Ся­мі­муж­ні­ца

Gomelskaya Pravda - - НА ВОЛНЕ ВОСПОМИНАНИИ - (Уры­вак з апа­вя­дан­ня) Ва­лян­ці­на КАДЗЕТАВА-АРЭСТАВА

...Ін­сты­тут я скон­чы­ла за­воч­на і за­муж пай­ш­ла ў дру­гі раз. Ад злос­ці. Да­ве­да­ла­ся, што Мі­ша пры­вёз ней­кую, ну я... На­ват за­пі­салі­ся мы з Мак­сі­мам. Ён небла­гі быў, з тва­ру па­гляд­ны. Але па­жы­лі мы з год, і зра­зу­ме­ла я, што не ка­хаю яго. Усё мяне ў ім раз­драж­ня­ць ста­ла: і як ён ход­зі­ць (бяс­шум­на, бы кот), і як ес­ць (са­пе і сківі­ца­мі, ні­бы жор­на­мі, ва­ро­чае). Пай­ш­ла ад яго. Я та­ды ў Го­мелі ў вучы­ліш­чы пра­ца­ва­ла. У шу­ры-му­ры не ўкі­да­ла­ся. Ча­ка­ла. Не мо­жа бы­ць, ду­ма­ла, каб не су­стр­эў­ся мне ча­ла­век, да яко­га сэр­цам пры­ля­піла­ся б. Іс­нуе ж на све­це са­праўд­нае, вы­со­кае, чы­стае. Інакш сам свет не іс­на­ваў бы.

Жы­лі мы з дач­кой. Раніч­каю ад­вя­ду яе ў са­док, а са­ма на пра­цу. Абе­да­ла ў “Пеўніку” на прас­пек­це. Та­ды ж яш­чэ цэ­ны не та­кія ша­лё­ныя бы­лі, як ця­пер. Вось сяд­жу ад­ной­чы за столі­кам, са­ла­ту ем фір­мен­ную і рап­там ад­чу­ваю на са­бе нечы піль­ны позірк. Уз­ня­ла га­ла­ву — муж­чы­на якраз на­су­пра­ць мяне сяд­зі­ць. Ма­ла­ды, смуг­ля­вы, чор­на­ва­ло­сы. А по­бач з ім хлоп­чык га­доў пя­ці. Пірож­нае ес­ць. За­гар­э­лы тва­рык бе­лым кр­э­мам вы­пац­ка­ны. Ска­ла­ну­ла­ся нешта ў ва мне. Ней­кія яны бы­лі... ні­бы сіро­ты.

Бе­жан — так зваў­ся муж­чы­на — неў­за­ба­ве рас­ка­заў мне вель­мі невя­сё­лую гісто­рыю. Жыў ён у Тбілісі. Жон­ка яго­ная пад ма­шы­ну тра­пі­ла, ды там на мес­цы і ска­на­ла. Па­ха­ваў яе і вы­ра­шыў з’еха­ць з гэ­та­га го­ра­да на­за­ўж­ды. У яго ў Го­мелі брат жы­ве. Слу­жыў некалі тут. Дзяўчы­ну са­бе пры­глед­зеў і ажаніў­ся. Вось Бе­жан у бра­та па­куль і па­ся­ліў­ся з Вах­тан­гам, сы­нам сваім. Слу­ха­ла, і пла­ка­ць ха­це­ла­ся — так шка­да іх бы­ло: і да­ро­сла­га, і ма­ло­га.

Праз ней­кі час Бе­жан з Вах­тан­гам пе­ра­е­халі да мяне. Вах­танг па-рус­ку зусім га­ва­ры­ць не ўмеў, ія з ім што­ве­чар зай­ма­ла­ся. У са­док той, дзе мая Ве­ра бы­ла, яго ўлад­ка­ва­ла. Гляд­зе­ла за ім, як і за да­чуш­кай сва­ёй. Ха­ця свая рад­ней­шая бы­ла, што тут ка­за­ць. З Бе­жа­нам у нас усё лад­зіла­ся, і я ўжо ўяві­ла са­бе, што знай­ш­ла я нар­эш­це сваё шчас­це. Праў­да, у па­сёл­ку, на рад­зі­ме ма­ёй, асуд­жалі мяне — з нярус­кім звя­за­ла­ся, быц­цам муж­чын сваіх ма­ла —і я ста­ра­ла­ся як ма­га рад­зей езд­зі­ць ту­ды.

А ад Бе­жа­на я толь­кі до­брае ба­чы­ла: лас­ка­вы быў, уваж­лі­вы. З-за ста­ла ўстане, у шча­ку па­ца­луе: “Дзя­куй, лю­бая!” Рані­цай прач­нец­ца: “Доб­ры дзень, да­ра­гая!” З пра­цы су­стр­эне: “Ста­міла­ся, мі­лая?”

Ад­ной­чы ве­ча­рам, калі мы ўжо спа­ць клалі­ся, пазваніў нех­та ў дзве­ры. Ад­чы­ня­ць Бе­жан пай­шоў. Я са спаль­ні вы­гля­ну­ла. Ба­чу — стаі­ць ля па­ро­га жан­чы­на, на Бе­жа­на па­доб­ная, та­кая ж чор­на­ва­ло­сая і смуг­ля­вая. Ві­да­ць, сяст­ра Бе­жа­на­ва ў гос­ці на­ду­ма­ла­ся. Я ха­лат на­кі­ну­ла, за­мітусіла­ся: “Пра­ход­зь­це, калі лас­ка!” А жан­чы­на на мяне не зва­жа­ю­чы, з Бе­жа­нам па-іх­ня­му за­га­ва­ры­ла, па-грузін­ску. А я, амаль два га­ды з Бе­жа­нам па­жы­ў­шы, крыху ра­зу­ме­ла ўжо іх­нюю мо­ву. Услу­ха­ла­ся я ў іх­нюю га­вор­ку і ўтру­пя­не­ла. Жон­ка! Гэта бы­ла Бе­жа­на­ва жон­ка! Ха­ця не, не Бе­жа­на­ва, бо імя яго, аказ­ва­ец­ца, не Бе­жан, а Ірак­лій (а як жа та­ды па­шпарт?). Жан­чы­на ска­за­ла Бе­жа­ну-Ірак­лію, што “там ужо ўсё ў па­рад­ку, і та­бе ця­пер ні­чо­га не па­гра­жае, та­му мож­на еха­ць да­до­му”. А яш­чэ я да­ве­да­ла­ся, што ў яго, апроч Вах­тан­га, трое сы­ноў.

Ду­ма­ла, што ро­зум стра­чу, так ба­лю­ча бы­ло! Хад­зі­ла па кват­э­ры і не пла­ка­ла, ваўчы­цаю вы­ла...

Newspapers in Russian

Newspapers from Belarus

© PressReader. All rights reserved.