกหน้า เผ่าเทพสะดุ้งเฮือก ลืมตาโพลงอย่างตก ตะลึง หายใจหอบถี่ราวกับว่าสิ่งที่เห็นเมื่อครู่คือ เรื่องจริง “ความคดิ ทจี่ อ้ งแตจ่ ะเอาชนะและ­เขน่ ฆา่ กวาดลา้ งอยา่ งเดยี ว นอกจากจะไม­ท่ าำ ใหช้ นะ แลว้ ยงั ทาำ ใหม้ แี ตแ่ พท้ กุ ครงั้ อกี ตา่ งหาก จติ ของเอง็ ยงั รอ้ นรมุ่ เพราะความจ­งเกลยี ดจงชงั รบรอ้ ยครงั้ เอง็ ก็แพ้ร้อยครั้ง” “แต่โจรพวกนั้นมันเข่นฆ่าคนบริสุทธิ์” “ถา้ เอง็ ยงั อยากชว่ ยประชาชน...จติ ใจของ เอ็งก็ต้องหนักแน่นดั่งหินผา” เผ่าเทพตัดสินใจหลับตาทำาสมาธิอย่าง แน่วแน่มุ่งมั่นอีกครั้ง หลวงปู่มองเผ่าเทพด้วย ใบหนา้ สงบนงิ่ อยคู่ รู่ กอ่ นจะไอโขลก ๆ และมลี มิ่ เลือดติดฝ่ามือหลวงปู่ออกมาด้วย หลวงปู่นิ่งมอง ลิ่มเลือดในมือด้วยใบหน้าสงบนิ่ง 3 มึงคนเดียว จังหวะที่รุ่งหักพวงมาลัยเลี้ยวรถ เพชร น้ำาผึ้งไม่ทันระวัง เลยเซ หัวไปกระแทกลังเสียง ดัง ภูผารีบบอกให้รุ่งจอดรถ แล้วลงจากรถตร­ง ไปที่ท้ายรถ พร้อมชักปืนออกมา “ออกมา !! ชั้นสั่งให้ออกมา” “พี่ผา...พี่ผาสงสัยว่าจะมีคนแอบตาม เรามาเหรอ” “เห็นอย่างนี้ยังถามอีกหรือวะไอ้รุ่ง” ก้องรีบชักปืนออกมาเล็งไปที่ท้ายรถด้วย รุ่งรีบชักปืนเล็งตาม “ชน้ั จะนบั ถงึ 3 ถา้ ไม่โผลห่ วั ออกมา... ชั้นยิงไส้แตกแน่ !! หนึ่ง” ก้องกับรุ่งกำาปืนในมือแน่นพร้อมยิง ทันทีที่ลูกพี่นับครบ 3 แต่ภูผานับแค่สอง เพชร น้ำาผึ้งก็รีบชูมือเดินออกมาจากด้านในท้ายรถ ภผู าถึงกับชะงกั เพชรน้ำาผงึ้ พยายามยมิ้ หวานให้ กลบความผิดเต็มที่ แต่ภูผาไม่ยิ้มด้วย “ทำาบ้าอะไรของเธ­อ..หา !!” “ใจเย็น ๆ ก่อนก็ได้จ้ะพี่ผา...ไม่เห็น ตอ้ งตะคอกขน้ึ เสยี งเลย...เดย๋ี วเจบ็ คอนะ ไมต่ อ้ ง ถลึงตามองชั้นแบบนั้นด้วย...เดี๋ยวเมื่อยลูกตา แย่นะจ๊ะ” “ไอ้ก้อง...ไอ้รุ่ง...พวกเอ็งไปหาหวาย หรือไม่ก็เถาวัลย์มาเส้นนึง ข้าจะหวดสั่งสอน เมยี !!!” ขา้ กแ็ ค่ สติ ก่อนจะไอ โขลก เอง นะพี่ผา ภูผาขับรถหกล้อมาจอดที่ด่านตำารวจ ปลอม พวกตำารวจป­ลอมพอเห็นรถเป้าหมายขับ ผ่านเข้ามา ทุกคนก็เตรียมพร้อมมือแตะปืน ภูผา ขับเข้ามาจอดท่ามกลางวงล้อมของพวกตำ­ารวจ ปลอม ด้วยสีหน้าราบเรียบ ตาำ รวจปลอมเขา้ มาทรี่ ถอยา่ งระวงั ตวั “จะ ขับไปไหนล่ะไอ้น้องชาย” “เอาของไปส่งลูกค้า” “ขอพี่ค้นท้ายรถหน่อย” “ผักผลไม้แค่นั้นเองลูกพี่ “ใจเย็น ๆ ก่อนก็ได้จ้ะพี่ผา ผัวเมียกัน ค่อย ๆ คุยกันดีกว่า ยืนคุยไม่ได้ก็พากันไปนอน คุยก็ได้จ้ะ เผื่อจะเย็นลงบ้าง” “ขา้ สงั่ ใหพ้ วกเอง็ ไปหาหวายมา­ไม่ไดข้ อ ความเห็น...ไป !!!” ภผู าสงั่ เสยี งดงั กอ้ งกบั รงุ่ รบี ถอยออกไป ทนั ที เพชรนา้ำ ผงึ้ ถงึ กบั กลนื นา้ำ ลายเออื๊ ก...คราว นี้เริ่มกลัวภูผาจริง ๆ “ถ้าไม่บอกว่าแอบออกมาด้วยทำาไม ไม่มีเหตุผลอื่นให้คิด...เธอคิดหนีใช่มั้ย” “เอ่อ...พ่ผี า...คือ...ไม่ใช่นะ...ช้นั ... ชน้ั ไม่ไดค้ ดิ จะหนีไปไหน ชน้ั ...ชน้ั กแ็ คอ่ ยากออก มาทาำ งานกบั พด่ี ว้ ย จรงิ ๆ นะจะ๊ พผ่ี า...พ่ีใหช้ น้ั อยแู่ ต่ในบา้ น ชน้ั กเ็ บอ่ื กเ็ ซง็ ใชม่ ย้ั จะใหช้ น้ั ไปชว่ ย พวกสมาคมเม­ยี โจร ชน้ั กท็ าำ อะไรไมเ่ ปน็ สกั อยา่ ง แล้วท่ีสำาคัญ...พ่ีก็รู้ว่าตอนน้ีกระเช้ากับช้ัน บาดหมางกนั ขนาดไหน พอพ่ไี มอ่ ย...ู่ ชน้ั กก็ ลวั จะ โดนกระเชา้ แอบมาเลน่ งานดว้ ยจะ้ ” “มีแม่ลำาเจียกกับพิกุลอยู่ด้วย เล่นงานเธอไม่ได้หรอก” “ก็ยังไว้ใจไม่ได้หรอกจ้ะพี่ผา เมียเก่า พี่...พี่ไม่รู้นิสัยเลยเหรอไง ชั้นก็เลยอยากลอง ตามพี่ออกมาทาำ งานดูบ้างจ้ะ” “ถา้ คดิ วา่ พดู แคน่ แี้ ลว้ ชนั้ จะเชอื่ ละ่ ก...็ เธอดูถูกผัวตัวเองเกินไปแล้ว...มานี่เลย!! ชั้น ต้องพาเธอกลับไปรับโทษ !!!” “อย่านะพี่ผา...ออกมาตั้งไกลแล้ว ชั้น จะกลับไปได้ยังไง...อย่าพาชั้นกลับเลยนะ” กอ้ งกบั รงุ่ ทแ่ี อบอยขู่ า้ งทางไม่ไดไ้ ปไหน เลยรบี ออกมาชว่ ย ระหวา่ งนน้ั เอง ลกู นอ้ งภผู าท่ี สง่ ไปดลู าดเลาขม่ี อเตอร์ไซคเ์ ขา้ มา บอกวา่ มดี า่ น ตาำ รวจมาตง้ั อยขู่ า้ งหนา้ ภผู าจงึ พกั เรอ่ื งเพชรนาำ้ ผง้ึ ไวก้ อ่ น รบี พาทกุ คนไปซมุ่ ดดู า่ นตรวจอยขู่ า้ งทาง “ซวยแล้วพี่ผา...ถนนเส้นนี้ไม่เคยมี ด่านเลยนี่แล้วทำาไมอยู่ ๆ ถึงได้แห่กันมาตั้งด่าน กันเข้มซะขนาดนี้เนี่ย” กอ้ งเหน็ ดว้ ยกบั รงุ่ ตั้งด่านรอรับเรางั้นแหละ” “ใชจ่ ะ้ พผี่ า...ตอนทชี่ น้ั มาดลู าดเลา ชนั้ ได้ยินพวกตำารวจ­มันคุยกันว่า มันมาตรวจค้นรถ ทผี่ า่ นเขา้ ออกเสน้ ทางนเี้ พราะมขี อ้ มลู วา่ จะมกี าร ขนโบราณวัตถุผิดกฎหมายมาท­างนี้” กระเช้าใส่ยาสลบในกับข้าวให้ลูกน้อง ภูผาที่มาเฝ้าดูแลเพชรน้ำาผึ้งที่บ้านกิน แล้วฉวย โอกาสตอนลูกน้องภูผาสลบจะเข้าไปเล่นงาน เพชรน้ำาผึ้ง แต่กลับไม่พบเพชรนา้ำ ผึ้งอยู่ในบ้าน กระเชา้ จะไปฟอ้ งเสอื ผนั วา่ เพชรนา้ำ ผงึ้ หนี ออกไปจากหมู่บ้าน แต่เสือผันไม่อยู่บ้าน อยู่แค่ ลำาเจียกคนเดียวเท่านั้น ลาำ เจียกไม่เชื่อว่าเพชรนา้ำ ผึ้งจะเป็นคนวางยานอ­นหลับลูกน้องภูผา เพราะ เพชรน้ำาผึ้งไม่น่าจะหาสมุนไพรมาได้ น่าจะเป็น กระเช้าที่รู้เรื่องสมุนไพรมากกว่า กระเช้าตกใจที่ ถูกลำาเจียกจับได้ “น้ามากล่าวหาชั้นได้ไง” “ก็เพราะสันดานเอ็งเจ้าคิดเจ้าแค้นไง อีกระเช้า...สันดานชั่วได้ไม่ลืมหูลืมตาไง เอ็งถึง กล้าเป็นชู้กับไอ้ผจง ทั้ง ๆ ที่มันเป็นลูกพี่ลูกน้อง กับเอ็ง” “น้าลำาเจียก !! ชั้นไม่ได้เป็นคนร่านไปหา พผี่ จงเองนะ พผี่ จงตา่ งหากทหี่ ลอกชนั้ วา่ พผี่ าตาย เพราะน้ำาป่า” “เหรอ !! แค่ผัวหายไปไม่กี่วัน เอ็งก็ใช้ เป็นข้ออ้างเป็นชู้กับลูกพี่ลูกน้องได้หน้าตาเฉย” “นา้ ลาำ เจยี ก !! ชน้ั มานเี่ พอื่ จะเตอื นใหพ้ อ่ เพชรน้ำาผึ้งค่อย ๆ รู้สึกตัวขึ้นมาพบว่าตัว เองนั่งพิงอยู่ใต้ต้นไม้โดยมีลูกน้องของภูผาเฝ้าอยู่ 2 คน เพชรนา้ำ ผึ้งฉวยโอกาสต­อนลูกน้องภูผาออก ไปฉี่ แอบหนีไป เพชรน้ำาผึ้งเดินไปเจอรถชา­วบ้านตัดอ้อย ขับผ่านมา เพชรน้ำาผึ้งจะขอติดรถไปไพรวา­รีด้วย แต่ไม่มีเงินติดตัวมา ชาวบ้านตัดอ้อยเลยไม่ให้ เพชรน้ำาผึ้งติดรถไปด้วย เพชรน้ำาผึ้งขอร้องให้ชาว บ้านตัดอ้อยเอาสมุดบันทึกที่วาดแผนที่รังโจรไว้ เอาไปให้เผ่าเทพที่โรงพักแทน ก็ อย่าเสียเวลา เลย” กระเช้าพาสมทรงเข้าไปในป่า จะไปฟ้อง ผจงเรื่องเพชรน้ำาผึ้งหนีออกไปจากหมู่บ้าน เพราะ คิดว่าผจงจะต้องอยู่ที่กระท่อมในป่าแน่ สมทรง ปากมากทาำ เอากระเชา้ โมโห ไลส่ มทรงกลบั ไปกอ่ น ผจงอยู่กับเข้มและพร้าวที่กระท่อม เข้ม กับพร้าวเพิ่งแบ่งเฮโรอีนไปขาย ได้เงินเอามาให้ ผจง ผจงได้ยินเสียงเรียกของกระเช้า จึงรีบสั่งให้ พร้าวกับเข้มเก็บเฮโรอีนให้มิดชิด กลัวกระเช้าจะ มาเห็นแล้วเอาไปฟ้องเสือผัน ผจงรบี ออกไปรบั หนา้ กระเชา้ อะไร...กระเช้า?” กระเชา้ พยายามมองเ­ขา้ ไปขา้ งในกระทอ่ ม “พี่มาทำาอะไรที่นี่ อยู่กับใครรึเปล่า” “เอง็ กร็ วู้ า่ ขา้ ชอบทนี่ เี่ พราะมนั เงยี บดีไมม่ ใครกวน ยังจะมาถามอีก” “ถามกเ็ พราะเผอ่ื วา่ พี่ไปฉดุ ไปลากใครมา นอนกกด้วยไง ชั้นจะได้ไล่มันให้ไปพ้น ๆ” “ทาำ ไม...หรอื วา่ เอง็ หงึ ออ๋ ...พอไอผ้ ามนั มีเมียเป็นตัวเป็นตนไม่สนใจเอ็งแล้ว ก็เลยคิดจะ มาเขี่ยถ่านไฟเก่ากับข้า” ผจงขยับเข้าใกล้แล้วยื่น มือไปลูบแขน เชยคางกระเ­ช้า กระเช้ารีบปัด “เร่ืองของเรามันจบไป แลว้ ...พอ่ี ยา่ รอ้ื ฟน้ื ชน้ั มาหาพก่ี เ็ พราะจะรบี มาบอก พว่ี า่ นงั นาำ้ ผง้ึ มนั หนีไปจากหมบู่ า้ นแลว้ ตา่ งหาก ชน้ั จะไปบอกพอ่ เสอื ผนั แตแ่ กไมอ่ ยู่ นา้ ลาำ เจยี กก็ไม่ เชอ่ื เขา้ ขา้ งแตน่ งั นน่ั ชน้ั เลยตอ้ งมาบอกพ่ี เผอ่ื วา่ พ่จี ะออกไปตามล่ามัน ถ้าลากตัวมันกลับมาได้ล่ะ ก...็ พร่ี ใู้ ชม่ ย้ั วา่ พอ่ เสอื ผนั จะลงโทษนงั นน่ั ยงั ไง” ผจงนง่ิ เฉยไมร่ บี ออกไปตามหา­เพชรนา้ำ ผงึ้ ทำาเอากระเ­ช้าอดสงสัยไม่ได้ “ถ้านังนั่นมันหนีไปคนเดียวจริง ต้องห่วงหรอก ยังไงมันก็หนีไปได้ไม่ไกล กำานันชัชชักปืนยิงใส่ภูผา พวกลูกน้อง ทงั้ หมดไมร่ อชา้ กระหนา่ำ ยงิ ใส่ไมย่ งั้ ภผู ากระโจน หลบ กาำ นนั ชชั รบี ฉวยโอกาสให­ล้ กู นอ้ งขบั รถพา หนีทันที “จะให้ค้นดี ๆ หรือต้องให้ใช้กาำ ลัง” “ก็แล้วแต่ลูกพี่สบายใจเลยจ้ะ ถ้าอยาก เหนื่อย...ชั้นก็ไม่มีปัญหา” ตาำ รวจปลอมชกั สหี นา้ เอาเรอ่ื งทนั ที พวก มนั ทกุ คนชกั ปนื ออกมาช้ไี ปทภ่ี ผู าอยา่ งพรอ้ มเพรยี ง “ลงมา !! ชูมือขึ้นด้วย...เร็ว” ภูผายอมชูมือลงจากรถ ตำารวจปลอม­จะ เขา้ ไปปลดปนื ทเี่ อวภผู า แตก่ ลบั เจอภผู าใชช้ นั้ เชงิ มือเปล่าแย่งปืนจากมือมาปลดลูกปืนออกจาก ลูกโม่อย่างคล่องแคล่ว แล้วซัดหมัดเข้าหน้าพอ เป็นพิธีให้เห็นว่ามีการขัดขืนบ้าง พอตาำ รวจคนอื่น เข้ามารุม ภูผาก็แกล้งทำาเป็นสู้ไม่ได้ และยอมให้ พวกมันคนหนึ่ง เอาด้ามปืนมาทุบเข้าที่ท้ายทอย ภูผาเข่าทรุดแล้วฟุบหน้ากับพื้นแน่นิ่งไป กอ้ งกบั รงุ่ ขบั รถหกลอ้ ทมี่ ีโบราณวตั ถไุ ป จอดที่ริมกำาแพงวัดแห่งหนึ่งตามคำาสั่งภูผา จาก นั้นทั้งคู่ก็ลงจากรถมาต­รวจดูความเรียบร้อยของ โบราณวัตถุหลังรถ รุ่งมีสีหน้าเสียดาย “จะเอาอยา่ งนจี้ รงิ ๆ เหรอวะไอก้ อ้ ง กลัวปัญหามันจะตามมาอีนุงตุงนังว่ะ” “กลัวปัญหาตามมาหรือเสียดายอยาก เอาของพวกนี้ไปขายเอง เอาเงินเข้ากระเป๋าเอง กันแน่วะไอ้รุ่ง” “เฮ้ย...เอ็งดูถูกข้า” “ใช...่ ดถู กู ตอ้ งเปะ๊ ๆ เลยไง เพราะเอง็ เปน็ โจรกระจอก เอง็ กต็ อ้ งคดิ อยา่ งโจรกระจอก” “ไอก้ อ้ ง !! พดู อยา่ งกบั เอง็ ไม่ไดเ้ ปน็ โจร กระจอกเหมือนข้า” “ไม่เป็นเว้ย...แต่เป็นโจรมีหัวคิด เหมือนอย่างพี่ผา ปล้นเฉพาะคนที่ควรโดนปล้น เอ็งก็เห็นด้วยกับอุดมการณ์นี้ไม่ใช่เหรอ ไม่งั้น เอ็งจะมาภักดีกับพี่ผาทำาไม...ถูกมั้ย” “เออ...ไมต่ อ้ งยา้ำ ใหข้ า้ ดแู ยห่ รอก ถา้ ไอ้ คนที่หักหลังเราเป็นกาำ นันชัชจริง ๆ มันก็น่าเอา คืนให้เจ็บแสบ หน็อยคิดจะหักหลังพ่อเสือผัน แล้วเอาเรามาเ­ป็นเครื่องมือ” กอ้ งตบบา่ รงุ่ “ถกู ...เพราะฉะนน้ั ของท่ี มนั อยากได้ เรากต็ อ้ งไม่ใหม้ นั ได...้ ทางทด่ี ที ส่ี ดุ คอื คนื ใหร้ าชการเอาไป­เกบ็ รกั ษาใหค้ นรนุ่ หลงั ศกึ ษาดี กวา่ รบี ไปเถอะ เดย๋ี วจะซวยไปดว้ ย” ภผู าในสภาพถกู มดั มอื หมดสติโดนหวิ้ ปกี เข้ามาวางกองกับพื้น โดยพวกตาำ รวจปลอมที่เมื่อ พากันมาถึงโกดังร้าง พวกมันก็สลัดคราบ ถอดชุด ตำารวจทิ้ง เผยให้เห็นว่าเป็นพวกโจรเช่นเดียวกับ ภูผา พวกมันอีกส่วนหนึ่งขับรถ 6 ล้อของภูผาเข้า มาจอดในโกดัง “พวกมึงช่วยกันขนสินค้าลงมาให้หมด ลูกพี่มาถึงจะได้ส่งให้เขาแล้วรับตังค์กลับบ้านใคร บ้านมัน” “แล้วไอ้นี่ล่ะ...เอาไง” “รอถามลูกพี่แล้วกันว่าจะให้มันอยู่หรือ ใหม้ นั ตาย มงึ 2 คนชว่ ยกนั ลากมนั ไปขงั ไวข้ า้ งใน” พรรคพวกมนั 2 คนรบั คาำ สง่ั เขา้ มาชว่ ยกนั หว้ิ ปกี ภผู าพาหายเขา้ ไปดา้ นใน จากนน้ั พวกทเ่ี หลอื กป็ นี ขน้ึ หลงั รถ 6 ลอ้ เพอ่ื เตรยี มขนยา้ ยลงั โบราณวตั ถุ ลงจากรถ แตพ่ อจบั ลงั ยกกพ็ บวา่ ลงั เบาผดิ ปกติ พวก ตาำ รวจปลอมรบี เอาชะแลงมา­งดั เปดิ ฝาลงั ดู พบวา่ ในลงั มแี ตเ่ศษฟางอดั แนน่ อยู่ไมม่ รี อ่ งรอยของมคี า่ ท่ี เปน็ ทง้ั เศยี รพระและโบร­าณวตั ถเุ ลยแมแ้ ตน่ อ้ ย ขณะที่พวกมันกำาลังงุนงงว่าเกิดอะไรขึ้น เสยี งปนื กด็ งั ขนึ้ จากดา้ นในโกดงั หลายนดั ตดิ ตอ่ กนั พวกมันทั้ง 3 คนที่เหลืออยู่ไม่รอช้ารีบชักปืนออก มาแล้วแห่กันเข้าไปข้างในทันที พวกแก๊งโจรทั้ง 3 คนรีบเข้ามาด้านใน แล้วต้องตกใจเมื่อพบว่าพวกมัน 2 คนที่พาภูผา เข้ามาถูกเล่นงานจนนอนห­มดสติแน่นิ่งอยู่ที่พื้น กระเช้า “มาหาขา้ มี ขา้ เผา่ เทพนงั่ ขดั สมาธอิ ยา่ งสงบนงิ่ ลมเพลม พัดพัดโบกเข้ามา ต้นไม้ไหว ใบไม้ปลิว แต่ครั้งนี้ เผ่าเทพสงบนิ่ง สมาธิไม่ว่อกแว่ก ระหว่างนั้นงู จงอางตวั เขอื่ งสดี าำ มะเมอื่ ม เลอื้ ยเขา้ มาใกลแ้ ลว้ ชู คอแผ่แม่เบี้ยขู่ฟ่อ ๆ อย่างน่ากลัว เผ่าเทพยังสงบ นงิ่ ไมต่ นื่ ตระหนกตอ่ การรกุ รานของพญาง­จู งอาง ที่ เลื้อยเข้าใกล้พร้อมฉกฝังคมเขี้ยว พญางจู งอางกาำ ลงั จะพงุ่ เขา้ ฉก แตเ่ ผา่ เทพ แค่ลืมตาขึ้นมาแล้วสบตานิ่งกับดวงตาของมัน ใบหน้าของเผ่าเทพนิ่งราวรูปปั้นและมีความอ่อน โยนจนเหน็ ไดช้ ดั พญางจู งอางทแี่ ยกเขยี้ วพรอ้ มฉก กลับค่อย ๆ หุบแม่เบี้ยแล้วลดการชูคอลงอย่างว่า ง่าย ก่อนจะค่อย ๆ เลื้อยหายไป เผ่าเทพมองตาม ด้วยใจสงบนิ่ง “ในทสี่ ดุ ...เอง็ กท็ าำ ได้...ถงึ เวลาทอี่ าตมา จะช่วยทำาให้เอ็งพร้อมสำาหรับการรับมือกับความ ชั่วร้ายซะที” “นนั่ ส...ิ เหมอื นกบั เอ็งไม่ เพราะ อ่านต่อฉบับพรุ่งนี้

© PressReader. All rights reserved.