Panorama (Albania)

Veshjet që nga vitet ‘ 50, Koralda Prifti: Si po e ruaj gardërobën e Teatrit

"Kemi veshje që nga koha kur Drita Pelinku ishte 18 vjeçe e deri te shfaqjet më të fundit, që janë ngjitur në skenë"

- ALMA MILE

Përtej asaj që ndodh në skenë, pas kuintave është edhe një prapavijë, që kujdeset që gjithçka të shkojë ashtu siç e ka menduar regjisori. Aktorëve nuk duhet t'u mungojë asnjë gjë. Koralda Prifti është një nga këta njerëz, që për 27 vjet i bën kujdes punës së vet, jo thjesht për të mbajtur vendin e punës, por sepse e do atë. Kjo është arsyeja pse Koralda është një nga njerëzit më të dashur të Teatrit Kombëtar. Koralda Prifti është mjeshtrja e gardërobës së TKsë. Ajo kujdeset për atë thesar të çmuar, që ruhet aty që prej viteve ' 50. Në gardërobën e TK- së, ruhen kapela ushtarake të mbajtura nga aktorët në shfaqjen "Revizori", fustane që i ka veshur Marika Kallamata në dramën "Intrigë e dashuri" në vitin 1957 apo Drita Pelinku në "Gratë gazmore të Undsorit" në 1959. Koralda përpiqet të luftojë me kohën, që të mund t'ua trashëgojë brezave. Në një bisedë për rubrikën "Sekrete mjeshtërie" të Ministrisë së Kulturës, ajo tregon vitet e punës në TK, vështirësi­të dhe njohjen me aktorët e mëdhenj.

Teksa përpiqet të ndreqë dantellat e një fustani rozë, të grirë nga koha, asaj i duket sikur dëgjon zërin e ëmbël të Drita Pelinkut, teksa e mbulonte me ledhe: "E ëmbla ime, e vogla ime"! Koralda Priftit i rrëmbushen sytë me lot. U bënë 27 vjet që punon në Teatrin Kombëtar. Ka kaq shumë kujtime, e megjithatë pasionin për punën e ruan si të ishte dita e parë.

Kur kalonte përpara Teatrit Kombëtar dhe shihte aktorët tek bisedonin me pasion për shfaqjet apo një ngjarje dite, ajo thoshte me vete: O Zot, a do të mundem një ditë të punoj me këta njerëz?! Ajo u rrit me dashurinë për teatrin. Daja i saj, Vangjush Furxhi, nuk reshte së foluri për teatrin dhe imagjinata e saj lëvizte mes skenës dhe veshjeve farfuritës­e të aktorëve. Ajo nuk e fsheh se ishte daja i saj, asokohe zëvendësmi­nistër i Kulturës, që hodhi një fjalë te drejtori i Teatrit, Robert Ndrenika. Por edhe për mbesën e mikut, ky i fundit nuk bënte lëshime: Do të ishte në provë për 6 muaj, si garderobie­re. Ishte viti 1992.

"E kujtoj fare mirë shfaqjen e parë, për të cilën duhet të punoja. Ishte ' Rikardi III', me regjisor Agim Qirjaqin, një shfaqje e madhe me rreth 50 aktorë. Isha fare e re dhe nuk ia dija sekretet punës. Kisha parë vetëm se çfarë ndodhte në skenë, por jo pas kuintave. Më mbajti shumë pranë shefja e Financës, Ludmilla, që më mësoi radhën e punës, sesi funksionon­te kur vinin dhe kërkonin rroba nga gardëroba. Por i jam shumë mirënjohës edhe Ndrenikës për mundësinë që më dha. Në atë 6- mujor do të varej e ardhmja ime. Ishte një periudhë e vrullshme, gjatë së cilës duhet të tregoja se çfarë mund të bëja. Mund ta quaj fat, edhe pse me shumë lodhje, faktin që kolegia ime mori lejen e lindjes, që zgjaste plot 6 muaj. Puna fliste vetë… Kështu nisa punë në Teatrin Kombëtar", tregon Koralda Prifti, që sot është njeriu më i dashur për çdo aktor. Në fund të fundit, shkëlqimi i tyre në skenë, varet pikërisht nga duart e Koraldës. Është ajo që merret me veshjet e tyre, që të jenë të pastra, të hekurosura, që të mos u mungojë asnjë kopsë, që të jenë në vendin e duhur, në kohën e duhur…

"Puna ime është e lidhur ngushtë me kostumogra­fin. Sa herë që vihet një premierë, kostumogra­fi kontakton me mua, për të mësuar se çfarë disponon gardëroba nga veshjet që atij i duhet. Sigurisht, varet nga periudha, së cilës i përket vepra, por edhe koncepti i regjisorit dhe kostumogra­fit. Mund t'i duhen pelerina, cilindra, këmisha… Më herët, kur në Teatër punonin Agim Zajmi e Shaban Hysa, gardëroba është shfrytëzua­r mjaft, por rrobat konsumohen me kalimin e kohës, përpos faktit që kohërat kanë ndryshuar dhe ka nevojë të qepen gjëra të reja. Kohëve të fundit kam bashkëpunu­ar me kostumogra­fet Berina Kokona dhe Laedja Hajdari, që realizojnë kostume shumë të bukura, duke pasuruar gardërobën. Pasi janë përcaktuar veshjet e aktorëve, unë ua vendos nëpër kabinat e zhveshjeve. Pas shfaqjeve marr të gjitha rrobat dhe çoj për pastrim ato që kanë nevojë. Një proces që unë e bëj pa dallim si për aktorët kryesorë, ashtu edhe për figurantët. Dua që aktorët të shndrisin të gjithë, që nga koka e deri te këmbët dhe shpesh ata qeshin me mua, sepse u dukem si ' nënë me shumë fëmijë'", tregon ajo duke qeshur.

Puna e saj nuk ka orar. Ditëve të shfaqjeve i ndodh që mesnata ta zërë pas kuintave, duke sistemuar dhe përgatitur gardërobën për të nesërmen. Ajo duhet të ketë gjithçka nën kontroll. Ndoshta askush nuk e di se çfarë rëndësie ka puna e saj gjatë shfaqjeve dhe çfarë tensioni mbart ajo. Ajo u është falënderue­se aktorëve për bashkëpuni­min, por edhe familjes së saj, që nga prindërit që i ushqyen dëshirën për punë, te bashkëshor­ti dhe vajza, që janë mbështetës dhe mirëkuptue­s për orët e saj të gjata në punë. "Është një punë që kërkon shpejtësi dhe vëmendje. Ndodh që aktorët të kenë disa ndërrime veshjesh gjatë shfaqjes, ndaj duhet të jesh sa më e shpejtë, përndryshe atij do t'i ikë batuta. Para se të fillojë shfaqja, kontrolloj të gjitha veshjet nëse kanë ndonjë problem, pasi nuk dua që të ndodhë që në momentin e fundit aktori të zbulojë se e ka zinxhirin e prishur apo i mungon një kopsë. Por na kanë ndodhur edhe incidente ndaj shfaqjeve. Aktorit Bes Bitraku i janë shqepur pantallona­t gjatë shfaqjes ' Vanja, Sonja, Masha dhe të tjerë', m'u desh t'ia kapja me paramanda. Por të nesërmen i kishte të qepura, të lara, të hekurosura".

Koralda nuk e ka llogaritur asnjëherë lodhjen. Për të ka qenë kënaqësi të punonte mes njerëzish të shquar, t'i njihte nga afër, të mësonte prej tyre, të ndante momente gëzimi e trishtimi, edhe pse në kushte shumë të vështira. Ambientet e vjetra të Teatrit Kombëtar nuk i jepnin shumë mundësi t'i ruante rrobat si ajo do të donte, megjithatë ajo përpiqej të bënte maksimumin. "Zotësi është të dish të mbash një kasolle, se vilën dinë të gjithë", thotë ajo, pa e fshehur krenarinë për punën e bërë në gati 3 dekada.

"Kam pasur fatin të punoj me të gjitha brezat, me Kadri Roshin tek ' Inspektori', e Sulejman Pitarkën te ' Pjata prej druri', me Drita Pelinkun, Margarita Xhepën, Violeta Manushin, për të vijuar me Bujar Lakon, Ndriçim Xhepën, Bujar Asqeriun, Yllka Mujon, Luiza Xhuvanin etj., për të arritur deri te studentët, të cilët i kam ndihmuar me sa kam mundur dhe kam marrë pas edhe kënaqësi. Në fund, ajo çka mbetet është mirënjohja", thotë ajo.

Prej 27 vitesh, ajo është kthyer në gardianen e thesarit të Teatrit Kombëtar. Kështu e quan ajo gardërobën, ku thotë se ruhen veshje që nga "Cuca e maleve". Ka kaq shumë veshje, që duket sikur ruajnë brenda tyre shpirtrat e personazhe­ve, që i kanë veshur. Dhe ajo kujdeset që t'i ruajë, të luftojë me kohën. Të gjitha mbartin në vetvete histori. Por siç thotë ajo, pak naftalinë në xhep mund të bëjë mrekullira, të mbajë gjallë veshje që në vitet ' 50-' 60.

"Kemi veshje ushtarake, veshje priftërinj­sh, veshje stofi, të cilat mund t'i grijë mola. Veshje që nga koha kur Drita Pelinku ishte 18 vjeç e deri te shfaqjet më të fundit. Janë veshje pa fund, të cilat sot janë paketuar për t'u zhvendosur nga ambientet e godinës së vjetër të Teatrit Kombëtar. I kam vendosur në kuti së bashku me varëset, së bashku me etiketat përkatëse, që të kem mundësi, që atje ku të vendosen, t'i hap sipas shfaqjeve", shton ajo, me shpresën se do të gjejë ambientet e duhura për gardërobën historike të Teatrit Kombëtar.

 ??  ??
 ??  ??
 ??  ??
 ?? Foto: Aldo Bonata) ?? Koralda Prifti gjatë punës në Teatrin Kombëtar (
Foto: Aldo Bonata) Koralda Prifti gjatë punës në Teatrin Kombëtar (
 ??  ?? Fustani që ka veshur Drita Pelinku në moshën 18- vjeçare në shfaqjen "Gratë gazmore të Undsorit" në 1959
Fustani që ka veshur Drita Pelinku në moshën 18- vjeçare në shfaqjen "Gratë gazmore të Undsorit" në 1959

Newspapers in Albanian

Newspapers from Albania