Рас­це бя­роз­ка за ак­ном

Gomelskaya Pravda - - ЛІТАРАТУРНАЯ ГАСЦЁЎНЯ - Мі­хась ДАНІЛЕНКА

Як добра пом­ні­ць Се­ра­фі­ма Да­ра­фе­еў­на, калі яны ўся­лілі­ся ў гэты дом, невя­ліч­кі кво­лы стволік бя­роз­кі быў амаль роў­ны з ёю. Ды та­ды ма­лую ў шко­ле і до­ма клікалі непры­выч­ным для гэтых мяс­цін імем — Се­ра­фім­ка. Дзяўчын­ка рас­ла. Не­прык­мет­на пад­рас­та­ла і бя­роз­ка. Ды вось, як ка­жу­ць, не паспе­лі азір­нуц­ца, а, лічы — боль­шая част­ка жыц­ця пра­жы­та. Да­ра­фе­еў­на ад­пра­ца­ва­ла шмат га­доў у бліж­няй шко­ле (ця­пер яна на­зы­ва­ец­ца гім­на­зіяй), вучы­ла ма­ле­чу пры­ро­да­з­наўчым наву­кам. А бе­ластво­лае др­эў­ца ўвабра­ла­ся ў сі­лу і за­шу­ме­ла ліс­цем ужо на­су­пра­ць вок­наў дру­го­га па­вер­ху до­ма.

Па­жы­лы су­сед, які там жыў, ад­ной­чы не па­ле­на­ваў­ся — да­цёг­ся да мяс­цо­ва­га жы­лу­праў­лен­ня і па­прасіў:

— Спілуй­це др­э­ва. Свят­ло ў кух­ні за­га­родж­вае.

Лічы, з та­го і па­ча­ло­ся. Калі ад­ной­чы ў іх­нім два­ры з’явілі­ся два дзе­ц­ю­кі з бен­за­пі­лой, Се­ра­фі­ма ра­шу­ча за­сту­піла­ся:

— Ці ж мож­на, люд­зі, зра­за­ць та­кую пры­га­жос­ць? Па­ду­май­це: коль­кі тр­э­ба га­доў, каб вы­ма­ха­ла та­кое др­э­ва? Я вунь ужо на пен­сію пай­ш­ла, а рас­ла — ра­зу­ме­е­це? — ра­зам з гэтай бя­ро­зай.

Муж­чы­ны нера­шу­ча пе­рас­ту­палі з на­гі на на­гу і, за­драў­шы га­ло­вы, гляд­зелі ўверх: там з ад­чы­не­на­га ак­на зыр­каў на іх

муж­чы­на з ня­го­ле­ным шча­ціні­стым тва­рам.

— Не дам спі­лоў­ва­ць! — ра­шу­ча пра­мо­ві­ла Се­ра­фі­ма. — Што хо­ча­це ра­бі­це, не да­пуш­чу.

— А то і праў­да, — па­чу­хаў па­ты­лі­цу стар­эй­шы з ра­бочых. — На­во­шта нам уме­ш­вац­ца ў іх­нія раз­бор­кі. Ня­хай са­мі вы­ра­ша­ю­ць з гэтай бя­ро­зай. На тое і “Зе­лен­буд” ёс­ць.

З та­го дня Да­ра­фе­еў­на па­ча­ла, як яна са­ма ка­за­ла, “аб­ла­га­родж­ва­ць” двор ля до­ма. Па­б­лі­зу бя­ро­зы (калі вяс­ною бя­лілі ства­лы блі­ж­эй­шых клё­наў і каш­та­наў, яе не кра­налі) жан­чы­на вы­сад­зі­ла ва ўска­па­ную зям­лю цы­булі­ны цю­ль­па­наў.

Мі­наў час. Пу­пыш­кі на со­неч­ных угр­э­вах др­эў на­бу­халі, на галін­ках з’яў­ля­лі­ся кво­лыя лісточ­кі. А на квет­ніку, які зра­бі­ла Да­ра­фе­еў­на, рас­цвілі цю­ль­па­ны, по­тым ка­са­чы, бе­лыя ра­мон­кі.

— Вось раз­даб­ы­ць бы дзе ка­мя­нёў ды аку­рат­на аб­клас­ці квет­ні­чак, — услых яна ад­ной­чы вы­ка­за­ла жа­данне.

— Гэ, — усміх­нуў­ся ву­са­ты муж­чы­на, што жыў у іх­нім пад’езд­зе і, як ве­да­ла Се­ра­фі­ма, пра­ца­ваў даль­на­бойш­чы­кам. — Буд­зе вам, Да­ра­фе­еў­на, і ка­менне, і на­ват фар­бы раз­да­бу­ду.

Па праўд­зе ка­жучы, яна ўжо і за­бы­ла­ся на тую раз­мо­ву. Але ад­ной­чы, калі кор­па­ла­ся над сваі­мі квет­ка­мі, муж­чы­на вы­валіў з мяш­ка цэ­лую гор­ку ка­мен­ня.

— З іх мож­на цэ­лую круш­ню склас­ці, — раз­глад­зіў ён ву­сы. — Вёз аж з По­лач­чы­ны, ку­ды па спра­вах езд­зіў. — Так што, лічы, сло­ва сваё стры­маў. Зна­ё­мы ка­валь аку­рат­на ка­мен­ні і па­раз­бі­ваў, каб не пап­са­ва­ць, як ка­жу­ць, пры­га­жос­ць.

— Ну, што ж. Дзя­кую, да­ра­ж­э­нь­кі, — аб­ра­да­ва­ла­ся жан­чы­на. — Вы мо­жа чулі калі-небудзь пес­ню пра бя­роз­ку? — Не. А што? — То пас­лу­хай­це. У мяне, праў­да, го­лас не асаб­лі­вы. Ды пас­пра­бую прас­пя­ва­ць.

І яна за­цяг­ну­ла: Стаі­ць бя­роз­ка за ак­ном, З яко­га мне ад­кры­ў­ся свет... — І яш­чэ да­лей: ...А я па­чую шум ля­соў: Шляхі ў дзя­цін­ства за­мя­ло. І ба­чу сон з най­леп­шых сноў:

Бя­роз­кі мі­лае свят­ло...

—А і праў­да, — па­кі­ваў га­ла­вою ша­фёр. — Ад бя­ро­ста­вай ка­ры быц­цам і сы­ход­зі­ць тое ці­хае свят­ло.

— А ня­го ж. Ня­хай рас­це і шу­мі­ць ліс­цей­кам. Ра­дуе ўсіх нас. І дзя­цей, і ўну­каў.

Мі­хась Даніленка

Newspapers in Russian

Newspapers from Belarus

© PressReader. All rights reserved.