‘We heb­ben hier een klein dorp uit de grond ge­stampt’

In de voor­ma­li­ge lob­by van een ho­tel sla­pen nu uit­ge­pro­ce­deer­de asiel­zoe­kers op ma­tras­sen op de grond. ‘We heb­ben één doel: pa­pie­ren.’

De Standaard - - Binnenland - VAN ON­ZE RE­DAC­TEUR JEF POPPELMONDE

BRUSSEL I ‘Wie wij zijn? Sans­pa­piers. Wat we hier doen? Wo­nen. Waar­om we dat doen? Om­dat hier plaats is en wij ner­gens an­ders heen kun­nen. Wat wij wil­len? Pa­pie­ren, zo­als ie­der­een.’

Ho­tel Astrid aan het Brou­ckè­re­plein in hart­je Brussel was ooit een luxu­eus drie­ster­ren­ho­tel, waar je voor een ka­mer al snel 250 eu­ro per nacht mocht neer­tel­len. In wat toen de ont­bijt­zaal was, lig­gen van­daag tien­tal­len ma­tras­sen en staan zak­ken vol kle­ren en huis­raad. Aan de voor­ma­li­ge re­cep­tie wor­den yog­hurt­jes, wa­fels en fles­sen wa­ter uit­ge­deeld.

Ruim tach­tig men­sen van het col­lec­tief La Voix des Sans­Pa­piers zijn eer­gis­te­ren­avond op en­ke­le mi­nu­ten tijd neer­ge­stre­ken in het ge­bouw, dat leeg­stond sinds het fail­lis­se­ment van het ho­tel drie jaar ge­le­den. De mees­te be­wo­ners zijn uit­ge­pro­ce­deer­de asiel­zoe­kers. Hun roots lig­gen in Afri­ka – on­der meer Gam­bia, Gha­na en Mau­ri­ta­nië – maar de mees­ten le­ven al meer dan tien jaar in Bel­gië. Ze ko­men uit Ter­nat, Ant­wer­pen en Brug­ge.

‘Maar nu zijn wij één gro­te fa­mi­lie’, zegt Modou Ndiaye (35). ‘We heb­ben al­le­maal het­zelf­de doel: pa­pie­ren. Daar­om zijn we in 2014 al­le­maal naar Brussel ge­ko­men. Om on­ze krach­ten te bun­de­len. Sa­men sterk! Dat is toch hoe jul­lie dat in Vlaan­de­ren zeg­gen?’

Geen tran­sit­mi­gran­ten

Op de ach­ter­grond weer­klinkt Afri­kaan­se mu­ziek. Ter­wijl de ene zingt en danst, lig­gen an­de­ren uit­ge­teld op hun ma­tras. Wan­neer de ge­moe­de­ren even op­laai­en en ie­mand een pot­je yog­hurt te­gen de grond gooit, ko­men twee an­de­ren met­een aan­lo­pen met een dweil. Even ver­der­op is een man al de he­le och­tend in de weer met een bor­stel.

‘We heb­ben hier een klein dorp uit de grond ge­stampt’, zegt Ndiaye. ‘Er zijn hier jon­ge man­nen, al­leen­staand, maar ook ge­zin­nen, ou­de­ren en zie­ken. En ook veel kin­de­ren. Zij zijn nu al­le­maal naar school. Ie­der­ een doet zijn ding. Wij hou­den de boel be­zet en or­ga­ni­se­ren ac­ti­vi­tei­ten. Eten krij­gen we van vrij­wil­li­gers, die ons ook hel­pen met ko­ken.’

Op een boog­scheut van ho­tel Astrid ligt het Maxi­mi­li­aan­park, waar nog steeds tran­sit­mi­gran­ten over­nach­ten in de hoop ooit in GrootB­rit­tan­nië te ra­ken. Zij heb­ben met de be­zet­ting van het ho­tel niets te ma­ken, zegt Ndiaye. ‘Wij begrijpen dat zij een slaap­plaats zoe­ken, maar we kun­nen niet ie­der­een bin­nen­la­ten. On­ze groep zal niet uit­brei­den. We heb­ben eer­der eens ge­pro­beerd om an­de­re men­sen tot on­ze groep toe te la­ten, maar dat liep mis. Zij spra­ken on­ze taal niet en res­pec­teer­den on­ze re­gels niet.’

Toe­stem­ming ei­ge­naar

Tot voor gis­te­ren­avond lo­geer­de de groep in een rust­huis in Et­ter­beek, dat in af­wach­ting van een re­no­va­tie leeg­stond. Met de bur­ge­mees­ter had­den ze de af­spraak dat ze er tot gis­te­ren kon­den blij­ven. De mi­gran­ten ho­pen dat ze met de bur­ge­mees­ter van Brussel een ge­lijk­aar­di­ge af­spraak kun­nen ma­ken, om toch ze­ker tij­dens de win­ter­maan­den een on­der­ko­men te heb­ben. Maar eerst wil­len ze de ho­tel­ei­ge­naar be­rei­ken. ‘We ho­pen dat hij hier geen pro­bleem mee heeft. We wil­len hem be­ta­len’, zegt Ndiaye

Om de mo­ge­lij­ke toe­kom­sti­ge kost­prijs te druk­ken, heb­ben de be­wo­ners zich al­vast be­perkt tot de eer­ste drie ver­die­pin­gen van het ge­bouw. ‘De rest heb­ben we niet no­dig met on­ze klei­ne groep.’ De lift is af­ge­plakt, de lich­ten zijn over­al ge­doofd, waar­door het voor­ma­li­ge ster­ren­ho­tel er nog­al don­ker en grauw bij ligt. ‘Maar we wil­len geen on­no­di­ge elek­tri­ci­teit ver­brui­ken.’

Hoe lang ze hier wil­len blij­ven? ‘Tot we pa­pie­ren heb­ben’, zegt Ami­na­ta (43). Ze slaapt al­leen op een ka­mer op de eer­ste ver­die­ping – tus­sen al­le ge­zin­nen met kin­de­ren. ‘We kun­nen niet an­ders’, zegt ze. ‘Le­ven zon­der iden­ti­teits­kaart is geen pret­je. Ik ben al­tijd bang als ik de po­li­tie te­gen­kom. Maar ik ben ziek. Twee keer per week moet ik naar het zie­ken­huis. Ast­ma, maar ook reu­ma. Ik kan nog am­per lo­pen. In Mau­ri­ta­nië kun­nen ze mij niet hel­pen. Daar gaan men­sen in mijn si­tu­a­tie ge­woon dood.’

Fran­c­ken niet over­tuigd

Bur­ge­mees­ter Phi­lip­pe Clo­se (PS) zal de si­tu­a­tie voor­lo­pig niet aan­vech­ten. ‘De ei­ge­naar moet ons op de hoog­te bren­gen van de be­zet­ting. Dat is nog niet ge­beurd’, zegt zijn woord­voer­ster.

Staats­se­cre­ta­ris voor Asiel en Mi­gra­tie Theo Fran­c­ken (N­VA) is niet van plan om de be­zet­ters pa­pie­ren te ge­ven. ‘Geen spra­ke van! Zul­ke ac­ties ma­ken ab­so­luut geen in­druk op mij. We be­kij­ken met de po­li­tie­dien­sten hoe snel we dit pand leeg kun­nen krij­gen.’

‘We zijn naar Brussel ge­ko­men om on­ze krach­ten te bun­de­len. Sa­men sterk! Dat is toch hoe jul­lie dat in Vlaan­de­ren zeg­gen?’ MODOU NDIAYE La Voix des Sans­Pa­piers

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.