Апош­няй сця­жын­кай

Gomelskaya Pravda - - МАЗАІКА -

…Ху­тар ві­да­ць зда­лёк — па­та­нае ў гу­стой зе­ляніне кр­эп­кая хат­ка. Яш­чэ дзед дзе­да раз­біў тут вя­ліз­ны сад. Пры­еха­ла ў доб­ры час: ужо за­ру­мяніў­ся ра­нет, налі­ва­юц­ца га­ра­чым сон­цам пу­за­тыя ор­лікі, і пад ця­жа­рам пун­цо­вых барвін­коў згі­на­юц­ца да зям­лі сон­ныя кал­ма­тыя галі­ны.

Зна­ё­мы ро­вар стаі­ць ка­ля са­мых ва­рот, і ву­са­ты дзяд­зь­ка ў ке­пі кру­ціц­ца ля лаўкі, зні­мае свае ко­шы­кі і за­га­родж­вае ад мяне дзе­да. Я ве­даю, што ён там. Сяд­зі­ць, як за­ў­сё­ды, прых­і­нуў по­бач няз­мен­ны кій, і за­ся­род­жа­на па­гля­дае ўда­леч. Аб чым ён ду­мае, аб чым раз­ва­жае ў та­кія хвілі­ны — ад­на­му Бо­гу вя­до­ма.

— О-го-го, пры­еха­ла мая Юль­ка ўсё ж! — дзед сла­ба ўсмі­ха­ец­ца і кі­дае пад но­гі неда­ку­ра­ную цы­гар­ку. — Ма­ці яш­чэ ўчо­ра тэле­фа­на­ва­ла, вось і ча­каю, — рап­там яго по­гляд змя­ня­ец­ца, на аб­вет­ра­ным, як сас­но­вая ка­ра, тва­ры ве­се­ла па­б­лісква­ю­ць шэ­рыя вочы, усё яш­чэ маладыя — та­кія ж са­мыя, як на ста­рым чор­на-бе­лым парт­р­эце, што вісі­ць на­су­пра­ць аб­ра­зоў, па­між вок­на­мі. Ця­п­лынь на вулі­цы, а ён аніяк не скі­дае ста­рой футра­вай ка­міз­эль­кі.

За даш­ча­тым пло­там раз­ры­ва­ец­ца, бр­э­ша ры­жы кашла­ты са­ба­ка, што не паз­наў мяне.

— Цу­цык! Цу­цык, не бра­шы, каб ця­бе! — ста­ры па­воль­на бярэ агру­бе­лай шур­па­тай ру­кой кій і гру­кае па пло­це.

Із­ноў Цу­цык? Кож­нае ле­та я даю дур­но­му са­ба­ку мя­нуш­кі. І Дж­э­кам на­зы­ва­ла, і Мух­та­рам, і Тузі­кам. А дзе­ду ўсё ад­но: са­ба­ка Цу­цык ды кот Ка­ток.

— Ну, як ты тут? — я на­хі­ля­ю­ся і ца­лую яго ў ху­дар­ля­вую ка­лю­чую шча­ку. Дзед ад­ма­хва­ец­ца ад мяне, як ад на­да­кучлі­вай мухі, але я ве­даю, што яму пры­ем­на, чы­таю ў хіт­рых ва­чах.

— Доб­ра, пай­шоў я за яб­лы­ка­мі, — дзяд­зь­ка нар­эш­це ра­зу­мее, што ён тут ліш­ні, ра­зам з ко­шы­ка­мі паг­лыб­ля­ец­ца ў ста­ры за­ро­слы сад і зусім не звяр­тае ўва­гі на злос­на­га Цу­цы­ка.

Дзед моўч­кі дастае чы­стую ануч­ку з вы­су­ша­най, дроб­на нар­э­за­най та­ба­кай і лю­боў­на раз­горт­вае яе на схуд­зе­лых ка­ле­нях, за­тым з кі­ш­эні з’яў­ля­ец­ца хра­буст­кая цы­гар­эт­ная па­пе­ра.

— Мо­жа, до­сы­ць ўжо? — з па­про­кам гляд­жу я на яго, ся­даю по­бач і стаў­лю на ста­рую лаўку сумку з гас­цін­ца­мі. — Сам жа скард­зіў­ся, што но­гі кеп­ска ход­зя­ць. Лічыш, ад та­ба­кі лепш буд­зе?

— Горш не буд­зе, — смя­ец­ца ён і звы­к­лым жэс­там скруч­вае чар­го­вую цы­гар­ку. — Ну, рас­па­вя­дай, як там сталі­ца? Стаі­ць? — Стаі­ць, што з ёю ста­нец­ца… —А з універ­сіт­эту не вы­гналі? — Ка­го? Мяне? Ды я са­ма ка­го хо­чаш вы­га­ню!

— От і правіль­на. Ка­за ты гар­эз­лі­вая. Па­мя­та­еш, як мы ка­ро­вы па­свілі? А як ры­бу лавілі?

— Па­мя­таю, ча­му ж не…

Newspapers in Russian

Newspapers from Belarus

© PressReader. All rights reserved.