ДЗЯКУЙ, ВёСАЧКі ДАРАГіЯ

Belaruskaya Dumka - - ЗМЕСТ -

Дзе б па волі лё­су ні апы­нуў­ся бе­ла­рус, калі ён са­праўд­ны пат­ры­ёт, ад­да­на і го­ра­ча лю­бі­ць сваю Ай­чы­ну, ду­ш­эў­на пе­ра­жы­вае за яе – за­ў­сё­ды імкнец­ца па­бы­ва­ць на сва­ёй ма­лой рад­зі­ме, у род­най вёс­цы, ад­куль калісь­ці пай­шоў у вя­лі­кае жыц­цё.

РУ род­най ха­це, у полі

од­ная зям­ля мае над­звы­чай вя­лікую жыц­цё­вую сі­лу. Яна дае нам смач­ны ду­х­мя­ны хлеб, поі­ць ва­дой са сваіх чы­стых кры­ніц, ча­руе сваі­мі ве­ка­вы­мі дуб­ро­ва­мі, звон­кі­мі са­сон­ні­ка­мі, пяш­чот­ны­мі бя­ро­за­вы­мі га­я­мі, маўклі­вы­мі ель­ні­ка­мі. Уся гэтая пры­род­ная пры­га­жос­ць, неа­ц­эн­ная ў наш тры­вож­ны час, звя­за­на непа­ср­эд­на з вёс­ка­мі. Бо на­шы прод­кі ду­ш­эў­на ад­чу­валі і добра ве­далі, дзе лепш ставі­ць ха­ты, каб жы­ло­ся і хо­ра­ша, і ці­ка­ва, і пры­ем­на, і хлеб­на. Вель­мі дас­ціп­на і во­браз­на ска­за­на, што Бог ства­рыў вёс­ку, а люд­зі – го­рад. Ме­навіта вё­скі най­больш поў­на збе­раглі на­шу ка­ла­рыт­ную са­ма­быт­на­сць і на­цы­я­наль­ную ад­мет­на­сць.

– У бе­ла­ру­саў ёс­ць невы­ч­эрп­ная кры­ні­ца муд­рас­ці і сі­лы: на­ша най­ба­га­цей­шая спад­чы­на, – га­во­ры­ць стар­шы­ня Бя­ро­за­ўска­га рай­вы­кан­ка­ма Ле­анід Мар­ты­нюк. – Яна ўсю­ды: у сфе­ры куль­ту­ры, у ге­раіч­ным мі­ну­лым на­ша­га народа, у цу­доў­най пры­ро­дзе. Вя­до­ма, і ў на­шых вёс­ках, дзе ста­годдзя­мі жы­лі і ру­пілі­ся ў пра­цы на­шы прод­кі. іх шмат у Бя­ро­за­ўскім ра­ёне, у тым ліку і зусім ма­лень­кіх, дзе яш­чэ жы­ву­ць люд­зі. і мы робім усё маг­чы­мае, каб гэтыя па­селіш­чы і да­лей тры­малі­ся, каб род­ныя, дарагія сэр­цу ку­точ­кі бы­лі кла­пат­лі­ва даг­ле­джа­ны…

Ста­ноўчы во­пыт Бя­ро­за­ўска­га ра­ё­на па до­браў­па­рад­ка­ван­ні на­се­ле­ных пунк­таў і на­вяд­зен­ні па­рад­ку на зям­лі шы­ро­ка вя­до­мы і на Бр­эст­чыне, і па ўсёй Бе­ла­русі. Згод­на з пас­та­но­вай беларускага ўра­да ад 9 кра­савіка 1998 го­да ў краіне пра­вод­зіц­ца рэс­пуб­лі­кан­скі агляд санітар­на­га ста­ну і до­браў­па­рад­ка­ван­ня на­се­ле­ных пунк­таў. Го­рад Бя­ро­за стаў яго пе­ра­мож­цам ся­род га­ра­доў і га­рад­скіх па­сёл­каў з на­сель­ніцтвам ад 10 да 50 ты­сяч жы­ха­роў у 2009 і ў 2015 га­дах, а яш­чэ дзе­вя­ць разоў прызна­ваў­ся лі­да­рам ана­ла­гіч­на­га аб­лас­но­га агля­ду.

Ад рай­ц­эн­тра ста­ра­юц­ца не ад­ста­ва­ць і вё­скі. На Бя­ро­за­ўш­чыне кла­пат­лі­ва да­гля­да­ю­ць па­селіш­чы ўсе ра­зам: мяс­цо­вая ўла­да, гас­па­дар­нікі, гра­мад­с­кас­ць, школь­нікі, про­стыя жы­ха­ры, не абы­я­ка­выя да сва­ёй род­най вё­скі, лу­га, во­зе­ра, ля яко­га жы­ву­ць, ба­ць­коўс­кай сяд­зі­бы... Гэтыя на­ма­ган­ні і руп­на­сць цес­на спа­лу­ча­юц­ца тут з заха­ван­нем і пам­на­ж­эн­нем ду­хоў­най і мат­э­ры­яль­най спад­чы­ны.

Два му­зеі

За тыя 57 га­доў, што я пра­цую ў ай­чын­най жур­налі­сты­цы, аб’езд­зіў усю Бе­ла­русь і не ба­чыў, каб у ад­ной і той жа гас­па­дар­цы, на­ват і вель­мі вя­лі­кай, бы­ло адра­зу два му­зеі. А вось у ад­кры­тым ак­цы­я­нер­ным та­ва­ры­стве «Ві­нец» Бя­ро­за­ўска­га ра­ё­на та­кое ёс­ць. Гас­па­дар­ку ўжо 32 га­ды за­пар узна­чаль­вае Яў­ген Шым­чук. Асо­ба неар­ды­нар­ная. Та­ле­навіты ар­гані­за­тар і кіраўнік сель­ска­га­спа­дар­чай вы­твор­час­ці, ву­чо­ны, ня­стом­ны руплі­вец, на­за­ў­сё­ды ад­да­ны род­най зям­лі, і цу­доў­ны ча­ла­век. Ме­навіта па яго іні­цы­я­ты­ве і пры непа­ср­эд­ным удзе­ле ў вёс­цы Ра­вя­цічы ство­ра­ны му­зей пра­цоў­най і ба­явой славы.

– Яў­ген Пятро­віч, якую га­лоў­ную мэту вы ставілі, ства­ра­ю­чы му­зей? – пы­та­ю­ся ў ды­р­эк­та­ра.

Newspapers in Russian

Newspapers from Belarus

© PressReader. All rights reserved.