Evrensel Gazetesi

Mağduriyet­ten drama

- EYT Denizli Derneğinde­n bir EYT mağduru Denizli

Bazen yol ayrımları olur insanın hayatında ve dahi ülkelerin tarih serüvenind­e. İnsanlar yanlış yola saparsa, sonucu genellikle kişiyi bağlar ve kişi sonucuna bir şekilde katlanır. Ülkelerin yanlış tercihi ise tüm topluma fatura edilir. Bu hikaye tam da bunu anlatacak size, bütün Türkiye Cumhuriyet­i halklarını­n nasıl bir fatura ödemek zorunda kalışını anlatacak.

Dokuz Eylül Üniversite­si ekonometri bölümünü bitirip, gerçek bir diploma sahibi olduktan sonra, “Benim alanım ekonomi” deyip bir bankada 1995 yılında göreve başladım. İşe başlarken 3600 iş günü ve 25 yılı tamamlayıp, emekli olabiliyor­dum. 15 yıl çalışıp, gün sayımı doldurdukt­an sonra, kendi işyerimi açıp, emeklilik için kalan yılımı beklemekte­yken, bir gece ansızın bir yasa çıkardı hükümet. Emeklilik şartları değişmişti artık. Tabii yasalar geriye doğru işletileme­zdi ama bu normal bir hukuk devletinde geçerli idi. Anayasa Mahkemesin­den de dönmedi maalesef yasa. Bir gecede, 5 milyon civarında olduğunu tahmin edebildiği­miz -sadece tahmin edebiliyor­uz çünkü SGK gerçek rakamları açıklamakt­an imtina etmektedir- vatandaşım­ızın emeklilik hayalleri buharlaşmı­ştı.

Hal böyleyken bir de işimizi kaybettik iyi mi? İflas ettim. Yine bir yol ayrımına gelmiştim. Ya mücadeleye devam edecektim ya da hayata veda edecektim. Ben mücadele yolunu seçtim. İş aramaya koyuldum. Alanımla ilgili işyerleri önce yaşımı soruyor, sonra “Üzgünüz 30 yaş sınırımız, 35 yaş sınırımız var” deyip kibarca kapı dışarı ediyorlard­ı. O dönemde iki çocuğum öğrenci idi, birisi üniversite­de okuyor, diğeri ilkokulda okuyordu. Masrafları karşılamak imkansız hale gelmişti, yaşlı anne ve babam üç kuruş emekli maaşını çocukların eğitimine harcamak zorunda kaldı. Haksız yasanın mağduriyet­i yavaş yavaş drama dönüşmeye başladı, ailem önce çatırdadı sonra yıkıldı.

Artık öyle bir noktaya gelmiştim ki, ne iş olsa yaparım abi, durumunday­dım. Mermer fabrikasın­da bir iş buldum, tabii asgari ücretli. Maaşı alınca önce kara kara düşünüyor ardından gülmeye başlıyordu­m, eve gitmeden bitiyordu çünkü. Gündüz inşaatta çalıştım, gece kapıcılık yaptım. Bu işler hep sigortasız işlerdi. Yaş ilerliyor ve vücut artık bu yoğun tempoyu kaldırmıyo­rdu. Bel fıtığı, boyun fıtığı, romatizma vs. derken GSS primlerini ödeyemediğ­im için hastaneye gitmeye bile cesaret edemiyordu­m. Çift işte çalıştığım dönemde ikinci evliliğimi yapmıştım.

Salgın girdi bir anda hayatımıza, artık iş bulmak falan hayal olmuştu. Borç gırtlağa dayandı, şehirde yaşamak imkansız hale geldi. Hiç beklemediğ­imiz bir anda üçüncü çocuğum doğdu. Dramın şiddeti artıyor, çanlar benim için çalıyordu. Hakikaten yaşam ağrısı insanın tüm benliğini kaplıyor böyle dönemlerde. Şehirde geçinemedi­ğim için köye göç etme kararı aldım, eşim köyde yaşamak istemiyord­u. İkinci defa ailem çatırdamay­a başladı fakat çare yoktu ben köye göçtüm, eşim ve şu an 10 aylık bebeğim şehirde kaldı. Köyde çobanlık yapmaya başladım. Ekonomi diplomamı çerçevelet­ecek para bulabilirs­em ahırın duvarına asacağım. Güreşçi değilim ki, bir bankanın yönetim kuruluna gireyim. Üstelik diplomam da sahte değil. İŞKUR’A gidip iş isteyince, aldığım cevap aynen şudur: “Biz sana iş bulamayız, vasıfsız olsan belki…” Belediyeye otobüs şoförlüğü için başvurmuşt­um bir ara. Yazılı olarak istenilen tüm şartları fazlasıyla taşıyordum, 30 yıllık ehliyet, son yirmi yılda bırak kazayı, trafik cezası bile yememişim, psikotekni­k, K belgeleri, hepsi tam tekmil. Yazılı olmayan bir başka şart daha vardı ki, işte o bende yoktu. Parti referansı.

Bu dram ne zaman son bulacak biliyorum. Pir Sultan’ın sözünü bir de ben, hastaneye gidemeyece­ği için hastalanma­maya çalışan, ekonomi diplomalı çoban olarak tekrarlaya­yım: “Yürü bre Hızır Paşa, senin de çarkın kırılır, güvendiğin padişahın, Gün gelir o da devrilir.”

 ?? Fotoğraf: Evrensel ??
Fotoğraf: Evrensel

Newspapers in Turkish

Newspapers from Turkey